Program certyfikacji Carpet and Rug Institute, który wskazuje wykładziny, kleje i podkłady o bardzo niskiej emisji LZO (lotnych związków organicznych), sprzyjających lepszej jakości powietrza w pomieszczeniach.
Przedział rozmiarowy między małym a dużym, od około 122 × 183 cm (4 × 6 stóp) do 152 × 213 cm (5 × 7 stóp). Dywany tego rozmiaru pasują do wejść i kuchni albo leżą po obu stronach łóżka, po jednym przed każdą szafką nocną. Dywany plemienne, takie jak beludżyckie i QashqaiDywany plemienne tkane przez Qashqai, koczownicze plemię południowo-zachodniego Iranu, które łączy grupy turkijskie, arabskie, kurdyjskie i Lurów i zamieszkuje ten region co najmniej od XVI wieku. Wzory powstają z pamięci, a nie według spisanych planów; łączą układy geometryczne i medalionowe, czasem w prostszej, oszczędnie zdobionej postaci, ze zwierzętami, roślinami i przedmiotami codziennego użytku, w klejnotowych czerwieniach, szafranowym złocie i indygo, często na głęboko czerwonym lub ciemnogranatowym tle. Gruba, twarda w tkaniu wełna z własnych stad plemienia jest trwała, a zarazem miękka i tworzy gęste runo średniej wysokości na podstawie bawełnianej lub wełnianej, dobrze znoszące miejsca o dużym ruchu; niewielkie krosna sprawiają, że rozmiary pozostają małe: zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), do tego chodniki., tka się w tym rozmiarze lub mniejszym, bo wędrujący tkacze nie mogą rozstawić dużego krosna w jednym miejscu. Jako lekkie mają skłonność do ślizgania się i najlepiej stosować je z podkładem pod dywan. Nazwy klas bywają u sprzedawców różne, a niektórzy za średnie uznają dywany 152 × 244 lub 183 × 274 cm (5 × 8 lub 6 × 9 stóp).
Największa standardowa klasa rozmiarowa dywanów ręcznie wiązanych: zaczyna się od około 2,7 × 3,7 m (9 × 12 stóp) i obejmuje formaty 3 × 4 m, 3 × 4,3 m i 3,7 × 4,9 m (10 × 13, 10 × 14 i 12 × 16 stóp), a sięga do około 4,3 × 6,7 m (14 × 22 stóp); w niektórych tabelach rozmiarów klasa ta zaczyna się dopiero powyżej około 3 × 4,3 m (10 × 14 stóp). Tak duże dywany pasują do dużych salonów, jadalni i sypialni i pochodzą przeważnie z perskich i pakistańskich warsztatów miejskich, z pewną liczbą dywanów HerizWyraziste dywany wiejskie z okolic Heriz w północno-zachodnim Iranie, niedaleko Tabriz, najbardziej znane ze wszystkich perskich dywanów wiejskich. Bardzo trwałe czynią je gruba, wytrzymała wełna w runie na bawełnianej podstawie, zwykle z podwójnym wątkiem dla większej grubości, oraz niska do średniej gęstość węzłów (zwykle podawana jako około 120–170 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900–2600 na 10 × 10 cm); wytrzymałość wełny tradycyjnie przypisuje się górskiej wodzie zawierającej miedź. Klasyczny wzór to duży, kanciasty medalion z czterema narożnikami, czasem układ allover, w rdzawej czerwieni, którą tradycyjnie przypisuje się minerałom miedzi w miejscowej rzece, z ciemnym granatem i kremem. Bakshaish i Serapi, ten drugi liczący dziś ponad sto lat, są ich starszymi odmianami. i BakhtiariBarwne dywany plemienia Bakhtiari z gór Zagros, które było koczownicze, dopóki w XIX wieku znaczna jego część nie osiadła na południowy zachód od Isfahanu; dziś jego tkactwo rozciąga się na ponad 200 wsi, przy czym mniejsze egzemplarze to zwykle prace plemienne, a większe pochodzą z wiosek tego regionu. Podstawa jest zwykle bawełniana, a runo wykonuje się z wełny własnych owiec plemienia, choć niektóre małe wyroby plemienne są w całości wełniane. Każdy rząd ubija się tak mocno, że runo wychodzi gęste i trwałe. Charakterystyczne układy to wzór ogrodowy z kwaterami (Khesti, także Kheshti) — siatka obramowanych kwadratów, z których każdy przedstawia scenę ogrodową, mającą być widokiem na raj — oraz układ z medalionem i narożnikami, z półgeometrycznym medalionem centralnym. Zwykłymi barwami pola są głęboka czerwień i ciemny granat. oraz nielicznymi od tkaczy plemiennych, takich jak Kaszkajowie czy Beludżowie. Warsztaty takie jak te w Sarouku tkają też na zamówienie rozmiary pałacowe powyżej 3,7 × 5,5 m (12 × 18 stóp). Ich ciężar zwykle wystarcza, by leżały w miejscu bez podkładu pod dywan, choć podkładMateriał układany między wykładziną a podłożem, który amortyzuje, izoluje i wydłuża żywotność wykładziny. Nazywany też podkładem amortyzującym. przydaje się pod ciężkimi meblami lub w wilgotnych pomieszczeniach.
