Dywany tkane dziś głównie w pakistańskich warsztatach przez tkaczy pakistańskich i afgańskich, którzy przerabiają dawne wzory persko-turkmeńskie o korzeniach w Azji Środkowej; w handlu zalicza się je do dywanów orientalnych, a nie perskich. Znakiem rozpoznawczym jest wzór allover z powtarzających się guli, stylizowanych ośmiobocznych (czasem romboidalnych) motywów kwiatowych, na polu najczęściej czerwonym, następnie kremowym, czasem niebieskim lub zielonym, a ostatnio czarnym, z akcentami czarnymi, brzoskwiniowymi, niebieskimi i zielonymi, wszystkie barwione barwnikami roślinnymi. RunoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. jest miękkie, o jedwabistym wyglądzie, ze 100% wełny, na bawełnianej podstawie, średniej wysokości; zdarzają się też formaty ponadwymiarowe. Wyższy gatunek ma większą gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu., bardziej szczegółowy rysunek i wełnę z Ghazni najwyższej jakości.
Dywany plemienne tkane przez Beludżów z pogranicza północno-wschodniego Iranu i Afganistanu, którzy swoje wyroby sprzedają na bazarze w mieście MashhadPerskie dywany miejskie z Mashhad, drugiego co do wielkości miasta Iranu, na północnym wschodzie kraju, gdzie tkactwo zaczęło się w późnym średniowieczu. Słyną z wysokiej gęstości węzłów (zwykle powyżej 250 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, co daje około 39 na cm², a wyjątkowo blisko 1000, czyli około 155 na cm², na jedwabnej podstawie) i misternych wzorów kwiatowych w układzie medalionowym, medalionowo-narożnikowym lub allover, w barwach winnej czerwieni lub burgundu, głębokiego błękitu, zieleni i kremu. Runo jest wełniane, na bawełnianej podstawie, i wyższe niż w większości dywanów miejskich; jedwabna podstawa zdarza się rzadko, a w nowszych dywanach jedwabno-wełnianych jedwab wchodzi w skład runa. Dywany zamkniętego już warsztatu Saber są dziś poszukiwane przez kolekcjonerów, a Astan Quds Razavi pozostaje dobrze znaną nazwą., ponieważ w okolicy mają niewielu nabywców. Wzory łączą wpływy tureckie, perskie i kaukaskie, a najbliższe są tkactwu turkmeńskiemu, które powstało wcześniej: powtarzające się gule (kwiaty osadzone w ośmiokątach), botehMotyw w kształcie kropli z wygiętym ku górze czubkiem, od stuleci wszechobecny w tkactwie perskim i kaszmirskim. Perskie słowo tłumaczy się jako „pączkujący kwiat lub roślina”, a motyw symbolizuje wzrost i odrodzenie; odczytuje się go też jako cyprys, który gnie się na wietrze, lecz rzadko się łamie, jako płomień, nasiono, szyszkę albo stylizowany migdał. Gdy w XIX wieku szkockie manufaktury zaczęły naśladować szale kaszmirskie, boteh stał się na Zachodzie znany jako „paisley”, od miasta Paisley. Na dywanach powtarza się zwykle na całym polu, zwłaszcza w dywanach Tabriz, Sarouk, Kerman, Mashhad i Malayer., motywy drzewa życia i wzory modlitewne, przeważnie na polu ciemnogranatowym, czerwonym lub brązowym, z akcentami w kolorze kości słoniowej i ciemnofioletowymi, choć nowsze dywany bywają jaśniejsze. Cienkie runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. jest wełniane, zwykle na wełnianej podstawie. Ponieważ tkacze wciąż się przemieszczają i nie mogą rozstawiać dużych krosien, dywany są małe, zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp), 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp) lub mniejsze, a chodniki mają zaledwie około 3–3,7 m (10–12 stóp) długości i 0,46–1,5 m (1,5–5 stóp) szerokości.
