Luźne określenie handlowe dywanu wykonanego ręcznie, a nie maszynowo. Bywa po prostu innym słowem na dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony., lecz tego nie gwarantuje: niektórzy sprzedawcy stosują je do dywanów ręcznie tuftowanych, w których przędzę przebija się przez podłożeWarstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązany nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu. ręcznym pistoletem do tuftowania. Dywany ręcznie tuftowane stoją niżej niż ręcznie wiązane, nie oczekuje się od nich takiej trwałości i nie uważa się ich za autentyczne dywany perskie ani orientalne, dlatego w opisie warto szukać określenia „ręcznie wiązany”. Dywany maszynowe zajmują najniższe miejsce.
Dywan wykonany przez przebijanie przędzy runa przez napiętą tkaninę bazową ręcznym narzędziem do tuftowania i utrwalenie pętelek podłożem z klejem, a nie przez ręczne wiązanie węzłów wokół nitek osnowy i wątku. Na jego spodzie widać tkaninę i klej zamiast pojedynczych węzłów, a w dotyku jest mniej miękki niż spód dywanu wiązanego. Plasuje się poniżej dywanów ręcznie wiązanych, a powyżej maszynowych, nie jest tak trwały jak dywan wiązany i nie uchodzi za prawdziwy dywan perski ani orientalny. Ponieważ bywa sprzedawany po prostu jako „ręcznie wykonany”, dopiero określenie „ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony.” wskazuje dywan wiązany.
Zjawisko kapilarne, w którym płyn wchłonięty głęboko w podłożeWarstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązany nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu. wraca w górę runa, gdy dywan wysycha — powód, dla którego „usunięta” plama potrafi pojawić się dzień po czyszczeniu. Fachowcy pokonują efekt knota, dokładnie odciągając wilgoć i szybko susząc albo kładąc na noc obciążone chłonne ściereczki na tym miejscu. Jeśli plama wraca raz po raz, winowajcą jest pozostałość pod runem, a nie samo włókno.
Metoda układania, w której klej nanosi się bezpośrednio na podłożeWarstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązany nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu., a wykładzinę kładzie na wierzch. Powszechna w obiektach komercyjnych i przy płytkach dywanowych; daje pewny montaż bez potrzeby stosowania podkładu.
Warstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony. nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu.
Jednowarstwowy system podłoża nanoszony na wykładzinę, zwykle z lateksu lub materiałów syntetycznych. W odróżnieniu od tradycyjnych wykładzin z podłożem pierwotnym i wtórnym wykładziny z podłożem jednolitym mają jedną, grubszą warstwę, która zapewnia stabilność i integralność wymiarową.
Mieszanka kauczuku syntetycznego nanoszona na spód wykładzin, by unieruchomić pęczki i zapewnić stabilność wymiarową. Występuje w różnych recepturach, m.in. jako SBR (kauczuk butadienowo-styrenowy) i lateks syntetyczny, o odmiennym stopniu elastyczności i trwałości.