Dorpstapijten uit het stadje Abadeh, dat tussen Shiraz en Isfahan in Iran ligt, herkenbaar aan zeshoekige vormen in het medaillon, de hoeken en het veld, meestal met een kleine rozet in het midden van het medaillon, en aan dier- en plantmotieven. De wollen pool staat doorgaans op een katoenen fundering en is vrij hoog. Met ongeveer 225 knopen per vierkante inch (circa 350.000 per m²) is de knoopdichtheid hoog voor een dorpstapijt, zoals de gedetailleerde motieven vereisen. De velden zijn meestal donker marineblauw of diep rood, met accenten in crème, geel, oranje, blauw en groen. Het stadje is te klein voor een eigen tapijtmarkt, waardoor de afgewerkte tapijten in de bazaar van Shiraz worden verkocht.
Tapijt geweven in een georganiseerd atelier, een opzet die typisch is voor de stadsweverij, waar meestal een meesterwever toezicht houdt op de wevers en ontwerp en weefwerk volgens strengere normen verlopen. Omdat een atelier wol in grote hoeveelheden kan inkopen en in één keer kan verven, zijn materiaal en kleuren doorgaans beter, waardoor ateliertapijten over het algemeen van hogere kwaliteit zijn dan tapijten die niet uit een atelier komen, al geldt dat niet altijd. Niet elk ateliertapijt is gesigneerd. Dorpstapijten, gemaakt in een losser, halfgestructureerd kader, hebben doorgaans een lagere knoopdichtheid dan stadstapijten.
Dorpstapijten uit de regio Azerbeidzjan in het noordwesten van Iran, waar ook de Tabriz-tapijten vandaan komen (de Iraanse regio, niet het land met die naam), van oudsher door families in de koude wintermaanden binnenshuis geweven. De dessins worden van generatie op generatie doorgegeven zonder schriftelijke ontwerpen, en elke generatie voegt kleine persoonlijke accenten toe. Een dichte, duurzame wollen pool op een katoenen fundering draagt overwegend geometrische composities, soms met kromlijnige bloemmotieven of boteh, in met plantaardige kleurstoffen geverfd marineblauw en diep rood. De knoopdichtheid wordt gewoonlijk opgegeven als ongeveer 120 tot 170 KPSI (knopen per vierkante inch; ruwweg 1.900 tot 2.600 per 10 × 10 cm), en de dikke pool is geschikt voor drukbelopen plekken, ook voor lopers die breder zijn dan ongeveer 90 cm (3 voet).
Maat voor hoe dicht een tapijt is opeengepakt. Bij machinaal gemaakt tapijt betreft ze de vezels in de pool en wordt ze berekend door het poolgewicht met 36 te vermenigvuldigen en te delen door de poolhoogte; een hogere dichtheid wijst doorgaans op een betere duurzaamheid en een beter gedrag in gebruik. Bij handgeknoopte tapijten gaat het om de knoopdichtheid (KPSI, knots per square inch: knopen per vierkante inch), geteld aan de achterzijde en gemiddeld over meerdere plekken (150 KPSI is ongeveer 23 knopen per cm²). Net als bij de resolutie van een afbeelding maakt een hogere dichtheid fijnere krommen en scherpere dessins mogelijk, meestal met een korter geschoren pool en meer arbeid, maar ze is niet de enige maatstaf voor kwaliteit: krachtige geometrische dorpstapijten worden met een lage tot gemiddelde dichtheid gemaakt.
Tapijt van dorpsbewoners met een vaste woonplaats, dat tussen nomadische stamtapijten en tapijten uit stadsateliers in staat. Dorpswevers beschikken over beter gereedschap, materiaal en kleurstoffen dan nomaden, maar werken in een losser, halfgestructureerd verband dan stadsateliers, vaak uit het hoofd in plaats van naar een patroontekening, en sommigen verkopen via de bazaar van een grotere stad in de buurt, zoals de wevers van Abadeh in Shiraz doen. De dessins zijn overwegend geometrisch (medaillon, allover, boteh of Herati) met minder bloemmotieven dan stadstapijten; de knoopdichtheid ligt meestal hoger dan bij stamtapijten maar lager dan bij stadstapijten, en doordat de weefgetouwen in grootte verschillen, is het formaatbereik groot, van kleine stukken en lopers tot grote tapijten. Heriz is het bekendste voorbeeld, naast Azerbeidzjaanse, Abadeh-, Karaja-, Mehraban- en Senneh-tapijten; ook Shiraz en Bakhtiari worden in sommige indelingen tot het dorpswerk gerekend.
