Barwniki pozyskiwane z roślin, nasion, kwiatów i korzeni oraz, w niektórych tradycjach, ze źródeł zwierzęcych, używane do farbowania wełny i jedwabiu do dywanów. Tkacze, przede wszystkim plemienni, często przygotowują je z miejscowych roślin i innych zasobów naturalnych regionu, co nadaje każdemu regionowi charakterystyczną gamę tonów; typowymi surowcami barwierskimi są korzeń marzanny (czerwienie w odcieniu terakoty), indygo (błękity), łupiny orzecha włoskiego (brązy) i łupiny granatu (żółcie). Ponieważ barwnik powstaje w małych, rzemieślniczych partiach, odcienie różnią się nieco między partiami, co daje efekt abrash. Barwniki naturalne są cenione za bogatą, harmonijną, łagodną w tonie barwę, która z wiekiem blaknie delikatnie i równomiernie oraz niewiele farbuje wilgotną ściereczkę, choć dywan może łączyć głównie barwniki naturalne z kilkoma syntetycznymi.
Podpisany i opieczętowany dokument, który sprzedawca wystawia wraz z dywanem ręcznie wiązanym, aby stwierdzić, czym ten dywan jest: podaje jego pochodzenie, rodzaj, materiały, rozmiar, gęstość węzłów i wiek, ewentualną sygnaturę widniejącą na dywanie oraz często fotografię. Często porównuje się go do aktu urodzenia dywanu. Niektórzy sprzedawcy wpisują do niego także wartość dywanu, dzięki czemu może służyć jako dowód wartości przy roszczeniu ubezpieczeniowym lub późniejszej odsprzedaży. Kupujący posługują się nim, by potwierdzić, że dywan jest tym, za co go sprzedano, zwłaszcza przy zakupie na prezent lub w charakterze inwestycji; wartość certyfikatu zależy od renomy sprzedawcy, który go wystawia.
Uznawana na całym świecie ocena bezpieczniejszych i bardziej zrównoważonych produktów tworzonych z myślą o gospodarce o obiegu zamkniętym. W przypadku dywanów bada zdrowotność materiałów, cyrkularność wyrobu, ochronę czystego powietrza i klimatu, gospodarowanie wodą i glebą oraz sprawiedliwość społeczną.
Dywan z runem w całości jedwabnym, tkany na podstawie bawełnianej lub jedwabnej; gdy jedwabne jest zarówno runo, jak i podstawa, w dywanie nie ma wełny. Drobność jedwabiu pozwala na najwyższą gęstość węzłów spośród wszystkich dywanów perskich — od około 600 do 1000 węzłów na cal kwadratowy (mniej więcej 9300–15 500 na 10 × 10 cm) — dlatego runo przycina się nisko, by wzór był widoczny, a włókna nadają świetlisty połysk, zmieniający się wraz z padającym światłem. Około 90% dywanów Qom ma jedwabną zarówno podstawę, jak i runo, podobnie jak niektóre dywany Isfahan. To najdroższe dywany perskie; są delikatne, a plamy trudno z nich usunąć, dlatego nadają się do ekspozycji, do reprezentacyjnych pomieszczeń lub do powieszenia na ścianie, a nie do jadalni czy domów ze zwierzętami.
Wysokiej klasy dywany perskie z Kermanu w południowym Iranie, miasta słynącego z mistrzów farbiarzy, leżącego na dawnym szlaku handlowym między Iranem a Indiami i będącego jednym z historycznych ośrodków tkactwa dywanowego. Wzory są bardzo różnorodne: kwiatowe i allover, drzewo życia, kompozycje myśliwskie, ogrodowe i z otwartym polem, delikatne „wiosenne” wzory z maleńkich kwiatków oraz charakterystyczna technika „wazonowa”. Runo to zwykle miękka wełna kork na bawełnianej podstawie, czasem wełniano-jedwabne albo z czystego jedwabiu. W jednym dywanie może być od 15 do 30 kolorów: głównie głębokie czerwienie, kilka odcieni błękitu, zieleń i krem, a w nowszych dywanach także pastele, takie jak szampański, limonkowa zieleń, róż i szaroniebieski. Mniej więcej połowa dywanów Kerman, pochodząca z warsztatów niższej klasy, jest wiązana węzłem jufti, oszczędnościowym skrótem dającym rzadszy splot niższej jakości.