Metoda układania, w której klej nanosi się bezpośrednio na podłożeWarstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązany nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu., a wykładzinę kładzie na wierzch. Powszechna w obiektach komercyjnych i przy płytkach dywanowych; daje pewny montaż bez potrzeby stosowania podkładu.
Przedział rozmiarowy najmniejszych dywanów ręcznie wiązanych, od około 61 × 61 cm (2 × 2 stopy) do 91 × 152 cm (3 × 5 stóp), z formatami pośrednimi 61 × 91, 61 × 122 i 91 × 122 cm (2 × 3, 2 × 4 i 3 × 4 stopy); większe dywany należą już do przedziału średniego, który zaczyna się mniej więcej od 122 × 183 cm (4 × 6 stóp). Małe dywany sprawdzają się przy wejściach i drzwiach, w łazienkach i kuchniach, na końcach korytarzy lub schodów, w garderobach, w kąciku biurowym albo pod rzeźbą. Ponieważ są lekkie, mają skłonność do ślizgania się i najlepiej stosować je z podkładem pod dywan. Ten rozmiar występuje w tkactwie miejskim, wiejskim i plemiennym, a dywany plemienne często tka się jako małe.
Siatka antypoślizgowa, jeden z rodzajów podkładu pod dywan.
Warstwa amortyzująca, kładziona pod dywanem, która zapobiega ślizganiu, chroni podłogę, łagodzi nacisk mebli i wydłuża żywotność dywanu, osłaniając go przed tarciem od spodu i wilgocią z podłogi. Ma największe znaczenie przy małych lub lekkich dywanach, na przykład przy wejściach, w kuchniach i łazienkach albo na płytkach, które bez podkładu się przesuwają i stają się przyczyną poślizgnięć. Bardzo duże dywany dzięki własnemu ciężarowi pozostają na miejscu, jednak podkładMateriał układany między wykładziną a podłożem, który amortyzuje, izoluje i wydłuża żywotność wykładziny. Nazywany też podkładem amortyzującym. nadal się przydaje pod ciężkimi stołami i sofami oraz w wilgotnych pomieszczeniach, gdzie izoluje od wilgoci z podłoża.
Niewielka wyściełana miseczka lub podkładka umieszczana pod nogami ciężkich mebli, takich jak sofa, stolik kawowy czy stół jadalniany, by złagodzić nacisk, jaki każda noga wywiera na dywan. Stosuje się ją razem z podkładem pod dywan oraz obok okresowego obracania dywanu, aby obciążenie nie spoczywało stale w tych samych miejscach.
Metoda układania, w której podkładMateriał układany między wykładziną a podłożem, który amortyzuje, izoluje i wydłuża żywotność wykładziny. Nazywany też podkładem amortyzującym. przykleja się do podłoża, a następnie wykładzinę przykleja się do podkładu. Daje dodatkową stabilność i stosuje się ją w intensywnie użytkowanych strefach komercyjnych.
