Dywany wykonywane ręcznie w Anatolii (dzisiejszej Turcji), rozpoznawalne dzięki geometrycznym wzorom, żywym barwom i symbolice kulturowej. Często zdobią je stylizowane motywy oznaczające płodność, ochronę i pomyślność; techniki ich wykonania sięgają tysięcy lat wstecz, a wiąże się je zwykle węzłem symetrycznym (tureckim). Wzory anatolijskie wędrowały także dalej: plemiona kurdyjskie o anatolijskich korzeniach przeniosły je do Iranu, gdzie wciąż pobrzmiewają w dywanach Quchan, a klasyczne tureckie wzory Oushak, obok perskich, stały się wzorcem dla przeważnie kwiatowych dywanów z pakistańskich warsztatów.
Dywan wiązany ręcznie z krajów tkackich Azji i Bliskiego Wschodu, zwykle nazywany od miasta lub regionu, z którego pochodzi, i znany z misternych wzorów. W handlowym zestawieniu „perskie i orientalne” określenie „perskie” oznacza dywany wykonane w Iranie, a „orientalne” obejmuje pozostałe kraje pochodzenia, takie jak Turcja, Pakistan, Indie, Afganistan i Chiny, na przykład wytwarzane w Pakistanie dywany kazak, dywany o wzorach Oushak i dywany Buchara albo afgańskie dywany Khal Mohammadi; w szerokim rozumieniu słowo to obejmuje także dywany perskie. Naśladownictwa z Pakistanu, Indii lub Chin nie są perskie. Autentyczne są wyłącznie dywany wiązane ręcznie; niżej plasują się dywany tuftowane ręcznie, które bywają sprzedawane jako „ręcznie wykonane”, oraz dywany maszynowe. Kraj i miasto pochodzenia dywanu mówią kupującemu, czego może się spodziewać po jego typowych barwach i jakości.
Dywany ręcznie wiązane w Pakistanie, często przez tkaczy afgańskich, odtwarzające wzory perskie, tureckie, turkmeńskie i kaukaskie; najbardziej znane rodziny to kazak, Oushak, Peshawar (Chobi) i Buchara, a dywany Khal Mohammadi w stylu afgańskim bywają do nich zaliczane. W porównaniu z dywanami irańskimi mają zwykle łagodniejsze, bardziej stonowane barwy, dobierane przez projektantów do nowoczesnych wnętrz, niskie do średniego runo — efekt prania postarzającego i krótkiego przycinania — oraz szeroki wybór dużych rozmiarów. Produkcję dywanów kazak przypisuje się tkaczom afgańskim w pakistańskich warsztatach od lat 80. i 90., a produkcję w stylu Oushak właścicielom warsztatów, którzy przenieśli się z Iranu do Pakistanu w latach 70. po embargu nałożonym na Iran. Ponieważ nie są tkane w Iranie, nie są dywanami perskimi.
Dywan poddany po utkaniu celowej obróbce, by wyglądał na zużyty i antyczny. Wykończenie obejmuje zwykle pranie (często pranie kamieniami, czasem obróbkę chemiczną), niekiedy mocne słońce oraz krótkie przystrzyżenie runa, co zmiękcza barwy i daje cienkie, niskie runo, a przy tym zachowuje trwałość nowego dywanu; w ten sposób wykańcza się wiele nowych dywanów w stylu Oushak, Kazak i Peshawar. Barwę poddaną obróbce można odróżnić od prawdziwego wieku: wygląda na wypłowiałą i ma ostry pas koloru wewnątrz włókna, podczas gdy naturalne blaknięcie jest łagodne i równomierne od czubka do nasady, więc sam zużyty wygląd nie dowodzi, że dywan jest stary.