De scheringuiteinden die voorbij beide korte uiteinden van een tapijt uitsteken. Bij een handgeknoopt tapijt is de franje geen aan het einde toegevoegde afwerking, maar de zichtbare voortzetting van de fundering, waarvan de scheringdraden aan de achterkant door het hele tapijt te volgen zijn; ze is daarom van dezelfde vezel (katoen, wol of zijde) en laat zien waaruit de fundering bestaat. De franje mag niet worden afgeknipt; als ze verborgen moet worden, kan ze tegen de achterzijde van het tapijt worden vastgebonden. Wevers knippen, knopen, vlechten of versieren haar, waarbij gevlochten of versierde uiteinden vooral gebruikelijk zijn bij stam- en dorpstapijten, en de manier van afwerken helpt de herkomst te bepalen; bovendien is de franje zelden helemaal gelijk, want vaak is het ene uiteinde langer dan het andere. Een achteraf bevestigde franje, of helemaal geen franje, wijst op een machinaal gemaakt tapijt.
Het skelet van een handgeknoopt tapijt: de schering- en inslagdraden waaraan elke poolknoop wordt vastgeknoopt. Katoen is het gebruikelijke materiaal in stads- en dorpstapijten, omdat het door vocht nauwelijks uitrekt of krimpt, waardoor het tapijt zijn vorm behoudt, en stevig genoeg is om er gemakkelijk op te knopen; diezelfde stijfheid kan doorwerken in het dessin, dat minder vloeiend oogt dan op een wollen fundering. Wol, en soms geitenhaar, is typisch voor stamtapijten, waarvan de wevers voor fundering en pool hetzelfde materiaal kunnen gebruiken; dat geeft meer karakter, maar een minder rechte vorm. Zijde is fijner en maakt daardoor zeer hoge knoopdichtheden mogelijk. De franjes aan beide uiteinden zijn de blootliggende scheringuiteinden van de fundering en laten dus zien uit welk materiaal die bestaat.
Tapijten uit de stad Hamadan in het westen van Iran, een al lang gevestigde weefstreek, en uit de meer dan 1.500 dorpen eromheen, die samen duizenden dessins voortbrengen. Dorpstapijten, vaak in de winter thuis door gezinnen geweven, zijn meestal kleinere tapijten of lopers (sommige langer dan 6 m, oftewel 20 voet) met geometrische dessins, zeshoekige of ruitvormige medaillons of Herati-dessins, in rood, diepblauw en crème, geknoopt met de symmetrische Turkse knoop en een knoopdichtheid die meestal laag tot middelhoog is. Stukken uit stadsateliers zijn bloemrijker en fijner geknoopt. De pool is wol op een katoenen fundering (bij sommige oudere tapijten wol), en de rond Hamadan gebruikelijke constructie met enkele inslag geeft doorgaans een zachte pool die dunner is dan bij tapijten met dubbele inslag.
Krachtige dorpstapijten uit het Heriz-gebied in het noordwesten van Iran, in de buurt van Tabriz, en de bekendste van alle Perzische dorpstapijten. Een grove, taaie wollen pool op een katoenen fundering, meestal met dubbele inslag voor extra dikte, en een lage tot middelhoge knoopdichtheid (gewoonlijk opgegeven als ongeveer 120 tot 170 KPSI, oftewel knopen per vierkante inch; ruwweg 1.900 tot 2.600 per 10 × 10 cm) maken ze zeer duurzaam; de kracht van de wol wordt van oudsher toegeschreven aan koperhoudend bergwater. Het klassieke dessin is een groot hoekig medaillon met vier hoekstukken, soms een allover-indeling, in een roestrood dat van oudsher wordt toegeschreven aan kopermineralen in de plaatselijke rivier, met donker marineblauw en crème. Bakshaish en Serapi, de laatste inmiddels meer dan een eeuw oud, zijn hun oudere vormen.
Dorpstapijten uit een groep dorpen in de regio Azerbeidzjan in Iran, aan de westrand van het Heriz-weefgebied, genoemd naar het dorp Karaja in hun midden. Wollen pool op een katoenen fundering (zeer oude stukken kunnen een wollen fundering hebben), Turkse knoop en enkele inslag, waardoor de pool dunner en zachter is dan bij de meestal met dubbele inslag geweven Heriz, en de knoopdichtheid laag tot middelhoog is. Twee krachtige geometrische medaillons met haakachtige randen wisselen elkaar doorgaans af over de lengte van een loper, vaak met bij elke herhaling een andere grondkleur, en op brede tapijten komen de herhaalde medaillons over als een geometrisch allover-dessin, in oranjerood, blauw, crème en bruin. Door hun zachte, dunne pool en grote lengtes, sommige langer dan 6 m (20 voet), zijn ze populair als lopers voor gangen en trappen.
