Dywany wiejskie z niewielkiego miasta Abadeh, położonego w Iranie między Shiraz a Isfahanem, rozpoznawalne po sześciokątnych kształtach w medalionie, narożnikach i polu, zwykle z małą rozetą pośrodku medalionu, a także po motywach zwierzęcych i roślinnych. Wełniane runo jest zwykle osadzone na bawełnianej podstawie i jest dość wysokie. Przy około 225 węzłach na cal kwadratowy (mniej więcej 350 000 na m²) gęstość węzłów jak na dywan wiejski jest wysoka, czego wymagają szczegółowe motywy. Pola są zwykle ciemnogranatowe lub głębokoczerwone, z akcentami kremowymi, żółtymi, pomarańczowymi, niebieskimi i zielonymi. Miasto jest zbyt małe, by mieć własny targ dywanowy, dlatego gotowe dywany sprzedaje się na bazarze w Shiraz.
Dywan tkany przez osiadłych mieszkańców wsi, plasujący się między dywanami koczowniczych plemion a dywanami warsztatów miejskich. Tkacze wiejscy mają lepsze narzędzia, materiały i barwniki niż koczownicy, ale pracują w luźniejszym, częściowo zorganizowanym układzie niż warsztaty miejskie, często z pamięci, a nie według narysowanego projektu, a niektórzy sprzedają swoje wyroby na bazarze większego pobliskiego miasta, jak tkacze z Abadeh w Shiraz. Wzory są przeważnie geometryczne (medalion, allover, boteh lub herati), z mniejszą liczbą kwiatów niż w dywanach miejskich; gęstość węzłów jest zwykle wyższa niż w dywanach plemiennych, ale niższa niż w miejskich, a zróżnicowane rozmiary krosien dają szeroki wachlarz rozmiarów, od małych dywaników i chodników po duże dywany. Najbardziej znanym przykładem jest Heriz, obok dywanów azerbejdżańskich, Abadeh, Karaja, Mehraban i Senneh; w niektórych klasyfikacjach za wiejskie uchodzą też dywany Shiraz i Bakhtiari.
Dywan z prowincji Fars w Iranie, po raz pierwszy udokumentowany w XVII wieku (około 400 lat temu), tkany przez plemiona tego regionu i osiadłych mieszkańców wsi na podstawie z wełny lub koziej sierści (rzadko z bawełny), z długim, grubym, gęstym runem wełnianym, którego nie przycina się na krótko. Mała gęstość węzłów daje proste, zdecydowane wzory, w których drzewa, zwierzęta i ludzie stają się abstrakcyjnymi kształtami geometrycznymi. Gabbeh kolorowy jest barwiony w dowolnym odcieniu, często intensywnie, natomiast Gabbeh naturalny wykorzystuje niefarbowaną białą i czarną wełnę w tonacjach kremowych, brązowych, szarych i czarnych, zwykle na kremowym tle. Typowe rozmiary to około 0,9–1,2 × 1,8–2,1 m (3–4 × 6–7 stóp). Drobniejsze wersje tkane w miastach pochodzą z Shirazu, a bardzo drobne, ciężkie egzemplarze nazywa się czasem Qashqai, choć nie są prawdziwymi dywanami Qashqai.
Prowincja w południowo-zachodnim Iranie, obejmująca miasto Shiraz, w której mieszka wiele plemion tkackich i osiadłych społeczności wiejskich. Jej najbardziej znane dywany to Gabbeh, o grubym runie i prostym rysunku, tkany przez plemiona i mieszkańców wsi prowincji, oraz plemienne dywany Shiraz, sprzedawane na bazarze w Shiraz, których rysunek łączy wzory sąsiednich grup tkackich, takich jak Abadeh i Qashqai.
Dywany tkane przez miejscowe plemiona w Shiraz i okolicach, w prowincji Fars w południowo-zachodnim Iranie, we własnych domach i sprzedawane na miejscowym bazarze. Tkacze osiedlający się w okolicy przynoszą wzory swoich rodzinnych regionów, co daje mieszankę stylów Abadeh i Qashqai: geometryczne pojedyncze lub powtarzające się medaliony albo układy allover, czasem z motywem boteh, w mocnych czerwieniach i brązach ożywionych kremem, żółcią, błękitem i zielenią. Wełniane runo osadzone jest na podstawie bawełnianej, która pozwala na ciaśniejsze upakowanie, albo wełnianej, luźniejszej; gęstość jest niska do średniej, około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy).
Podstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są wełniane zamiast bawełnianych. Jest typowa dla dywanów plemiennych, takich jak dywany beludżyckie, turkmeńskie czy Gabbeh (w Gabbeh i Quchan czasem zamiast wełny użyto koziej sierści), zdarza się w niektórych dywanach Qashqai, Shiraz, małych dywanach Bakhtiari i dywanach z irańskiego Azerbejdżanu, a w starszych dywanach wiejskich i plemiennych jest częsta, także w niektórych dywanach Hamadan i bardzo dawnych dywanach Karaja. Znawcy traktują ją jako wskazówkę co do wieku, ponieważ dywany wykonane mniej więcej po latach 30. XX wieku mają zwykle podstawę bawełnianą, odkąd powszechnie dostępna stała się bawełna przędziona maszynowo. Miękka, mniej sztywna struktura wełny nadaje wzorowi płynny, ciepły charakter, a frędzle bywają plecione lub w różnych kolorach. Wadą jest to, że wełna kurczy się i rozciąga pod wpływem wilgoci, przez co takie dywany mają zwykle mniej regularny kształt niż dywany na podstawie bawełnianej.
Układ, w którym zamiast jednego medalionu centralnego wzdłuż pola biegną dwa lub więcej medalionów, co pasuje do długich chodników, gdzie pojedynczy medalion wyglądałby na zagubiony. Zarys medalionu zwykle pozostaje ten sam, natomiast jego wzór wewnętrzny i barwa tła zmieniają się od medalionu do medalionu. Chodniki Karaja zestawiają na przemian dwa odmienne medaliony, a na szerszych dywanach Karaja kolumny medalionów przypominają geometryczny wzór allover. Wzór jest typowy dla dywanów geometrycznych, takich jak Karaja, Heriz, Abadeh, Quchan, Shiraz i starsze Mehraban, a pojawia się też w kwiatowych dywanach z otwartym polem.
Znaleziono 7 wyników dla „Shiraz”
📎 Link do udostępnienia: https://yourcarpet.com/pl/resources-and-guides/carpet-dictionary?search=Shiraz