Proces wykończeniowy stosowany do nowo utkanych dywanów, by nadać im wygląd dawnego dywanu; najlepiej znany z pakistańskich dywanów Peshawar (Chobi) oraz dywanów w stylu Oushak i Kazak. Świeżo utkany dywan, z początku ciemniejszy, pierze się z kamieniami w procesie zwanym w handlu praniem postarzającym, który zmiękcza barwniki; czasem stosuje się też pranie chemiczne. Ponadto dywan bywa wystawiany na mocne słońce, a jego runo strzyże się krótko, przez co dywan sprawia wrażenie cienkiego, a mimo to pozostaje trwały. Naturalne starzenie rozjaśnia barwę łagodnie i równomiernie wzdłuż runa, natomiast dywan poddany obróbce wygląda zwykle na wypłowiały i ma ostry pas koloru pośrodku włókien. Ponieważ takie dywany wykonuje się z myślą o zużytym wyglądzie, sam wygląd zużytego dywanu nie dowodzi jeszcze, że jest on stary.
Dywan w klasycznym stylu Ushak (Uşak), tureckiego ośrodka tkackiego o długiej tradycji klasycznych wzorów. Dywany sprzedawane dziś pod tą nazwą są zwykle ręcznie wiązane w Pakistanie, w warsztatach założonych w latach 70., według relacji handlowców, przez właścicieli, którzy opuścili Iran po embargu. Odtwarzają wzory tureckie i dawne perskie, głównie miękkie kwiatowe układy allover lub z medalionem z niewielką ilością rysunku geometrycznego, z wełny z Ghazni i z Nowej Zelandii na bawełnianej podstawie. Barwniki roślinne, pranie postarzające, kilka odcieni jednego koloru oraz krótkie, niskie runo nadają im stonowany, zestarzały wygląd, a projektanci dobierają palety zgodnie z trendami kolorystycznymi. Zależnie od wzoru i gęstości węzłów ta sama rodzina dywanów bywa też sprzedawana jako Peshawar, Chobi, Ziegler lub Ferahan.
Dywany ręcznie wiązane z Pakistanu, wytwarzane w mieście Peshawar na północy kraju i zwane też Chobi. Kopiują dawne wzory perskie i tureckie, przeważnie kwiatowe wzory allover lub powtarzalne (medaliony zdarzają się rzadko, ponieważ układy allover pasują do większej liczby wnętrz), z użyciem ręcznie przędzonej wełny i barwników roślinnych. Dywany tka się w ciemniejszych tonach, następnie pierze z użyciem kamieni i wystawia na silne słońce, a runo przycina krótko, by wzór był widoczny, co nowemu dywanowi nadaje postarzone, antyczne wykończenie. Barwy są miękkie, stonowane i często oparte na beżu, z celowym zróżnicowaniem jasnych i ciemnych tonów, które naśladuje dywany postarzone przez czas; dywany sprawiają wrażenie cienkich, a mimo to dobrze znoszą użytkowanie. Ten sam wygląd bywa też sprzedawany jako Oushak, Ziegler lub Ferahan.
Zabieg wykończeniowy nadający nowo wykonanym dywanom antyczny wygląd, najlepiej znany z dywanów Peshawar (Chobi) i tkanych dziś dywanów w stylu kazak. Świeżo utkany dywan, którego barwy są z początku ciemne, pierze się kamieniami (dywany Peshawar dodatkowo pozostawia się w mocnym słońcu), aby barwy zmiękły i wyblakły, a runo strzyże się krótko — dlatego dywany te sprawiają wrażenie cienkich i niskich, a mimo to pozostają trwałe. Dywany w stylu Oushak z tych samych warsztatów przechodzą porównywalne pranie postarzające. Barwy potraktowane tak, by wyglądały staro, mają zwykle wypłowiały wygląd i ostry pas koloru pośrodku każdego włókna, w odróżnieniu od równomiernego blaknięcia przy naturalnym starzeniu.
