Podpisany i opieczętowany dokument, który sprzedawca wystawia wraz z dywanem ręcznie wiązanym, aby stwierdzić, czym ten dywan jest: podaje jego pochodzenie, rodzaj, materiały, rozmiar, gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu. i wiek, ewentualną sygnaturę widniejącą na dywanie oraz często fotografię. Często porównuje się go do aktu urodzenia dywanu. Niektórzy sprzedawcy wpisują do niego także wartość dywanu, dzięki czemu może służyć jako dowód wartości przy roszczeniu ubezpieczeniowym lub późniejszej odsprzedaży. Kupujący posługują się nim, by potwierdzić, że dywan jest tym, za co go sprzedano, zwłaszcza przy zakupie na prezent lub w charakterze inwestycji; wartość certyfikatu zależy od renomy sprzedawcy, który go wystawia.
Dywan wytwarzany na maszynach przemysłowych, zwykle na krosnach mechanicznych, a nie wiązany ręcznie, najczęściej z włókien syntetycznych, takich jak poliesterWłókno syntetyczne, które może powstawać z butelek z tworzywa poddanych recyklingowi, cenione za miękkość, odporność na plamy i ekologiczny profil., polipropylenWłókno syntetyczne stosowane w produkcji wykładzin, cenione za doskonałą odporność na plamy i wilgoć, trwałość barw oraz przystępną cenę. czy nylonWłókno syntetyczne szeroko stosowane w produkcji wykładzin, cenione za trwałość, sprężystość i — przy odpowiedniej obróbce — odporność na plamy., i gotowy w ciągu godzin, a nie miesięcy. Wzór jest idealnie symetryczny, a zarazem lekko rozmyty, a przeciwległe krawędzie mają niemal identyczną długość. Spód jest sztywny, plastikowy w dotyku, z regularną fakturą plastra miodu, na której nie da się odczytać wzoru. Ewentualne frędzle to jednolita syntetyczna taśma doszyta na końcu produkcji, a niektóre dywany nie mają ich wcale; w dywanie ręcznie wiązanym frędzle są natomiast jego własnymi nitkami podstawy. Dywany maszynowe są tańsze, gorszej jakości i szybciej się zużywają; nie są autentycznymi dywanami perskimi ani orientalnymi.
Dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony., utkany w Iranie, kraju nazywanym na Zachodzie Persją do 1935 roku, w tradycji, która podobno sięga około 2500 lat wstecz. Bierze nazwę od miasta, miejscowości, regionu lub plemienia, z którego pochodzi (TabrizDywany z Tabriz, wielkiego miasta w północno-zachodnim Iranie i dawnej stolicy Safawidów, oraz z okolicznych wsi, gdzie początki tkactwa sięgają co najmniej XVI wieku. Tkacze używają węzła tureckiego i małych metalowych haczyków, które dają bardzo regularne, symetryczne wzory, zwykle na bawełnianej podstawie (w najdrobniej tkanych egzemplarzach jedwabnej), często z podwójnym wątkiem, z runem od krótko przystrzyżonego do średniego. Gęstość węzłów waha się od około 8 do 78 węzłów na cm² (od 50 do 500 na cal kwadratowy, KPSI); dywany na jedwabnej podstawie mogą przekraczać 93 węzły na cm² (600 na cal kwadratowy), a jedwabne akcenty dodają żywości wzorom kwiatowym. Niektóre warsztaty tkają wyłącznie dywany z wełny i jedwabiu, preferując pastelowe barwy. Tabriz oferuje najszerszy wybór wzorów i barw spośród wszystkich perskich ośrodków: wzory medalionowe, kwiatowe, herati, myśliwskie i wazonowe, a także większość dywanów figuralnych z portretami. Dywan sprzedawany jako „w stylu Tabriz” niekoniecznie został utkany w Tabriz., KashanWysokiej klasy dywany perskie z miasta Kashan w środkowym Iranie, ośrodka tkackiego od epoki Safawidów w XVII wieku, gdy władcy wypoczywali tam i wyposażali swoje wille w miejscowe dywany. Runo to zwykle sama wełna, często importowana wełna manchesterska, o średniej wysokości, na bawełnianej