Niewielkie dywany przeznaczone do modlitwy muzułmańskiej, każdy z mihrabem (pisanym także mehrab), czyli łukowym wejściem, który symbolizuje niszę meczetu i przypomina modlącemu się, że stoi w miejscu świętym; łuk wskazuje też kierunek Mekki. Wzór jest jednokierunkowy, przeznaczony do oglądania od jednego końca, a łuk może być zwykłym konturem albo rozbudowaną ramą architektoniczną z kolumnami. Dywany modlitewne są często nie większe niż około 90 × 150 cm (3 × 5 stóp), sięgają podobno najwcześniejszych początków tkania dywanów w krajach muzułmańskich, a tkają je m.in. tkacze turkmeńscy, beludżyccy oraz z Qom, Isfahanu i Malayeru. Do modlitwy może posłużyć każdy mały dywan, lecz prawdziwy dywan modlitewny ma łuk jako centralny element.
Nisza w kształcie łuku lub drzwi, utkana na jednym końcu pola dywanu modlitewnego, nawiązująca do niszy meczetu wyznaczającej kierunek Mekki. Jest punktem centralnym dywanu i przypomina modlącemu się, że stoi w miejscu świętym. Rysunek bywa bardzo różny: od samego zarysu drzwi po architektoniczne ujęcie z kolumnami i drobnymi szczegółami.
Układ pomyślany do oglądania z jednego kierunku, z wyraźną górą i dołem, dlatego dywan trzeba ułożyć właściwą stroną, a nie tak, by równie dobrze prezentował się od obu końców. Tak zbudowane są zwykle wzory modlitewne, oparte na łukowym wejściu zwanym mihrabem, które może mieć postać zarysu drzwi albo rozbudowanego łuku architektonicznego z kolumnami.