Dywany tkane dziś głównie w pakistańskich warsztatach przez tkaczy pakistańskich i afgańskich, którzy przerabiają dawne wzory persko-turkmeńskie o korzeniach w Azji Środkowej; w handlu zalicza się je do dywanów orientalnych, a nie perskich. Znakiem rozpoznawczym jest wzór allover z powtarzających się guli, stylizowanych ośmiobocznych (czasem romboidalnych) motywów kwiatowych, na polu najczęściej czerwonym, następnie kremowym, czasem niebieskim lub zielonym, a ostatnio czarnym, z akcentami czarnymi, brzoskwiniowymi, niebieskimi i zielonymi, wszystkie barwione barwnikami roślinnymi. Runo jest miękkie, o jedwabistym wyglądzie, ze 100% wełny, na bawełnianej podstawie, średniej wysokości; zdarzają się też formaty ponadwymiarowe. Wyższy gatunek ma większą gęstość węzłów, bardziej szczegółowy rysunek i wełnę z Ghazni najwyższej jakości.
Dywan wiązany ręcznie z krajów tkackich Azji i Bliskiego Wschodu, zwykle nazywany od miasta lub regionu, z którego pochodzi, i znany z misternych wzorów. W handlowym zestawieniu „perskie i orientalne” określenie „perskie” oznacza dywany wykonane w Iranie, a „orientalne” obejmuje pozostałe kraje pochodzenia, takie jak Turcja, Pakistan, Indie, Afganistan i Chiny, na przykład wytwarzane w Pakistanie dywany kazak, dywany o wzorach Oushak i dywany Buchara albo afgańskie dywany Khal Mohammadi; w szerokim rozumieniu słowo to obejmuje także dywany perskie. Naśladownictwa z Pakistanu, Indii lub Chin nie są perskie. Autentyczne są wyłącznie dywany wiązane ręcznie; niżej plasują się dywany tuftowane ręcznie, które bywają sprzedawane jako „ręcznie wykonane”, oraz dywany maszynowe. Kraj i miasto pochodzenia dywanu mówią kupującemu, czego może się spodziewać po jego typowych barwach i jakości.
Dywany ręcznie wiązane w Pakistanie, często przez tkaczy afgańskich, odtwarzające wzory perskie, tureckie, turkmeńskie i kaukaskie; najbardziej znane rodziny to kazak, Oushak, Peshawar (Chobi) i Buchara, a dywany Khal Mohammadi w stylu afgańskim bywają do nich zaliczane. W porównaniu z dywanami irańskimi mają zwykle łagodniejsze, bardziej stonowane barwy, dobierane przez projektantów do nowoczesnych wnętrz, niskie do średniego runo — efekt prania postarzającego i krótkiego przycinania — oraz szeroki wybór dużych rozmiarów. Produkcję dywanów kazak przypisuje się tkaczom afgańskim w pakistańskich warsztatach od lat 80. i 90., a produkcję w stylu Oushak właścicielom warsztatów, którzy przenieśli się z Iranu do Pakistanu w latach 70. po embargu nałożonym na Iran. Ponieważ nie są tkane w Iranie, nie są dywanami perskimi.
Dywany plemienne tkane przez koczowników turkmeńskich (turkomańskich), których przodkowie przybyli z regionu afgańskiego i uzbeckiego, a którzy później osiedli w turkmeńskim regionie Iranu. Rzędy ośmiobocznych gulów („kwiatów”) pokrywają pole w kolorze głębokiej czerwieni, czerwonobrązowym lub, rzadziej, kremowym, z akcentami czerni, błękitu, zieleni lub beżu; zdarzają się też wzory modlitewne. Podstawa i runo są zwykle wełniane, podobno z miękkiego podszerstka owiec karakułowych, choć czasem używa się podstawy bawełnianej. W starszych dywanach każde plemię zachowywało własny wzór gula, natomiast w nowszych swobodnie się je miesza. Wzory turkmeńskie zainspirowały dywany Buchara i Khal Mohammadi i spośród wzorów perskich są najbliższe pracom beludżyckim, od których są starsze; niskie do średniego runo dobrze sprawdza się w miejscach, gdzie drzwi otwierają się nad dywanem.
Ośmioboczny lub wielokątny, stylizowany motyw kwiatu, powtarzany rzędami na polu dywanów turkmeńskich. Taki sam układ powtórzeń jest typowy dla dywanów beludżyckich, w których wewnątrz każdego ośmioboku znajduje się kwiat, oraz dla dywanów Buchara, tkanych głównie w Pakistanie według wzorów turkmeńskich. W starszych dywanach turkmeńskich każde plemię (Tekke, Salor, Ersari i inne) miało zwykle własny gul, więc znawca często potrafi rozpoznać plemię po motywie, podczas gdy w dywanach współczesnych gule łączy się dowolnie. Słowo to oznacza po persku „kwiat” lub „różę”, choć kształty są silnie geometryczne, a nie naturalistyczne.
Dywany pochodzenia i wzornictwa afgańskiego, nazwane, co niezwykłe, od osoby, a nie od miejsca: według legendy krążącej w handlu — od mistrza tkackiego i farbiarza, który pozostał w północnym Afganistanie podczas radzieckiej inwazji i zaczął tam je wytwarzać. Słyną z głębokich, naturalnie barwionych czerwieni i błękitów z akcentami pomarańczowymi, czarnymi i rdzawymi oraz z geometrycznych układów z drobnymi detalami kwiatowymi, inspirowanych dywanami Buchara i wzorami turkmeńskimi; lekkie różnice odcieni są przy barwnikach naturalnych czymś normalnym. Runo jest w 100% wełniane, z wełny owiec górskich, których tłusta wełna ma miękki połysk, na bawełnianej podstawie, o średniej wysokości. Niektóre klasyfikuje się jako wykonane w Pakistanie. Drobniejszy, gęstszy gatunek, często oznaczany jako Belgique, oddaje ten sam wzór ostrzej.