Przedział rozmiarowy powyżej średniego: od około 152 × 244 cm (5 × 8 stóp) przez formaty 183 × 274, 213 × 305 i 244 × 305 cm (6 × 9, 7 × 10 i 8 × 10 stóp) aż do około 244 × 335 cm (8 × 11 stóp); od 2,7 × 3,7 m (9 × 12 stóp) dywan uchodzi już za ponadwymiarowy. Pasuje do salonu w małym mieszkaniu (od 152 × 244 do 183 × 274 cm), do średniego salonu (od 213 × 305 do 244 × 335 cm) albo do domowego gabinetu, gdzie dywan 152 × 244 lub 183 × 274 cm leży przed biurkiem. W tym rozmiarze tkane są miejskie dywany perskie, takie jak Tabriz, Sarouk i Kashan, natomiast dywany plemienne, takie jak dywany beludżyckie i Qashqai, rzadko tka się tak duże. Nazwy klas rozmiarowych bywają u sprzedawców różne, dlatego ważniejsze od nazwy są wymiary.
Dywany tkane przez plemiona w większości koczownicze, głównie w Iranie, ale także na całym Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej i Afryce Północnej; kilka nazw, takich jak Bakhtiari i Gabbeh, obejmuje zarówno tkactwo plemienne, jak i wiejskie. Plemiona wędrują ze stadami od wiosny do jesieni, a zimą zwykle się osiedlają i tkają na zwartych, przenośnych krosnach, dlatego dywany są małe, często 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), albo mają postać chodników, a formaty ponadwymiarowe zdarzają się rzadko. Wełna z tych stad, barwiona miejscowymi roślinami, często tworzy podstawę i runo; używa się też koziej sierści. Wzory, w większości geometryczne, są przekazywane dalej i tkane z pamięci, bez rysunku, dlatego w odróżnieniu od dywanów miejskich wzór często nie domyka się równo w narożnikach. Dywany Qashqai, beludżyckie i turkmeńskie noszą nazwy od plemion, które je tkają.
Przedział rozmiarowy między małym a dużym, od około 122 × 183 cm (4 × 6 stóp) do 152 × 213 cm (5 × 7 stóp). Dywany tego rozmiaru pasują do wejść i kuchni albo leżą po obu stronach łóżka, po jednym przed każdą szafką nocną. Dywany plemienne, takie jak beludżyckie i Qashqai, tka się w tym rozmiarze lub mniejszym, bo wędrujący tkacze nie mogą rozstawić dużego krosna w jednym miejscu. Jako lekkie mają skłonność do ślizgania się i najlepiej stosować je z podkładem pod dywan. Nazwy klas bywają u sprzedawców różne, a niektórzy za średnie uznają dywany 152 × 244 lub 183 × 274 cm (5 × 8 lub 6 × 9 stóp).
Dywan z prowincji Fars w Iranie, po raz pierwszy udokumentowany w XVII wieku (około 400 lat temu), tkany przez plemiona tego regionu i osiadłych mieszkańców wsi na podstawie z wełny lub koziej sierści (rzadko z bawełny), z długim, grubym, gęstym runem wełnianym, którego nie przycina się na krótko. Mała gęstość węzłów daje proste, zdecydowane wzory, w których drzewa, zwierzęta i ludzie stają się abstrakcyjnymi kształtami geometrycznymi. Gabbeh kolorowy jest barwiony w dowolnym odcieniu, często intensywnie, natomiast Gabbeh naturalny wykorzystuje niefarbowaną białą i czarną wełnę w tonacjach kremowych, brązowych, szarych i czarnych, zwykle na kremowym tle. Typowe rozmiary to około 0,9–1,2 × 1,8–2,1 m (3–4 × 6–7 stóp). Drobniejsze wersje tkane w miastach pochodzą z Shirazu, a bardzo drobne, ciężkie egzemplarze nazywa się czasem Qashqai, choć nie są prawdziwymi dywanami Qashqai.
Liczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona linijką na spodzie dywanu przez pomnożenie liczby węzłów na calu wysokości przez liczbę węzłów na calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Orientacyjne wartości: poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai; 120–225 w wielu dywanach wiejskich; 300–700 w drobno wiązanych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan; 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.
Układ, w którym pośrodku pola znajduje się jeden duży, kanciasty medalion, z odrębnymi motywami w narożnikach pola i znacznie lżejszym wzorem na pozostałym tle, dzięki czemu medalion jest wyraźnym punktem centralnym. Powyżej i poniżej medalionu głównego często umieszcza się mniejsze medaliony geometryczne. Jest typowy dla dywanów wiejskich i plemiennych, takich jak Heriz, Abadeh, Zanjan, Karaja i Qashqai, i stanowi kanciasty odpowiednik kwiatowego medalionu centralnego.
