Kleurrijke tapijten van de Bakhtiari, een stam uit het Zagrosgebergte die nomadisch leefde tot een groot deel zich in de negentiende eeuw ten zuidwesten van Isfahan vestigde en waarvan de weefkunst zich nu over meer dan 200 dorpen uitstrekt; kleinere stukken zijn doorgaans stamtapijten en grotere komen uit de dorpen van de streek. De fundering is meestal van katoen onder een wollen pool van de eigen schapen van de stam, al zijn sommige kleine stamstukken helemaal van wol, en elke rij wordt zo hard aangeslagen dat de pool dicht en duurzaam uitvalt. De kenmerkende dessins zijn het tuinpaneeldessin (Khesti, ook gespeld als Kheshti), een raster van omlijste vierkanten die elk een tuintafereel tonen als uitzicht op het paradijs, en het medaillon met hoekstukken, met een halfgeometrisch middenmedaillon. Diep rood en donker marineblauw zijn de gebruikelijke veldkleuren.
Dessin waarin één grote, rijk uitgewerkte boom door het grootste deel van het veld omhoog rijst, omgeven door plantaardig ornament, met vogels, dieren en bloemen verspreid tussen de takken. De boom kan ook één paneel van een tuinpaneeldessin innemen of als bordurepatroon voorkomen. In de Perzische traditie staat hij voor de verbinding tussen aarde en omgeving, wordt hij ook gelezen als een schakel tussen hemel en aarde en symboliseert hij kracht, wijsheid en de continuïteit van het leven. Het dessin wordt geweven in tapijten uit Tabriz, Kashan, Isfahan, Kerman en Malayer en in Beloetsj-tapijten.
Stamtapijten uit het Zagrosgebergte in het westen en zuidwesten van Iran, geweven door nomadische, halfnomadische en gevestigde dorpswevers zoals de Bakhtiari, de Qashqai en de Loeren. De wevers gebruiken meestal wol van hun eigen kudden, wat een stevige, vaak dichte pool geeft op een katoenen of wollen grondweefsel, gekleurd met natuurlijke kleurstoffen in krachtige, rijke tonen. Hun dessins, van geometrische medaillons tot het tuinpaneeldessin van de Bakhtiari, worden uit het hoofd geweven en van generatie op generatie doorgegeven. Het weefwerk van de Bakhtiari verspreidde zich over meer dan 200 dorpen nadat de voorheen nomadische stam zich had gevestigd, terwijl de Qashqai-nomaden op kleine, verplaatsbare weefgetouwen werken, zodat hun tapijten zelden in grote formaten voorkomen.
Opzet waarbij het veld is verdeeld in een raster van omlijste, meestal vierkante panelen, elk met een eigen ingebeelde tuin van bloemen, planten, bomen en vogels, doorgaans op één eigen grondkleur. De taferelen lopen uiteen, van cipressen en villa’s tot meren, herten in een bos of een levensboom, en in sommige tapijten dragen de panelen de vier jaargetijden. De wevers beschouwen elk paneel als een venster op het paradijs en als een teken van hoop op een stralende toekomst. Het dessin is het bekendst van Bakhtiari-tapijten, maar wordt ook in Tabriz, Sarough, Kashmar, Kerman en Qom geweven. De Perzische naam Kheshti komt van khesht (“baksteen”), naar de vierkante omlijstingen.