Stamtapijten geweven door de Beloetsjen uit het grensgebied tussen het noordoosten van Iran en Afghanistan, die ze bij gebrek aan kopers in de buurt op de bazaar van Mashhad verkopen. De dessins combineren Turkse, Perzische en Kaukasische invloeden en staan het dichtst bij het oudere Turkmeense weefwerk: zich herhalende guls (bloemen in achthoeken), boteh, levensboom- en gebedsdessins, meestal op velden in donker marineblauw, rood of bruin met ivoorkleurige en donkerpaarse accenten, al zijn nieuwere stukken lichter. De dunne pool is van wol, meestal op een wollen fundering. Omdat de wevers rondtrekken en geen grote getouwen kunnen opstellen, zijn de tapijten klein, doorgaans 1,2 × 1,8 m (4 × 6 voet), 1,5 × 2,1 m (5 × 7 voet) of kleiner, en worden lopers slechts ongeveer 3 tot 3,7 m (10 tot 12 voet) lang en 0,46 tot 1,5 m (1,5 tot 5 voet) breed.
Fijne Perzische tapijten uit de stad Kashan in centraal Iran, sinds de tijd van de Safawiden in de zeventiende eeuw een weefcentrum, toen de heersers er op vakantie gingen en hun villa’s met plaatselijke tapijten inrichtten. De pool is doorgaans geheel van wol, vaak geïmporteerde Manchester-wol, en middelhoog, op een katoenen fundering; tapijten van zijde en wol zijn meestal ouder. De dessins zijn formeel en wisselen weinig: een centraal medaillon, een medaillon met bijpassende hoekstukken of allover-bloemdessins, plus een zeldzaam dessin dat Darbari heet en naar verluidt weinig of geen bordure heeft. Tapijten van ongeveer 1,5 × 2,1 m (5 × 7 voet) en kleiner tonen meer afwisseling, zoals levensboom-, vazen- en vogeldessins. Klassieke kleuren zijn diep rood, marineblauw en crème; gele of groene velden zijn zeldzaam, en nieuwere tapijten hebben zachtere pasteltinten.
Tapijten uit Kashmar, een stad in het noordoosten van Iran nabij Mashhad, waarvan de wevers hun afgewerkte stukken naar de markt van Mashhad brengen. Ze zijn minder beroemd dan Tabriz-, Mashhad- of Kashan-tapijten en worden vaak ondergewaardeerd in verhouding tot hun kwaliteit: goede wol, vaak een hoge knoopdichtheid en plantaardige kleurstoffen tegen een bescheiden prijs. De kleuren zijn zachte aardetinten: bruinachtig crème, licht- en donkerblauw, oranje, bruin en een kenmerkend roze. Typische dessins zijn een medaillon met hoekstukken en bordure, soms met vazen in plaats van bloemen, en tuindessins in panelen die elk een tafereel tonen, zoals een meer met bomen, een levensboom of herten in een bos. De pool is dun tot middelhoog. Niet te verwarren met Kasjmir.
Fijne Perzische tapijten uit Kerman in het zuiden van Iran, een stad aan de oude handelsroute tussen Iran en India en een van de historische tapijtweefcentra, beroemd om zijn meesterverwers. De dessins lopen sterk uiteen: bloemen- en allover-dessins, levensboom-, jacht-, tuin- en openveld-dessins, fijne “lente”-bloemdessins van piepkleine bloempjes en de karakteristieke “vaastechniek”. De pool is meestal van zachte korkwol op een katoenen fundering, soms van zijde en wol of van zuivere zijde. Eén tapijt kan 15 tot 30 kleuren bevatten, vooral diep rood, verschillende blauwtinten, groen en crème, met pasteltinten als champagne, limoengroen, roze en grijsblauw in nieuwere stukken. Ruwweg de helft van de Kerman-tapijten, uit mindere ateliers, gebruikt de jufti-knoop, een verkorte werkwijze die een minder dichte weving van lagere kwaliteit oplevert.
Dessin waarin één grote, rijk uitgewerkte boom door het grootste deel van het veld omhoog rijst, omgeven door plantaardig ornament, met vogels, dieren en bloemen verspreid tussen de takken. De boom kan ook één paneel van een tuinpaneeldessin innemen of als bordurepatroon voorkomen. In de Perzische traditie staat hij voor de verbinding tussen aarde en omgeving, wordt hij ook gelezen als een schakel tussen hemel en aarde en symboliseert hij kracht, wijsheid en de continuïteit van het leven. Het dessin wordt geweven in tapijten uit Tabriz, Kashan, Isfahan, Kerman en Malayer en in Beloetsj-tapijten.
Dorpstapijten uit de plaats Malayer en omliggende dorpen tussen Arak en Hamadan, meestal gedateerd rond de negentiende eeuw en geweven langs een oude handelsroute die dessins van buitenaf aanvoerde. Een katoenen fundering, een wollen pool en de symmetrische Turkse knoop geven een fijner weefsel dan de meeste dorpstapijten, waarbij de pool vrij kort is geschoren om het detail te laten zien. Ruitvormige of zeshoekige medaillons, kleine witte stippen in de rand rond het medaillon en een touwachtig lus-effect in de eigen bordure van het tapijt zijn typische kenmerken. De zuidoostelijke stijl, die op de Sarough lijkt, heeft een dubbele inslag en is dikker, met bloemmedaillons of levensboomdessins; de noordwestelijke stijl, die op Hamadan lijkt, heeft een enkele inslag, is geometrisch en lichter van kleur. Kleine tapijten en lopers overheersen, meestal op een marineblauwe, dieprode of crèmekleurige ondergrond.
Opzet waarbij het veld is verdeeld in een raster van omlijste, meestal vierkante panelen, elk met een eigen ingebeelde tuin van bloemen, planten, bomen en vogels, doorgaans op één eigen grondkleur. De taferelen lopen uiteen, van cipressen en villa’s tot meren, herten in een bos of een levensboom, en in sommige tapijten dragen de panelen de vier jaargetijden. De wevers beschouwen elk paneel als een venster op het paradijs en als een teken van hoop op een stralende toekomst. Het dessin is het bekendst van Bakhtiari-tapijten, maar wordt ook in Tabriz, Sarough, Kashmar, Kerman en Qom geweven. De Perzische naam Kheshti komt van khesht (“baksteen”), naar de vierkante omlijstingen.