podstawie; dywany z wełny i jedwabiu są w większości starsze. Kompozycje są uporządkowane i mało zróżnicowane: medalion centralny, medalion z pasującymi narożnikami albo kwiatowe wzory allover, a do tego rzadki wzór zwany Darbari, podobno z niewielką bordiurą lub w ogóle bez niej. Dywany o wymiarach około 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp) i mniejsze są bardziej zróżnicowane, mają na przykład wzory drzewa życia, wazonów i ptaków. Klasyczne barwy to głęboka czerwień, granat i krem; żółte lub zielone pola są rzadkie, a nowsze dywany są utrzymane w łagodniejszych pastelach., HerizWyraziste dywany wiejskie z okolic Heriz w północno-zachodnim Iranie, niedaleko Tabriz, najbardziej znane ze wszystkich perskich dywanów wiejskich. Bardzo trwałe czynią je gruba, wytrzymała wełna w runie na bawełnianej podstawie, zwykle z podwójnym wątkiem dla większej grubości, oraz niska do średniej gęstość węzłów (zwykle podawana jako około 120–170 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900–2600 na 10 × 10 cm); wytrzymałość wełny tradycyjnie przypisuje się górskiej wodzie zawierającej miedź. Klasyczny wzór to duży, kanciasty medalion z czterema narożnikami, czasem układ allover, w rdzawej czerwieni, którą tradycyjnie przypisuje się minerałom miedzi w miejscowej rzece, z ciemnym granatem i kremem. Bakshaish i Serapi, ten drugi liczący dziś ponad sto lat, są ich starszymi odmianami., BeludżDywany plemienne tkane przez Beludżów z pogranicza północno-wschodniego Iranu i Afganistanu, którzy swoje wyroby sprzedają na bazarze w mieście Mashhad, ponieważ w okolicy mają niewielu nabywców. Wzory łączą wpływy tureckie, perskie i kaukaskie, a najbliższe są tkactwu turkmeńskiemu, które powstało wcześniej: powtarzające się gule (kwiaty osadzone w ośmiokątach), boteh, motywy drzewa życia i wzory modlitewne, przeważnie na polu ciemnogranatowym, czerwonym lub brązowym, z akcentami w kolorze kości słoniowej i ciemnofioletowymi, choć nowsze dywany bywają jaśniejsze. Cienkie runo jest wełniane, zwykle na wełnianej podstawie. Ponieważ tkacze wciąż się przemieszczają i nie mogą rozstawiać dużych krosien, dywany są małe, zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp), 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp) lub mniejsze, a chodniki mają zaledwie około 3–3,7 m (10–12 stóp) długości i 0,46–1,5 m (1,5–5 stóp) szerokości.), i należy do jednej z trzech grup: dywanów miejskich, tkanych w warsztatach według projektu, dywanów wiejskich oraz dywanów plemiennych, przy czym dwie ostatnie grupy tka się w dużej mierze z pamięci. RunoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. jest wełniane, jedwabne lub z mieszanki tych włókien, na podstawie bawełnianej, wełnianej lub jedwabnej. Dywany naśladujące perskie, tkane w Pakistanie, Indiach czy Chinach, nie są dywanami perskimi.
Luźne określenie handlowe dywanu wykonanego ręcznie, a nie maszynowo. Bywa po prostu innym słowem na dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony., lecz tego nie gwarantuje: niektórzy sprzedawcy stosują je do dywanów ręcznie tuftowanych, w których przędzę przebija się przez podłożeWarstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązany nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu. ręcznym pistoletem do tuftowania. Dywany ręcznie tuftowane stoją niżej niż ręcznie wiązane, nie oczekuje się od nich takiej trwałości i nie uważa się ich za autentyczne dywany perskie ani orientalne, dlatego w opisie warto szukać określenia „ręcznie wiązany”. Dywany maszynowe zajmują najniższe miejsce.