Prowincja w południowo-zachodnim Iranie, obejmująca miasto Shiraz, w której mieszka wiele plemion tkackich i osiadłych społeczności wiejskich. Jej najbardziej znane dywany to Gabbeh, o grubym runie i prostym rysunku, tkany przez plemiona i mieszkańców wsi prowincji, oraz plemienne dywany Shiraz, sprzedawane na bazarze w Shiraz, których rysunek łączy wzory sąsiednich grup tkackich, takich jak Abadeh i Qashqai.
Dywany plemienne tkane przez Qashqai, koczownicze plemię południowo-zachodniego Iranu, które łączy grupy turkijskie, arabskie, kurdyjskie i Lurów i zamieszkuje ten region co najmniej od XVI wieku. Wzory powstają z pamięci, a nie według spisanych planów; łączą układy geometryczne i medalionowe, czasem w prostszej, oszczędnie zdobionej postaci, ze zwierzętami, roślinami i przedmiotami codziennego użytku, w klejnotowych czerwieniach, szafranowym złocie i indygo, często na głęboko czerwonym lub ciemnogranatowym tle. Gruba, twarda w tkaniu wełna z własnych stad plemienia jest trwała, a zarazem miękka i tworzy gęste runo średniej wysokości na podstawie bawełnianej lub wełnianej, dobrze znoszące miejsca o dużym ruchu; niewielkie krosna sprawiają, że rozmiary pozostają małe: zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), do tego chodniki.
Dywany tkane przez miejscowe plemiona w Shiraz i okolicach, w prowincji Fars w południowo-zachodnim Iranie, we własnych domach i sprzedawane na miejscowym bazarze. Tkacze osiedlający się w okolicy przynoszą wzory swoich rodzinnych regionów, co daje mieszankę stylów Abadeh i Qashqai: geometryczne pojedyncze lub powtarzające się medaliony albo układy allover, czasem z motywem boteh, w mocnych czerwieniach i brązach ożywionych kremem, żółcią, błękitem i zielenią. Wełniane runo osadzone jest na podstawie bawełnianej, która pozwala na ciaśniejsze upakowanie, albo wełnianej, luźniejszej; gęstość jest niska do średniej, około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy).
Podstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są wełniane zamiast bawełnianych. Jest typowa dla dywanów plemiennych, takich jak dywany beludżyckie, turkmeńskie czy Gabbeh (w Gabbeh i Quchan czasem zamiast wełny użyto koziej sierści), zdarza się w niektórych dywanach Qashqai, Shiraz, małych dywanach Bakhtiari i dywanach z irańskiego Azerbejdżanu, a w starszych dywanach wiejskich i plemiennych jest częsta, także w niektórych dywanach Hamadan i bardzo dawnych dywanach Karaja. Znawcy traktują ją jako wskazówkę co do wieku, ponieważ dywany wykonane mniej więcej po latach 30. XX wieku mają zwykle podstawę bawełnianą, odkąd powszechnie dostępna stała się bawełna przędziona maszynowo. Miękka, mniej sztywna struktura wełny nadaje wzorowi płynny, ciepły charakter, a frędzle bywają plecione lub w różnych kolorach. Wadą jest to, że wełna kurczy się i rozciąga pod wpływem wilgoci, przez co takie dywany mają zwykle mniej regularny kształt niż dywany na podstawie bawełnianej.
Styl rysunku dywanowego zbudowany z kształtów kanciastych, takich jak sześciokąty, romby i kwadraty, obrysowanych liniami prostymi, w przeciwieństwie do płynnych krzywizn wzorów kwiatowych. Wywodzi się z niektórych najstarszych dywanów perskich, sprzed pojawienia się wzorów kwiatowych, i jest typowy dla dywanów wiejskich i plemiennych (Heriz, Hamadan, Zanjan, Abadeh, Karaja, Qashqai, Kazak, dywany turkmeńskie), choć tkają go także warsztaty miejskie, takie jak te w Tabriz. Wiele kształtów ma znaczenie symboliczne. Występuje jako wzór allover, pojedynczy medalion centralny lub medaliony powtarzane, a dywany geometryczne słyną z mocnych bordiur. Ponieważ kształty nie wymagają drobnego detalu, wystarcza niska do średniej gęstość węzłów, jak w dywanach Heriz i Karaja, a Heriz nadal słynie z trwałości.