Dywan wytwarzany na maszynach przemysłowych, zwykle na krosnach mechanicznych, a nie wiązany ręcznie, najczęściej z włókien syntetycznych, takich jak poliesterWłókno syntetyczne, które może powstawać z butelek z tworzywa poddanych recyklingowi, cenione za miękkość, odporność na plamy i ekologiczny profil., polipropylenWłókno syntetyczne stosowane w produkcji wykładzin, cenione za doskonałą odporność na plamy i wilgoć, trwałość barw oraz przystępną cenę. czy nylonWłókno syntetyczne szeroko stosowane w produkcji wykładzin, cenione za trwałość, sprężystość i — przy odpowiedniej obróbce — odporność na plamy., i gotowy w ciągu godzin, a nie miesięcy. Wzór jest idealnie symetryczny, a zarazem lekko rozmyty, a przeciwległe krawędzie mają niemal identyczną długość. Spód jest sztywny, plastikowy w dotyku, z regularną fakturą plastra miodu, na której nie da się odczytać wzoru. Ewentualne frędzle to jednolita syntetyczna taśma doszyta na końcu produkcji, a niektóre dywany nie mają ich wcale; w dywanie ręcznie wiązanym frędzle są natomiast jego własnymi nitkami podstawy. Dywany maszynowe są tańsze, gorszej jakości i szybciej się zużywają; nie są autentycznymi dywanami perskimi ani orientalnymi.
Dywany plemienne tkane przez koczowników turkmeńskich (turkomańskich), których przodkowie przybyli z regionu afgańskiego i uzbeckiego, a którzy później osiedli w turkmeńskim regionie Iranu. Rzędy ośmiobocznych gulów („kwiatów”) pokrywają pole w kolorze głębokiej czerwieni, czerwonobrązowym lub, rzadziej, kremowym, z akcentami czerni, błękitu, zieleni lub beżu; zdarzają się też wzory modlitewne. Podstawa i runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. są zwykle wełniane, podobno z miękkiego podszerstka owiec karakułowych, choć czasem używa się podstawy bawełnianej. W starszych dywanach każde plemię zachowywało własny wzór gula, natomiast w nowszych swobodnie się je miesza. Wzory turkmeńskie zainspirowały dywany BucharaDywany tkane dziś głównie w pakistańskich warsztatach przez tkaczy pakistańskich i afgańskich, którzy przerabiają dawne wzory persko-turkmeńskie o korzeniach w Azji Środkowej; w handlu zalicza się je do dywanów orientalnych, a nie perskich. Znakiem rozpoznawczym jest wzór allover z powtarzających się guli, stylizowanych ośmiobocznych (czasem romboidalnych) motywów kwiatowych, na polu najczęściej czerwonym, następnie kremowym, czasem niebieskim lub zielonym, a ostatnio czarnym, z akcentami czarnymi, brzoskwiniowymi, niebieskimi i zielonymi, wszystkie barwione barwnikami roślinnymi. Runo jest miękkie, o jedwabistym wyglądzie, ze 100% wełny, na bawełnianej podstawie, średniej wysokości; zdarzają się też formaty ponadwymiarowe. Wyższy gatunek ma większą gęstość węzłów, bardziej szczegółowy rysunek i wełnę z Ghazni najwyższej jakości. i Khal MohammadiDywany pochodzenia i wzornictwa afgańskiego, nazwane, co niezwykłe, od osoby, a nie od miejsca: według legendy krążącej w handlu — od mistrza tkackiego i farbiarza, który pozostał w północnym Afganistanie podczas rosyjskiej inwazji i zaczął tam je wytwarzać. Słyną z głębokich, naturalnie barwionych czerwieni i błękitów z akcentami pomarańczowymi, czarnymi i rdzawymi oraz z geometrycznych układów z drobnymi detalami kwiatowymi, inspirowanych dywanami Buchara i wzorami turkmeńskimi; lekkie różnice odcieni są przy barwnikach naturalnych czymś normalnym. Runo jest w 100% wełniane, z wełny owiec górskich, których tłusta wełna ma miękki połysk, na bawełnianej podstawie, o średniej wysokości. Niektóre klasyfikuje się jako wykonane w Pakistanie. Drobniejszy, gęstszy gatunek, często oznaczany jako Belgique, oddaje ten sam wzór ostrzej. i spośród wzorów perskich są najbliższe pracom beludżyckim, od których są starsze; niskie do średniego runo dobrze sprawdza się w miejscach, gdzie drzwi otwierają się nad dywanem.