Het aantal knopen in één vierkante inch van een handgeknoopt tapijt (KPSI, knopen per vierkante inch; 1 KPSI is ongeveer 15,5 knopen per 10 × 10 cm). Het wordt aan de achterzijde met een liniaal geteld door het aantal knopen op één inch hoogte te vermenigvuldigen met het aantal op één inch breedte, gemiddeld over twee of drie plekken. Meer knopen geven scherper detail, zoals bij een scherm met een hogere resolutie, en, al het andere gelijk, iets meer duurzaamheid en een hogere prijs, maar knoopdichtheid alleen bepaalt de kwaliteit niet: Heriz en Bijar zijn bij een lage tot middelhoge dichtheid duurzaam, terwijl kromlijnige bloemdessins zonder voldoende knopen vervagen. De waarden lopen uiteen van minder dan ongeveer 80 bij grove stamtapijten als Gabbeh en Qashqai, via ruwweg 120 tot 225 bij veel dorpstapijten en 300 tot 700 bij fijne stadstapijten als Nain en Isfahan, tot 600 tot 1.000 of meer bij zuiver zijden Qum-tapijten.
Dorpstapijten uit de plaats Malayer en omliggende dorpen tussen Arak en Hamadan, meestal gedateerd rond de negentiende eeuw en geweven langs een oude handelsroute die dessins van buitenaf aanvoerde. Een katoenen fundering, een wollen pool en de symmetrische Turkse knoop geven een fijner weefsel dan de meeste dorpstapijten, waarbij de pool vrij kort is geschoren om het detail te laten zien. Ruitvormige of zeshoekige medaillons, kleine witte stippen in de rand rond het medaillon en een touwachtig lus-effect in de eigen bordure van het tapijt zijn typische kenmerken. De zuidoostelijke stijl, die op de Sarough lijkt, heeft een dubbele inslag en is dikker, met bloemmedaillons of levensboomdessins; de noordwestelijke stijl, die op Hamadan lijkt, heeft een enkele inslag, is geometrisch en lichter van kleur. Kleine tapijten en lopers overheersen, meestal op een marineblauwe, dieprode of crèmekleurige ondergrond.
Dorpstapijten uit het district Mehraban, een groep dorpen in het noorden van de regio Hamadan, grenzend aan Koerdisch Iran, zodat er Koerdische stijlen voorkomen. Het zijn tapijten met enkele inslag op katoen, geknoopt met de symmetrische (Turkse) knoop, met een middelhoge pool van fijne, zachte, glanzende, vettige wol, op velden in donkerblauw, donkerrood, crème, kameelhaarkleur of perzik. Oudere exemplaren zijn geometrisch, met repeterende medaillons en vogel- of dierenmotieven, en zijn grotendeels voor eigen gebruik van de wevers gemaakt; nieuwere volgen de bloemdessins van de Amerikaanse Sarough-tapijten. Het district staat bekend om zijn lopers, meestal 76–91 cm (2,5 tot 3 ft) breed en 1,8–6,1 m (6 tot 20 ft) lang. Het is niet het Meraban in Oost-Azerbeidzjan, waar tapijten in Heriz-stijl worden geweven.
Handgeknoopt tapijt uit Iran, het land dat in het Westen tot 1935 Perzië werd genoemd, geweven in een traditie die naar verluidt zo’n 2.500 jaar teruggaat. Het is genoemd naar de stad, het stadje, de regio of de stam waar het is gemaakt (Tabriz, Kashan, Heriz, Baluchi) en behoort tot een van de drie groepen: stadstapijten (in ateliers naar een patroontekening geweven), dorpstapijten en stamtapijten (de laatste twee grotendeels uit het hoofd geweven). De pool is van wol, zijde of een mengsel, op een fundering van katoen, wol of zijde. Tapijten die erop lijken en in Pakistan, India of China zijn geweven, zijn geen Perzische tapijten.
Een van de twee belangrijkste knopen van handgeknoopte tapijten, ook de symmetrische knoop genoemd (de andere is de asymmetrische Perzische of Senneh-knoop). Het garen wordt om twee naast elkaar liggende scheringdraden gelegd en beide uiteinden komen daartussen omhoog, zodat de achterzijde kleine, gelijkmatige, bijna vierkante knoopkopjes toont; wevers knopen hem vaak met een haak. De knoop is genoemd naar het stadje Ghiordes (het huidige Gördes) in Turkije en is typisch voor Turkije, de Kaukasus en het noordwesten van Iran (Tabriz, Bidjar, Heriz en dorpstapijten uit Hamadan), waar de Seltsjoekse Turken hem naar verluidt hebben geïntroduceerd; hij geeft een duurzame, nauwkeurige pool. Aan de Perzische knoop wordt vaak een fijnere detaillering toegeschreven, maar het knooptype is een tendens en geen grens: Tabriz-tapijten die met de Turkse knoop zijn geknoopt, halen ongeveer 78 knopen per cm² (circa 500 knopen per vierkante inch, KPSI).