Niewielkie dywany przeznaczone do modlitwy muzułmańskiej, każdy z mihrabem (pisanym także mehrab), czyli łukowym wejściem, który symbolizuje niszę meczetu i przypomina modlącemu się, że stoi w miejscu świętym; łuk wskazuje też kierunek Mekki. Wzór jest jednokierunkowy, przeznaczony do oglądania od jednego końca, a łuk może być zwykłym konturem albo rozbudowaną ramą architektoniczną z kolumnami. Dywany modlitewne są często nie większe niż około 90 × 150 cm (3 × 5 stóp), sięgają podobno najwcześniejszych początków tkania dywanów w krajach muzułmańskich, a tkają je m.in. tkacze turkmeńscy, beludżyccy oraz z Qom, Isfahanu i Malayeru. Do modlitwy może posłużyć każdy mały dywan, lecz prawdziwy dywan modlitewny ma łuk jako centralny element.
Dywan z runem w całości jedwabnym, tkany na podstawie bawełnianej lub jedwabnej; gdy jedwabne jest zarówno runo, jak i podstawa, w dywanie nie ma wełny. Drobność jedwabiu pozwala na najwyższą gęstość węzłów spośród wszystkich dywanów perskich — od około 600 do 1000 węzłów na cal kwadratowy (mniej więcej 9300–15 500 na 10 × 10 cm) — dlatego runo przycina się nisko, by wzór był widoczny, a włókna nadają świetlisty połysk, zmieniający się wraz z padającym światłem. Około 90% dywanów Qom ma jedwabną zarówno podstawę, jak i runo, podobnie jak niektóre dywany Isfahan. To najdroższe dywany perskie; są delikatne, a plamy trudno z nich usunąć, dlatego nadają się do ekspozycji, do reprezentacyjnych pomieszczeń lub do powieszenia na ścianie, a nie do jadalni czy domów ze zwierzętami.
Dywan, w którym runo łączy jedwab i wełnę: zwykle przeważa wełna, a jedwabną przędzę wiąże się w wybranych detalach, takich jak motywy kwiatowe, by dodać blasku i wyostrzyć wzór. Jedwab jest cieńszy od wełny i pozwala wiązać gęściej, dlatego gęstość węzłów wynosi mniej więcej od 400 do 700 węzłów na cal kwadratowy (około 6200–10 850 na 10 × 10 cm) na podstawie bawełnianej oraz od 500 do 1000 (około 7750–15 500) na podstawie jedwabnej, choć w dywanach Nain, niemal zawsze na bawełnie, spada ona niżej w grubszych klasach la, w których wyższa liczba la oznacza mniej węzłów. Wełna sprawia, że runo pozostaje grube i trwałe, a cena niższa niż w dywanach z czystego jedwabiu, choć wyższa niż w dywanach wyłącznie wełnianych. Takie dywany powstają w Tabriz, Nain, Mashhad, Bijar, Isfahan i Qom, a runo zwykle przycina się krótko, by uwydatnić detal.
Liczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona linijką na spodzie dywanu przez pomnożenie liczby węzłów na calu wysokości przez liczbę węzłów na calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Orientacyjne wartości: poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai; 120–225 w wielu dywanach wiejskich; 300–700 w drobno wiązanych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan; 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.
Perskie dywany miejskie z Isfahanu w środkowym Iranie, należące do najdrobniej wiązanych na świecie: zwykle 500–700 KPSI (węzłów na cal kwadratowy, czyli mniej więcej 7750–10 850 węzłów na 10 × 10 cm), ustępujące pod tym względem jedynie dywanom z Qom. Większość tka się z drobnej wełny kork z młodych owiec; niektóre mają runo z jedwabiu i wełny na jedwabnej lub bawełnianej podstawie, a kilka podobno jest z czystego jedwabiu. Wzory czerpią z natury i z architektury miasta — od układów z medalionem i narożnikami oraz kwiatowych układów allover po sceny myśliwskie, drzewa życia, nisze modlitewne i obrazowe ogrody — zwykle w miękkich pastelach z indygo i jaskrawą czerwienią na tle w kolorze kości słoniowej. Większość dywanów jest sygnowana, a duże rozmiary są rzadkie i drogie.
Podstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są jedwabne zamiast zwykłej bawełny czy wełny. Jedwab jest drobniejszy i cieńszy, więc na tej samej powierzchni mieści się znacznie więcej węzłów; dywany na jedwabnej podstawie mają zwykle około 78–155 węzłów na centymetr kwadratowy (mniej więcej 500–1000 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy). Spotyka się ją głównie w wytwornych, tradycyjnych dywanach miejskich, najczęściej w dywanach Qom i Isfahan, a także w wybranych warsztatach w Tabriz oraz w niektórych wytwornych wyrobach turkmeńskich Yomut opisywanych w handlu. Runo osadzone na takiej podstawie może być wełniane, jedwabno-wełniane albo z czystego jedwabiu.
Dywany perskie z miasta Qom (Ghom, Qum), stosunkowo młodego ośrodka tkackiego, którego dywany słyną z najwyższej gęstości węzłów spośród wszystkich typów perskich. Mniej więcej dziewięć na dziesięć to czysty jedwab na jedwabnej podstawie, o gęstości około 600–1000 węzłów na cal kwadratowy (KPSI; około 93–155 na cm²); pozostałe, z runem z wełny kork albo z mieszanki wełny i jedwabiu, mają około 300–700 KPSI (około 47–108 na cm²). Wzory to medaliony kwiatowe, sceny myśliwskie i wzory figuralne, głównie w łagodnych tonach pastelowych, kości słoniowej, złota i zieleni (cenione jest pistacjowozielone pole), na jasnym lub ciemnym tle. Nowsze dywany zwykle noszą sygnaturę warsztatu, starsze często jej nie mają. Miejscowa woda ma podobno zmiękczać i rozjaśniać jedwab, dlatego dywany jedwabne z całego Iranu wysyła się tam do prania.
Nazwa tkacza lub warsztatu wpleciona w dywan, albo w niewielkiej ramce (kartuszu), albo wprost w pasach bordiury. Pełni funkcję znaku wytwórcy, który wiąże dywan ze standardami danego warsztatu; sygnowane dywany ze słynnych warsztatów osiągają wyższe ceny i są poszukiwane przez kolekcjonerów, a dywan sprzedawany pod sygnaturą warsztatu musi rzeczywiście z niego pochodzić. Nie każdy dywan warsztatowy jest sygnowany, a warsztat może zaprzestać używania swojej sygnatury. Dywany Isfahan i nowsze dywany Qom zwykle ją mają, natomiast większość dywanów Nain oraz wiele starszych dywanów Qom jej nie ma.
Układ figuralny, w którym pole wypełniają zwierzęta w pościgu lub ucieczce, takie jak lampart, jeleń, lis, królik i ptaki. Niektóre egzemplarze mieszczą grubo ponad sto różnych zwierząt, a nieliczne mają w bordiurze drugą scenę zamiast zwykłych kwiatów, na przykład czaple, żurawie albo jelenie odpoczywające pod kwitnącymi drzewami. Wzór tkany jest w dywanach Isfahan, Qom, Kerman i Tabriz. Perskie określenie shikargah (także shekargah) znaczy „teren łowiecki”.
Układ, w którym pole dzieli się na siatkę obramowanych, w większości kwadratowych kwater, z których każda kryje własny, wyobrażony ogród z kwiatami, roślinami, drzewami i ptakami, zwykle na jednolitym tle własnego koloru. Sceny bywają różne: od cyprysów i willi po jeziora, jelenie w lesie czy drzewo życia, a w niektórych dywanach kwatery ukazują cztery pory roku. Tkacze traktują każdą kwaterę jak okno na raj i znak nadziei na jasną przyszłość. Najlepiej znany z dywanów Bakhtiari, występuje też w dywanach Tabriz, Sarouk, Kashmar, Kerman i Qom. Perska nazwa Kheshti pochodzi od słowa khesht („cegła”), od kwadratowych ramek.