Ośmioboczny lub wielokątny, stylizowany motyw kwiatu, powtarzany rzędami na polu dywanów turkmeńskich. Taki sam układ powtórzeń jest typowy dla dywanów beludżyckich, w których wewnątrz każdego ośmioboku znajduje się kwiat, oraz dla dywanów BucharaDywany tkane dziś głównie w pakistańskich warsztatach przez tkaczy pakistańskich i afgańskich, którzy przerabiają dawne wzory persko-turkmeńskie o korzeniach w Azji Środkowej; w handlu zalicza się je do dywanów orientalnych, a nie perskich. Znakiem rozpoznawczym jest wzór allover z powtarzających się guli, stylizowanych ośmiobocznych (czasem romboidalnych) motywów kwiatowych, na polu najczęściej czerwonym, następnie kremowym, czasem niebieskim lub zielonym, a ostatnio czarnym, z akcentami czarnymi, brzoskwiniowymi, niebieskimi i zielonymi, wszystkie barwione barwnikami roślinnymi. Runo jest miękkie, o jedwabistym wyglądzie, ze 100% wełny, na bawełnianej podstawie, średniej wysokości; zdarzają się też formaty ponadwymiarowe. Wyższy gatunek ma większą gęstość węzłów, bardziej szczegółowy rysunek i wełnę z Ghazni najwyższej jakości., tkanych głównie w Pakistanie według wzorów turkmeńskich. W starszych dywanach turkmeńskich każde plemię (Tekke, Salor, Ersari i inne) miało zwykle własny gul, więc znawca często potrafi rozpoznać plemię po motywie, podczas gdy w dywanach współczesnych gule łączy się dowolnie. Słowo to oznacza po persku „kwiat” lub „różę”, choć kształty są silnie geometryczne, a nie naturalistyczne.
Technika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach., osnowa i wątekDwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosno jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy Hamadan, mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runo, natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach Bijar i Heriz, osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowy, który zabezpiecza runo. — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony.
Dywany z Tabriz, wielkiego miasta w północno-zachodnim Iranie i dawnej stolicy Safawidów, oraz z okolicznych wsi, gdzie początki tkactwa sięgają co najmniej XVI wieku. Tkacze używają węzła tureckiego i małych metalowych haczyków, które dają bardzo regularne, symetryczne wzory, zwykle na bawełnianej podstawie (w najdrobniej tkanych egzemplarzach jedwabnej), często z podwójnym wątkiem, z runem od krótko przystrzyżonego do średniego. Gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu. waha się od około 8 do 78 węzłów na cm² (od 50 do 500 na cal kwadratowy, KPSI); dywany na jedwabnej podstawie mogą przekraczać 93 węzły na cm² (600 na cal kwadratowy), a jedwabne akcenty dodają żywości wzorom kwiatowym. Niektóre warsztaty tkają wyłącznie dywany z wełny i jedwabiu, preferując pastelowe barwy. Tabriz oferuje najszerszy wybór wzorów i barw spośród wszystkich perskich ośrodków: wzory medalionowe, kwiatowe, herati, myśliwskie i wazonowe, a także większość dywanów figuralnych z portretami. Dywan sprzedawany jako „w stylu Tabriz” niekoniecznie został utkany w Tabriz.
Tradycyjne dywany tkane przez plemię Esari z Turkmenistanu, rozpoznawalne po głęboko czerwonym tle i geometrycznych medalionach (gulach). Zwykle mają główny gulOśmioboczny lub wielokątny, stylizowany motyw kwiatu, powtarzany rzędami na polu dywanów turkmeńskich. Taki sam układ powtórzeń jest typowy dla dywanów beludżyckich, w których wewnątrz każdego ośmioboku znajduje się kwiat, oraz dla dywanów Buchara, tkanych głównie w Pakistanie według wzorów turkmeńskich. W starszych dywanach turkmeńskich każde plemię (Tekke, Salor, Ersari i inne) miało zwykle własny gul, więc znawca często potrafi rozpoznać plemię po motywie, podczas gdy w dywanach współczesnych gule łączy się dowolnie. Słowo to oznacza po persku „kwiat” lub „różę”, choć kształty są silnie geometryczne, a nie naturalistyczne. w kształcie „słoniej stopy” z motywami drugoplanowymi ułożonymi w równych rzędach, a cenione są za drobny splot i bogatą symbolikę kulturową.
Podstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są wełniane zamiast bawełnianych. Jest typowa dla dywanów plemiennych, takich jak dywany beludżyckie, turkmeńskie czy GabbehDywan z prowincji Fars w Iranie, po raz pierwszy udokumentowany w XVII wieku (około 400 lat temu), tkany przez plemiona tego regionu i osiadłych mieszkańców wsi na podstawie z wełny lub koziej sierści (rzadko z bawełny), z długim, grubym, gęstym runem wełnianym, którego nie przycina się na krótko. Mała gęstość węzłów daje proste, zdecydowane wzory, w których drzewa, zwierzęta i ludzie stają się abstrakcyjnymi kształtami geometrycznymi. Gabbeh kolorowy jest barwiony w dowolnym odcieniu, często intensywnie, natomiast Gabbeh naturalny wykorzystuje niefarbowaną białą i czarną wełnę w tonacjach kremowych, brązowych, szarych i czarnych, zwykle na kremowym tle. Typowe rozmiary to około 0,9–1,2 × 1,8–2,1 m (3–4 × 6–7 stóp). Drobniejsze wersje tkane w miastach pochodzą z Shirazu, a bardzo drobne, ciężkie egzemplarze nazywa się czasem Qashqai, choć nie są prawdziwymi dywanami Qashqai. (w Gabbeh i QuchanDywany plemienne tkane przez kurdyjskich tkaczy w okolicach Quchan, na północ od miasta Mashhad w północno-wschodnim Iranie, w regionie przygranicznym, gdzie władcy Safawidów osiedlili plemiona kurdyjskie, by pomagały strzec granicy. Podstawa z wełny lub z sierści koziej niesie wełniane runo o gęstości około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy), wysokiej jak na wyroby plemienne. Geometryczne wzory z medalionem lub allover na polach w mocnej czerwieni, błękicie lub kolorze kości słoniowej przypominają dywany kaukaskie, a przede wszystkim anatolijskie, ponieważ przodkowie tkaczy pochodzili z Anatolii. Niewielkie krosna ograniczają rozmiary do małych i średnich, rzadko powyżej 1,8 m (6 stóp) szerokości i 4 m (13 stóp) długości. czasem zamiast wełny użyto koziej sierści), zdarza się w niektórych dywanach QashqaiDywany plemienne tkane przez Qashqai, koczownicze plemię południowo-zachodniego Iranu, które łączy grupy turkijskie, arabskie, kurdyjskie i Lurów i zamieszkuje ten region co najmniej od XVI wieku. Wzory powstają z pamięci, a nie według spisanych planów; łączą układy geometryczne i medalionowe, czasem w prostszej, oszczędnie zdobionej postaci, ze zwierzętami, roślinami i przedmiotami codziennego użytku, w klejnotowych czerwieniach, szafranowym złocie i indygo, często na głęboko czerwonym lub ciemnogranatowym tle. Gruba, twarda w tkaniu wełna z własnych stad plemienia jest trwała, a zarazem miękka i tworzy gęste runo średniej wysokości na podstawie bawełnianej lub wełnianej, dobrze znoszące miejsca o dużym ruchu; niewielkie krosna sprawiają, że rozmiary pozostają małe: zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), do tego chodniki., ShirazDywany tkane przez miejscowe plemiona w Shiraz i okolicach, w prowincji Fars w południowo-zachodnim Iranie, we własnych domach i sprzedawane na miejscowym bazarze. Tkacze osiedlający się w okolicy przynoszą wzory swoich rodzinnych regionów, co daje mieszankę stylów Abadeh i Qashqai: geometryczne pojedyncze lub powtarzające się medaliony albo układy allover, czasem z motywem boteh, w mocnych czerwieniach i brązach ożywionych kremem, żółcią, błękitem i zielenią. Wełniane runo osadzone jest na podstawie bawełnianej, która pozwala na ciaśniejsze upakowanie, albo