Naturalny wosk pokrywający włókna wełny, stanowiący własną ochronę okrywy wełnianej i zapewniający jej wodoodporność. Wełna owiec hodowanych na większych wysokościach jest grubsza i bardziej natłuszczona („tłusta”), a ciepła, lekko tłusta w dotyku wełna to szybka oznaka prawdziwej wełny. W dywanie pozostała lanolina odpycha ciecze, więc rozlany płyn przez chwilę perli się na powierzchni, zamiast wsiąkać, co jest jedną z przyczyn odporności wełny na rozlane płyny i zabrudzenia. Ręczne przędzenie zachowuje lanolinę, natomiast powtarzane agresywne czyszczenie chemiczne usuwa ją, dlatego zaleca się delikatne pranie.
Zasady pielęgnacji frędzli dywanu, czyli odsłoniętych końców osnowy. Frędzli nie odkurza się, co najwyżej delikatnie zmiata się je miotłą, ponieważ obrotowa szczotka chwyta i szarpie nitki; aby się nie plątały, można je też lekko rozczesywać szczotką o szeroko rozstawionych zębach. Gdy są zabrudzone, pierze się je, układając na desce lub kiju i szczotkując od dywanu ku końcom mocno rozcieńczonym, pozbawionym wybielaczy płynem do naczyń, a następnie zostawiając na kiju do całkowitego wyschnięcia. Wybielaczy i innych agresywnych środków chemicznych unika się, gdyż mogą doprowadzić do butwienia podstawy.
Dawny warsztat z Mashhad (Mashad), którego dywany, już niewytwarzane, trudno znaleźć i uważa się je za obiekty kolekcjonerskie. Typowe egzemplarze mają kremowe tło z delikatnymi wzorami kwiatowymi na bardzo cienkich gałązkach, wzór pokrywający całe pole z ledwie zarysowanym medalionem centralnym oraz miękkie, stonowane barwy, takie jak brzoskwiniowa, błękitna i kremowa. Wełnę opisuje się jako miękką, bogatą w lanolinę wełnę młodych owiec, dzięki której barwy wyglądają na bardziej lśniące. Tkanie podobno ustało najpóźniej w połowie lat 80. XX wieku, ponieważ następne pokolenie nie chciało go kontynuować.
Delikatny, miękki gatunek wełny pozyskiwany z szyi i wewnętrznej warstwy okrywy wełnianej młodych owiec, często z pierwszej strzyży. Wełna kork, natłuszczona naturalną lanoliną, jest w dotyku miękka i sprężysta, a barwom nadaje dodatkowy blask. Wykorzystuje się ją na runo wielu drobnych dywanów miejskich z Isfahanu, Kermanu, Ghom, Tabrizu i Mashhadu, a także w starszych antycznych dywanach Sarouk z krótko przystrzyżonym runem. Spotyka się też zapis „cork” lub „kurk”.
Asymetryczny węzeł dywanów wiązanych ręcznie, odpowiednik symetrycznego węzła tureckiego (Ghiordes). Tkacz owija przędzę wokół jednej nitki osnowy i przeprowadza ją pod sąsiednią, zwykle pracując ręcznie, bez haczyka. Od spodu dywanu węzły wyglądają na przesunięte lub ułożone ukośnie, a nie jak równe kwadraty, a runo jest miększe w dotyku; węzeł ten pozwala na drobniejszy detal i większą gęstość węzłów. W Iranie orientacyjna reguła wiąże go z dywanami środkowej, wschodniej i południowej części kraju (Kashan, Isfahan, Nain, Kerman), podczas gdy północno-zachodnia i zachodnia część woli węzeł turecki, choć zdarzają się wyjątki. Delikatne krzywoliniowe wzory kwiatowe często przypisuje się właśnie jemu, ale dywany z węzłem tureckim potrafią być równie misterne.
Pisemny dokument, zwykle podpisany przez sprzedawcę, w którym zebrano w jednym miejscu dane dywanu, takie jak pochodzenie, typ, materiały, rozmiar, wiek, gęstość węzłów i ewentualna sygnatura, często wraz z fotografią, oraz wartość dywanu. Służy jako dowód wartości przy roszczeniu ubezpieczeniowym, gdy dywan zostanie uszkodzony, zaginie lub zostanie skradziony, a także przy odsprzedaży. Sprzedawcy zwykle go wystawiają, a w niektórych sklepach ten sam dokument nazywa się certyfikatem autentyczności.
Znaleziono 12 wyników dla „Ikat”
📎 Link do udostępnienia: https://yourcarpet.com/pl/resources-and-guides/carpet-dictionary?search=Ikat