Dywany wiejskie z miasta Malayer i sąsiednich wsi między Arakiem a Hamadanem, zwykle datowane na około XIX wiek i tkane wzdłuż dawnego szlaku handlowego, którym docierały obce wzory. Bawełniana podstawa, wełniane runo i symetryczny węzeł turecki dają splot drobniejszy niż w większości dywanów wiejskich, a runo jest przystrzyżone dość nisko, by uwydatnić szczegóły. Typowymi cechami są medaliony rombowe lub sześciokątne, drobne białe kropki w obwódce okalającej medalion oraz przypominający linę efekt pętli w bordiurze samego dywanu. Styl południowo-wschodni, zbliżony do dywanów Sarouk, jest dwuwątkowy i grubszy, z medalionami kwiatowymi lub wzorami drzewa życia; styl północno-zachodni, zbliżony do Hamadan, jest jednowątkowy, geometryczny i o jaśniejszych barwach. Przeważają małe dywany i chodniki, głównie na granatowym, głęboko czerwonym lub kremowym tle.
Szkielet dywanu wiązanego ręcznie: nitki osnowy i wątku, na których wiąże się każdy węzeł runa. W dywanach miejskich i wiejskich zwykle stosuje się bawełnę, ponieważ pod wpływem wilgoci prawie się nie rozciąga ani nie kurczy, dzięki czemu dywan zachowuje kształt, a przy tym jest dość sztywna, by łatwo było wiązać na niej węzły; ta sama sztywność może udzielać się wzorowi, który sprawia wrażenie mniej płynnego niż na podstawie wełnianej. Wełna, a czasem kozia sierść, jest typowa dla dywanów plemiennych, w których tkacze mogą użyć jednego materiału zarówno na podstawę, jak i na runo; daje to więcej charakteru, lecz dywan ma mniej prosty kształt. Jedwab, jako cieńszy, pozwala na bardzo dużą gęstość węzłów. Frędzle na obu końcach to odsłonięte końce osnowy podstawy, więc zdradzają jej materiał.
Osłabienie runa i podstawy dywanu spowodowane długotrwałym narażeniem na dużą wilgotność lub zawilgocenie. Wilgoć wnikająca we włókna naturalne czyni je kruchymi i może w końcu doprowadzić do ich butwienia, a ta sama wilgoć przyciąga mole i inne szkodniki. Typowe warunki to wilgotne, gorące lub słabo wentylowane miejsca przechowywania, łazienki i wilgotny klimat; środkami zaradczymi są osuszacz powietrza, dobra cyrkulacja powietrza, podkład pod dywan blokujący wilgoć unoszącą się od podłogi, niższe runo, które chłonie mniej wilgoci, oraz wietrzenie dywanu na dworze, na słońcu, przez kilka godzin raz lub dwa razy w roku, przy czym nie należy jednak długo wystawiać jego wierzchu na mocne słońce. Wahania wilgotności sprawiają też, że wełniana podstawa rozciąga się i kurczy, co deformuje dywan, podczas gdy bawełniana podstawa lepiej trzyma wymiary.
Podstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są wełniane zamiast bawełnianych. Jest typowa dla dywanów plemiennych, takich jak dywany beludżyckie, turkmeńskie czy Gabbeh (w Gabbeh i Quchan czasem zamiast wełny użyto koziej sierści), zdarza się w niektórych dywanach Qashqai, Shiraz, małych dywanach Bakhtiari i dywanach z irańskiego Azerbejdżanu, a w starszych dywanach wiejskich i plemiennych jest częsta, także w niektórych dywanach Hamadan i bardzo dawnych dywanach Karaja. Znawcy traktują ją jako wskazówkę co do wieku, ponieważ dywany wykonane mniej więcej po latach 30. XX wieku mają zwykle podstawę bawełnianą, odkąd powszechnie dostępna stała się bawełna przędziona maszynowo. Miękka, mniej sztywna struktura wełny nadaje wzorowi płynny, ciepły charakter, a frędzle bywają plecione lub w różnych kolorach. Wadą jest to, że wełna kurczy się i rozciąga pod wpływem wilgoci, przez co takie dywany mają zwykle mniej regularny kształt niż dywany na podstawie bawełnianej.