wełnianej, luźniejszej; gęstość jest niska do średniej, około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy)., małych dywanach BakhtiariBarwne dywany plemienia Bakhtiari z gór Zagros, które było koczownicze, dopóki w XIX wieku znaczna jego część nie osiadła na południowy zachód od Isfahanu; dziś jego tkactwo rozciąga się na ponad 200 wsi, przy czym mniejsze egzemplarze to zwykle prace plemienne, a większe pochodzą z wiosek tego regionu. Podstawa jest zwykle bawełniana, a runo wykonuje się z wełny własnych owiec plemienia, choć niektóre małe wyroby plemienne są w całości wełniane. Każdy rząd ubija się tak mocno, że runo wychodzi gęste i trwałe. Charakterystyczne układy to wzór ogrodowy z kwaterami (Khesti, także Kheshti) — siatka obramowanych kwadratów, z których każdy przedstawia scenę ogrodową, mającą być widokiem na raj — oraz układ z medalionem i narożnikami, z półgeometrycznym medalionem centralnym. Zwykłymi barwami pola są głęboka czerwień i ciemny granat. i dywanach z irańskiego Azerbejdżanu, a w starszych dywanach wiejskich i plemiennych jest częsta, także w niektórych dywanach HamadanDywany z miasta Hamadan w zachodnim Iranie, od dawna uznanego regionu tkackiego, oraz z ponad 1500 okolicznych wsi, które razem wytwarzają tysiące wzorów. Dywany wiejskie, często tkane przez rodziny w domach zimą, to zwykle mniejsze dywany lub chodniki (niektóre dłuższe niż 6 m, czyli 20 stóp) o wzorach geometrycznych, z medalionem sześciokątnym lub rombowym albo o wzorze herati, w czerwieni, głębokim błękicie i kremie, wiązane węzłem symetrycznym (tureckim), zwykle o niskiej do średniej gęstości. Dywany z warsztatów miejskich są bardziej kwiatowe i drobniej wiązane. Runo jest wełniane, na bawełnianej podstawie (w niektórych starszych dywanach wełnianej), a standardowa w okolicach Hamadan konstrukcja z pojedynczym wątkiem daje miękkie runo, cieńsze niż w dywanach z podwójnym wątkiem. i bardzo dawnych dywanach KarajaDywany wiejskie z grupy wsi w regionie Azerbejdżan w Iranie, na zachodnim skraju obszaru tkackiego Heriz, nazwane od wsi Karaja położonej w ich centrum. Wełniane runo na bawełnianej podstawie (bardzo stare egzemplarze mogą mieć podstawę wełnianą), węzeł turecki i pojedynczy wątek, dlatego runo jest cieńsze i miększe niż w zwykle dwuwątkowych dywanach Heriz, a gęstość węzłów jest niska do średniej. Dwa wyraziste, geometryczne medaliony o hakowatych krawędziach zazwyczaj występują na przemian wzdłuż chodnika, często na innym kolorze tła przy każdym powtórzeniu, a na szerokich dywanach powtarzające się medaliony układają się w geometryczny wzór allover, w pomarańczowoczerwonych odcieniach, błękitach, kremach i brązach. Miękkie, cienkie runo i znaczna długość, niekiedy ponad 6 m (20 stóp), sprawiają, że dywany te są popularne jako chodniki korytarzowe i schodowe.. Znawcy traktują ją jako wskazówkę co do wieku, ponieważ dywany wykonane mniej więcej po latach 30. XX wieku mają zwykle podstawę bawełnianą, odkąd powszechnie dostępna stała się bawełna przędziona maszynowo. Miękka, mniej sztywna struktura wełny nadaje wzorowi płynny, ciepły charakter, a frędzle bywają plecione lub w różnych kolorach. Wadą jest to, że wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów. kurczy się i rozciąga pod wpływem wilgoci, przez co takie dywany mają zwykle mniej regularny kształt niż dywany na podstawie bawełnianej.
