Dywany ręcznie wiązane w Pakistanie, często przez tkaczy afgańskich, odtwarzające wzory perskie, tureckie, turkmeńskie i kaukaskie; najbardziej znane rodziny to kazak, Oushak, Peshawar (Chobi) i Buchara, a dywany Khal Mohammadi w stylu afgańskim bywają do nich zaliczane. W porównaniu z dywanami irańskimi mają zwykle łagodniejsze, bardziej stonowane barwy, dobierane przez projektantów do nowoczesnych wnętrz, niskie do średniego runo — efekt prania postarzającego i krótkiego przycinania — oraz szeroki wybór dużych rozmiarów. Produkcję dywanów kazak przypisuje się tkaczom afgańskim w pakistańskich warsztatach od lat 80. i 90., a produkcję w stylu Oushak właścicielom warsztatów, którzy przenieśli się z Iranu do Pakistanu w latach 70. po embargu nałożonym na Iran. Ponieważ nie są tkane w Iranie, nie są dywanami perskimi.
Dywan poddany po utkaniu celowej obróbce, by wyglądał na zużyty i antyczny. Wykończenie obejmuje zwykle pranie (często pranie kamieniami, czasem obróbkę chemiczną), niekiedy mocne słońce oraz krótkie przystrzyżenie runa, co zmiękcza barwy i daje cienkie, niskie runo, a przy tym zachowuje trwałość nowego dywanu; w ten sposób wykańcza się wiele nowych dywanów w stylu Oushak, Kazak i Peshawar. Barwę poddaną obróbce można odróżnić od prawdziwego wieku: wygląda na wypłowiałą i ma ostry pas koloru wewnątrz włókna, podczas gdy naturalne blaknięcie jest łagodne i równomierne od czubka do nasady, więc sam zużyty wygląd nie dowodzi, że dywan jest stary.
Dawne dywany perskie z równiny Ferahan (także Farahan lub Feraghan) w środkowym Iranie, znane z wzorów herati pokrywających całe pole i stonowanych palet barwnych. Te dziewiętnastowieczne dywany mają zwykle romboidalną kratę z drobnych motywów kwiatowych, często w granacie, ceglastej czerwieni i kości słoniowej, i są cenione za drobny splot oraz wyważone, powściągliwe kompozycje. We współczesnym handlu nazwa ta bywa też stosowana do nowo wykonanych dywanów z pakistańskich warsztatów typu Peshawar (Chobi), tkanych z wełny ręcznie przędzionej i barwników roślinnych, w stonowanych kolorach i przeważnie perskich wzorach allover, a czasem także do dywanów Sarouk z tego samego regionu; takie dywany nie są dawnymi dywanami Ferahan.
Proces wykończeniowy stosowany do nowo utkanych dywanów, by nadać im wygląd dawnego dywanu; najlepiej znany z pakistańskich dywanów Peshawar (Chobi) oraz dywanów w stylu Oushak i Kazak. Świeżo utkany dywan, z początku ciemniejszy, pierze się z kamieniami w procesie zwanym w handlu praniem postarzającym, który zmiękcza barwniki; czasem stosuje się też pranie chemiczne. Ponadto dywan bywa wystawiany na mocne słońce, a jego runo strzyże się krótko, przez co dywan sprawia wrażenie cienkiego, a mimo to pozostaje trwały. Naturalne starzenie rozjaśnia barwę łagodnie i równomiernie wzdłuż runa, natomiast dywan poddany obróbce wygląda zwykle na wypłowiały i ma ostry pas koloru pośrodku włókien. Ponieważ takie dywany wykonuje się z myślą o zużytym wyglądzie, sam wygląd zużytego dywanu nie dowodzi jeszcze, że jest on stary.
Dywan w klasycznym stylu Ushak (Uşak), tureckiego ośrodka tkackiego o długiej tradycji klasycznych wzorów. Dywany sprzedawane dziś pod tą nazwą są zwykle ręcznie wiązane w Pakistanie, w warsztatach założonych w latach 70., według relacji handlowców, przez właścicieli, którzy opuścili Iran po embargu. Odtwarzają wzory tureckie i dawne perskie, głównie miękkie kwiatowe układy allover lub z medalionem z niewielką ilością rysunku geometrycznego, z wełny z Ghazni i z Nowej Zelandii na bawełnianej podstawie. Barwniki roślinne, pranie postarzające, kilka odcieni jednego koloru oraz krótkie, niskie runo nadają im stonowany, zestarzały wygląd, a projektanci dobierają palety zgodnie z trendami kolorystycznymi. Zależnie od wzoru i gęstości węzłów ta sama rodzina dywanów bywa też sprzedawana jako Peshawar, Chobi, Ziegler lub Ferahan.