Dywan wykonany przez przebijanie przędzy runa przez napiętą tkaninę bazową ręcznym narzędziem do tuftowania i utrwalenie pętelek podłożem z klejem, a nie przez ręczne wiązanie węzłów wokół nitek osnowy i wątku. Na jego spodzie widać tkaninę i klej zamiast pojedynczych węzłów, a w dotyku jest mniej miękki niż spód dywanu wiązanego. Plasuje się poniżej dywanów ręcznie wiązanych, a powyżej maszynowych, nie jest tak trwały jak dywan wiązany i nie uchodzi za prawdziwy dywan perski ani orientalny. Ponieważ bywa sprzedawany po prostu jako „ręcznie wykonany”, dopiero określenie „ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony.” wskazuje dywan wiązany.
Największa standardowa klasa rozmiarowa dywanów ręcznie wiązanych: zaczyna się od około 2,7 × 3,7 m (9 × 12 stóp) i obejmuje formaty 3 × 4 m, 3 × 4,3 m i 3,7 × 4,9 m (10 × 13, 10 × 14 i 12 × 16 stóp), a sięga do około 4,3 × 6,7 m (14 × 22 stóp); w niektórych tabelach rozmiarów klasa ta zaczyna się dopiero powyżej około 3 × 4,3 m (10 × 14 stóp). Tak duże dywany pasują do dużych salonów, jadalni i sypialni i pochodzą przeważnie z perskich i pakistańskich warsztatów miejskich, z pewną liczbą dywanów HerizWyraziste dywany wiejskie z okolic Heriz w północno-zachodnim Iranie, niedaleko Tabriz, najbardziej znane ze wszystkich perskich dywanów wiejskich. Bardzo trwałe czynią je gruba, wytrzymała wełna w runie na bawełnianej podstawie, zwykle z podwójnym wątkiem dla większej grubości, oraz niska do średniej gęstość węzłów (zwykle podawana jako około 120–170 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900–2600 na 10 × 10 cm); wytrzymałość wełny tradycyjnie przypisuje się górskiej wodzie zawierającej miedź. Klasyczny wzór to duży, kanciasty medalion z czterema narożnikami, czasem układ allover, w rdzawej czerwieni, którą tradycyjnie przypisuje się minerałom miedzi w miejscowej rzece, z ciemnym granatem i kremem. Bakshaish i Serapi, ten drugi liczący dziś ponad sto lat, są ich starszymi odmianami. i BakhtiariBarwne dywany plemienia Bakhtiari z gór Zagros, które było koczownicze, dopóki w XIX wieku znaczna jego część nie osiadła na południowy zachód od Isfahanu; dziś jego tkactwo rozciąga się na ponad 200 wsi, przy czym mniejsze egzemplarze to zwykle prace plemienne, a większe pochodzą z wiosek tego regionu. Podstawa jest zwykle bawełniana, a runo wykonuje się z wełny własnych owiec plemienia, choć niektóre małe wyroby plemienne są w całości wełniane. Każdy rząd ubija się tak mocno, że runo wychodzi gęste i trwałe. Charakterystyczne układy to wzór ogrodowy z kwaterami (Khesti, także Kheshti) — siatka obramowanych kwadratów, z których każdy przedstawia scenę ogrodową, mającą być widokiem na raj — oraz układ z medalionem i narożnikami, z półgeometrycznym medalionem centralnym. Zwykłymi barwami pola są głęboka czerwień i ciemny granat. oraz nielicznymi od tkaczy plemiennych, takich jak Kaszkajowie czy Beludżowie. Warsztaty takie jak te w Sarouku tkają też na zamówienie rozmiary pałacowe powyżej 3,7 × 5,5 m (12 × 18 stóp). Ich ciężar zwykle wystarcza, by leżały w miejscu bez podkładu pod dywan, choć podkładMateriał układany między wykładziną a podłożem, który amortyzuje, izoluje i wydłuża żywotność wykładziny. Nazywany też podkładem amortyzującym. przydaje się pod ciężkimi meblami lub w wilgotnych pomieszczeniach.