Układ, w którym motyw lub wzór rozciąga się na całe pole, zamiast być zorganizowany wokół medalionu centralnego. Motywem mogą być kwiaty połączone pnączami, liśćmi i kwiatami (czasem z ptakami i zwierzętami), kanciaste kształty geometryczne albo powtarzające się elementy takie jak botehMotyw w kształcie kropli z wygiętym ku górze czubkiem, od stuleci wszechobecny w tkactwie perskim i kaszmirskim. Perskie słowo tłumaczy się jako „pączkujący kwiat lub roślina”, a motyw symbolizuje wzrost i odrodzenie; odczytuje się go też jako cyprys, który gnie się na wietrze, lecz rzadko się łamie, jako płomień, nasiono, szyszkę albo stylizowany migdał. Gdy w XIX wieku szkockie manufaktury zaczęły naśladować szale kaszmirskie, boteh stał się na Zachodzie znany jako „paisley”, od miasta Paisley. Na dywanach powtarza się zwykle na całym polu, zwłaszcza w dywanach Tabriz, Sarouk, Kerman, Mashhad i Malayer., gulOśmioboczny lub wielokątny, stylizowany motyw kwiatu, powtarzany rzędami na polu dywanów turkmeńskich. Taki sam układ powtórzeń jest typowy dla dywanów beludżyckich, w których wewnątrz każdego ośmioboku znajduje się kwiat, oraz dla dywanów Buchara, tkanych głównie w Pakistanie według wzorów turkmeńskich. W starszych dywanach turkmeńskich każde plemię (Tekke, Salor, Ersari i inne) miało zwykle własny gul, więc znawca często potrafi rozpoznać plemię po motywie, podczas gdy w dywanach współczesnych gule łączy się dowolnie. Słowo to oznacza po persku „kwiat” lub „różę”, choć kształty są silnie geometryczne, a nie naturalistyczne. i herati; może pozostać ledwo zauważalny środek. Geometryczny allover albo powtarza jeden kształt, albo przebiega jako ciągły wzór o zmiennych kształtach, często z innym kolorem tła wewnątrz każdego z nich. Ponieważ nie ma tu wyraźnego punktu środkowego, dywan allover pasuje do każdego wnętrza, także o nieregularnym kształcie; w wersjach kwiatowych kwiaty są większe i osadzone na grubszych gałązkach niż w dywanie z medalionem kwiatowym.
Spłaszczenie włókien runa pod długotrwałym naciskiem, na przykład na intensywnie uczęszczanej ścieżce lub pod ciężkimi meblami, przez co runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. wygląda na zużyte. Podczas przechowywania dzieje się tak samo, gdy na dywanie przez długi czas leżą ułożone ciężkie przedmioty. Podkład pod dywanWarstwa amortyzująca, kładziona pod dywanem, która zapobiega ślizganiu, chroni podłogę, łagodzi nacisk mebli i wydłuża żywotność dywanu, osłaniając go przed tarciem od spodu i wilgocią z podłogi. Ma największe znaczenie przy małych lub lekkich dywanach, na przykład przy wejściach, w kuchniach i łazienkach albo na płytkach, które bez podkładu się przesuwają i stają się przyczyną poślizgnięć. Bardzo duże dywany dzięki własnemu ciężarowi pozostają na miejscu, jednak podkład nadal się przydaje pod ciężkimi stołami i sofami oraz w wilgotnych pomieszczeniach, gdzie izoluje od wilgoci z podłoża. i amortyzujące podkładki pod nogi mebli rozkładają nacisk, a obracanie dywanu mniej więcej raz w roku zmienia miejsca, na które przypada ciężar; średnie lub wysokie runo i gęsty splot najlepiej znoszą ciężkie łóżka i stoły jadalniane, a regularne odkurzanie i profesjonalne czyszczenie pomagają utrzymać runo w dobrej kondycji.