Dywany ręcznie wiązane z Pakistanu, wytwarzane w mieście Peshawar na północy kraju i zwane też Chobi. Kopiują dawne wzory perskie i tureckie, przeważnie kwiatowe wzory allover lub powtarzalne (medaliony zdarzają się rzadko, ponieważ układy allover pasują do większej liczby wnętrz), z użyciem ręcznie przędzonej wełny i barwników roślinnych. Dywany tka się w ciemniejszych tonach, następnie pierze z użyciem kamieni i wystawia na silne słońce, a runo przycina krótko, by wzór był widoczny, co nowemu dywanowi nadaje postarzone, antyczne wykończenie. Barwy są miękkie, stonowane i często oparte na beżu, z celowym zróżnicowaniem jasnych i ciemnych tonów, które naśladuje dywany postarzone przez czas; dywany sprawiają wrażenie cienkich, a mimo to dobrze znoszą użytkowanie. Ten sam wygląd bywa też sprzedawany jako Oushak, Ziegler lub Ferahan.
Zabieg wykończeniowy nadający nowo wykonanym dywanom antyczny wygląd, najlepiej znany z dywanów Peshawar (Chobi) i tkanych dziś dywanów w stylu kazak. Świeżo utkany dywan, którego barwy są z początku ciemne, pierze się kamieniami (dywany Peshawar dodatkowo pozostawia się w mocnym słońcu), aby barwy zmiękły i wyblakły, a runo strzyże się krótko — dlatego dywany te sprawiają wrażenie cienkich i niskich, a mimo to pozostają trwałe. Dywany w stylu Oushak z tych samych warsztatów przechodzą porównywalne pranie postarzające. Barwy potraktowane tak, by wyglądały staro, mają zwykle wypłowiały wygląd i ostry pas koloru pośrodku każdego włókna, w odróżnieniu od równomiernego blaknięcia przy naturalnym starzeniu.
Nowo utkany dywan, który kopiuje wzory znacznie starszych dywanów i często jest wykończony tak, by wyglądał na postarzony: krótko przystrzyżone runo, pranie kamieniami, ekspozycja na słońce i miękko cieniowane barwniki naturalne — choć w istocie nie jest stary. Typowe przykłady to dywany Peshawar (Chobi) oraz tkane w Pakistanie dywany w stylu Oushak i kazak. Ponieważ dawne wzory są stale odtwarzane, samym wzorem nie da się datować dywanu, a zużycie także nie jest wiarygodną wskazówką. Znawcy przyglądają się więc barwie: barwniki naturalne blakną łagodnie wzdłuż włókna runa, od czubka do nasady, podczas gdy barwa poddana obróbce wygląda zwykle na wypłowiałą i ma ostry pas. Dywan uchodzący za bardzo stary, a bez żadnych napraw, może być niedawną kopią.
Wełna z Nowej Zelandii, zaliczana obok wełny manchesterskiej i z Ghazni do trzech najlepiej znanych gatunków wełny wysokiej jakości do dywanów perskich i orientalnych; dobra wełna dywanowa tej klasy jest w dotyku gruba i tłusta. Ponieważ jest importowana, a nie pochodzi z miejscowych stad, jej użycie wpływa na cenę dywanu. Wymienia się ją jako materiał na runo tkanych w Pakistanie dywanów Oushak, Ziegler i Peshawar, czasem w połączeniu z wełną z Ghazni, a także na grube runo dywanów Kazak Azari.
Przędza wełniana uprzędziona z oczyszczonej i zgręplowanej wełny ręcznie lub na kołowrotku ręcznym, a nie maszynowo; uprzędzone nitki skręca się następnie razem w grubszą, mocniejszą przędzę, zanim trafi ona do farbowania. Daje cieńsze i miększe nici niż przędzenie maszynowe, dlatego wełna jest bardziej miękka w dotyku i ma większy połysk, a przędzenie ręczne podobno zachowuje naturalną lanolinę wełny. Stosuje się ją zwykle w dywanach Kazak i Peshawar tkanych w Pakistanie oraz w afgańskich dywanach Khal Mohammadi, a wszystkie te dywany są też farbowane barwnikami naturalnymi.
Rodzaj dywanu perskiego wytwarzanego po raz pierwszy pod koniec XIX wieku na rynek europejski przez firmę Ziegler & Co., z powiększonymi, zmodyfikowanymi tradycyjnymi wzorami perskimi w łagodniejszych, stonowanych barwach, odpowiadających gustom zachodnim. Wzór Ziegler Mahal wyznacza określony okres produkcji, jednak dawne wzory Ziegler odtwarza się do dziś, więc samym wzorem nie da się datować dywanu. Nazwa ta jest też jedną z kilku nazw handlowych — obok Oushak, Peshawar, Chobi i Ferahan — używanych dla dywanów warsztatowych wytwarzanych w Pakistanie mniej więcej od lat 70. XX wieku w tradycyjnych wzorach perskich i tureckich, z wełnianym runem na bawełnianej podstawie; to, która nazwa ma zastosowanie, zależy od wzoru i gęstości węzłów.
Znaleziono 11 wyników dla „Peshawar”
📎 Link do udostępnienia: https://yourcarpet.com/pl/resources-and-guides/carpet-dictionary?search=Peshawar