Osłabienie runa i podstawy dywanu spowodowane długotrwałym narażeniem na dużą wilgotność lub zawilgocenie. Wilgoć wnikająca we włókna naturalne czyni je kruchymi i może w końcu doprowadzić do ich butwienia, a ta sama wilgoć przyciąga mole i inne szkodniki. Typowe warunki to wilgotne, gorące lub słabo wentylowane miejsca przechowywania, łazienki i wilgotny klimat; środkami zaradczymi są osuszacz powietrza, dobra cyrkulacja powietrza, podkład pod dywanWarstwa amortyzująca, kładziona pod dywanem, która zapobiega ślizganiu, chroni podłogę, łagodzi nacisk mebli i wydłuża żywotność dywanu, osłaniając go przed tarciem od spodu i wilgocią z podłogi. Ma największe znaczenie przy małych lub lekkich dywanach, na przykład przy wejściach, w kuchniach i łazienkach albo na płytkach, które bez podkładu się przesuwają i stają się przyczyną poślizgnięć. Bardzo duże dywany dzięki własnemu ciężarowi pozostają na miejscu, jednak podkład nadal się przydaje pod ciężkimi stołami i sofami oraz w wilgotnych pomieszczeniach, gdzie izoluje od wilgoci z podłoża. blokujący wilgoć unoszącą się od podłogi, niższe runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach., które chłonie mniej wilgoci, oraz wietrzenie dywanu na dworze, na słońcu, przez kilka godzin raz lub dwa razy w roku, przy czym nie należy jednak długo wystawiać jego wierzchu na mocne słońce. Wahania wilgotności sprawiają też, że wełniana podstawaPodstawa dywanu, w której nitki osnowy i wątku są wełniane zamiast bawełnianych. Jest typowa dla dywanów plemiennych, takich jak dywany beludżyckie, turkmeńskie czy Gabbeh (w Gabbeh i Quchan czasem zamiast wełny użyto koziej sierści), zdarza się w niektórych dywanach Qashqai, Shiraz, małych dywanach Bakhtiari i dywanach z irańskiego Azerbejdżanu, a w starszych dywanach wiejskich i plemiennych jest częsta, także w niektórych dywanach Hamadan i bardzo dawnych dywanach Karaja. Znawcy traktują ją jako wskazówkę co do wieku, ponieważ dywany wykonane mniej więcej po latach 30. XX wieku mają zwykle podstawę bawełnianą, odkąd powszechnie dostępna stała się bawełna przędziona maszynowo. Miękka, mniej sztywna struktura wełny nadaje wzorowi płynny, ciepły charakter, a frędzle bywają plecione lub w różnych kolorach. Wadą jest to, że wełna kurczy się i rozciąga pod wpływem wilgoci, przez co takie dywany mają zwykle mniej regularny kształt niż dywany na podstawie bawełnianej. rozciąga się i kurczy, co deformuje dywan, podczas gdy bawełniana podstawa lepiej trzyma wymiary.
Spłaszczenie włókien runa pod długotrwałym naciskiem, na przykład na intensywnie uczęszczanej ścieżce lub pod ciężkimi meblami, przez co runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. wygląda na zużyte. Podczas przechowywania dzieje się tak samo, gdy na dywanie przez długi czas leżą ułożone ciężkie przedmioty. Podkład pod dywanWarstwa amortyzująca, kładziona pod dywanem, która zapobiega ślizganiu, chroni podłogę, łagodzi nacisk mebli i wydłuża żywotność dywanu, osłaniając go przed tarciem od spodu i wilgocią z podłogi. Ma największe znaczenie przy małych lub lekkich dywanach, na przykład przy wejściach, w kuchniach i łazienkach albo na płytkach, które bez podkładu się przesuwają i stają się przyczyną poślizgnięć. Bardzo duże dywany dzięki własnemu ciężarowi pozostają na miejscu, jednak podkład nadal się przydaje pod ciężkimi stołami i sofami oraz w wilgotnych pomieszczeniach, gdzie izoluje od wilgoci z podłoża. i amortyzujące podkładki pod nogi mebli rozkładają nacisk, a obracanie dywanu mniej więcej raz w roku zmienia miejsca, na które przypada ciężar; średnie lub wysokie runo i gęsty splot najlepiej znoszą ciężkie łóżka i stoły jadalniane, a regularne odkurzanie i profesjonalne czyszczenie pomagają utrzymać runo w dobrej kondycji.