Przycinanie nożycami wiązanego runa dywanu. Tkacze przycinają je lekko co kilka cali (mniej więcej 5–10 cm) wiązania, aby wzór pozostawał widoczny, a końcowe przycięcie po zdjęciu dywanu z krosna ustala wysokość gotowego runa. Drobno wiązane dywany, takie jak jedwabne dywany Tabriz oraz inne dywany jedwabne i wełniano-jedwabne, przycina się krótko, by wyraźnie zarysować szczegóły wzoru, natomiast dywany wykonywane tak, by wyglądały na antyczne, jak Kazak i wyroby w stylu Oushak, celowo przycina się krótko, aby sprawiały wrażenie cienkich i wyglądały na postarzone.
Nowo utkany dywan, który kopiuje wzory znacznie starszych dywanów i często jest wykończony tak, by wyglądał na postarzony: krótko przystrzyżone runo, pranie kamieniami, ekspozycja na słońce i miękko cieniowane barwniki naturalne — choć w istocie nie jest stary. Typowe przykłady to dywany Peshawar (Chobi) oraz tkane w Pakistanie dywany w stylu Oushak i kazak. Ponieważ dawne wzory są stale odtwarzane, samym wzorem nie da się datować dywanu, a zużycie także nie jest wiarygodną wskazówką. Znawcy przyglądają się więc barwie: barwniki naturalne blakną łagodnie wzdłuż włókna runa, od czubka do nasady, podczas gdy barwa poddana obróbce wygląda zwykle na wypłowiałą i ma ostry pas. Dywan uchodzący za bardzo stary, a bez żadnych napraw, może być niedawną kopią.
Najniższa z czterech klas wysokości runa w schemacie jednego ze sprzedawców, od około 3,2 do 6,4 mm (1/8–1/4 cala), mierzona od spodu dywanu do czubków runa; następna klasa, średnio niska, sięga do 8,5 mm (1/3 cala). Runo jest gładkie w dotyku i uwydatnia ostry, bardzo szczegółowy rysunek, dlatego nisko przycina się dywany drobno wiązane, jedwabne dywany Tabriz i inne dywany z czystego jedwabiu, a także dywany antyczne starte przez wiek oraz dywany Oushak i Kazak poddane praniu postarzającemu. Taki dywan mieści się pod otwieranymi nad nim drzwiami, chłonie mniej wilgoci i kurzu i łatwiej go odkurzać, ale gorzej niż wyższe runo znosi duży ruch i ciężkie meble.
Wełna z Nowej Zelandii, zaliczana obok wełny manchesterskiej i z Ghazni do trzech najlepiej znanych gatunków wełny wysokiej jakości do dywanów perskich i orientalnych; dobra wełna dywanowa tej klasy jest w dotyku gruba i tłusta. Ponieważ jest importowana, a nie pochodzi z miejscowych stad, jej użycie wpływa na cenę dywanu. Wymienia się ją jako materiał na runo tkanych w Pakistanie dywanów Oushak, Ziegler i Peshawar, czasem w połączeniu z wełną z Ghazni, a także na grube runo dywanów Kazak Azari.
Rodzaj dywanu perskiego wytwarzanego po raz pierwszy pod koniec XIX wieku na rynek europejski przez firmę Ziegler & Co., z powiększonymi, zmodyfikowanymi tradycyjnymi wzorami perskimi w łagodniejszych, stonowanych barwach, odpowiadających gustom zachodnim. Wzór Ziegler Mahal wyznacza określony okres produkcji, jednak dawne wzory Ziegler odtwarza się do dziś, więc samym wzorem nie da się datować dywanu. Nazwa ta jest też jedną z kilku nazw handlowych — obok Oushak, Peshawar, Chobi i Ferahan — używanych dla dywanów warsztatowych wytwarzanych w Pakistanie mniej więcej od lat 70. XX wieku w tradycyjnych wzorach perskich i tureckich, z wełnianym runem na bawełnianej podstawie; to, która nazwa ma zastosowanie, zależy od wzoru i gęstości węzłów.