Miara tego, jak ciasno upakowany jest dywan. W dywanach maszynowych opisuje włókna w runie i oblicza się ją, mnożąc gramaturę runa przez 36 i dzieląc przez wysokość runa; większa gęstość zwykle oznacza lepszą trwałość i zachowanie wyglądu. W dywanach ręcznie wiązanych oznacza gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu. (KPSI, czyli liczbę węzłów na cal kwadratowy), liczoną na spodzie dywanu i uśrednianą z kilku miejsc (150 KPSI to około 23 węzłów na cm²). Podobnie jak rozdzielczość obrazu, większa gęstość pozwala na drobniejsze krzywizny i wyraźniejszy rysunek, zwykle przy niżej przystrzyżonym runie i większym nakładzie pracy, ale nie jest jedyną miarą jakości: zdecydowane, geometryczne dywany wiejskie tka się przy gęstości małej do średniej.
Pasek tkaniny naszyty wzdłuż krawędzi dywanu lub wykładziny, który zapobiega strzępieniu i daje czyste wykończenie; spotyka się go w dywanach i na chodnikach schodowych. Dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony. wykańcza się zwykle inaczej: tkacz kilkakrotnie owija wątkiem skrajną nitkę osnowy, tworząc obrzucenie krawędzi, czyli krajkę — zwykle zaokrągloną, przypominającą sznur krawędź (czasem płaską lub z wełny w kontrastowym kolorze), której regionalny styl pomaga znawcom ustalić, gdzie dywan powstał.
Przedział rozmiarowy najmniejszych dywanów ręcznie wiązanych, od około 61 × 61 cm (2 × 2 stopy) do 91 × 152 cm (3 × 5 stóp), z formatami pośrednimi 61 × 91, 61 × 122 i 91 × 122 cm (2 × 3, 2 × 4 i 3 × 4 stopy); większe dywany należą już do przedziału średniego, który zaczyna się mniej więcej od 122 × 183 cm (4 × 6 stóp). Małe dywany sprawdzają się przy wejściach i drzwiach, w łazienkach i kuchniach, na końcach korytarzy lub schodów, w garderobach, w kąciku biurowym albo pod rzeźbą. Ponieważ są lekkie, mają skłonność do ślizgania się i najlepiej stosować je z podkładem pod dywan. Ten rozmiar występuje w tkactwie miejskim, wiejskim i plemiennym, a dywany plemienne często tka się jako małe.
Ilustracja wygenerowana: odkurzacz tradycyjny z ssawką bez obrotowej szczotki.
Odkurzacz, w którym silnik, filtr i pojemnik na kurz mieszczą się w korpusie na kółkach, ciągniętym za użytkownikiem i połączonym elastycznym wężem z rurą oraz głowicą czyszczącą, w odróżnieniu od odkurzacza pionowego, w którym silnik i głowica szczotkowa tworzą jedną całość. Do dywanów ręcznie wiązanych zaleca się lekki odkurzacz tego typu z głowicą bez szczotki obrotowej; unika się maszyn dużej mocy i przemysłowych.
Warstwa na spodzie dywanu lub wykładziny tuftowanej albo maszynowej, nadająca im stabilność i strukturę. Podłoże pierwotne utrzymuje włókna, a wtórne dodaje wytrzymałości i stabilności wymiarowej. Spód takich dywanów jest zwykle sztywny i plastikowy w dotyku, ponieważ wykonano go z tworzywa syntetycznego (polipropylenu, poliestru lub nylonu), i nie odsłania wzoru z wierzchu. Dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony. nie ma osobnego podłoża ani warstwy płótna czy lateksu: jego spodem jest tkana podstawa, zwykle bawełniana, z widocznymi węzłami, bardziej miękka w dotyku i pokazująca wzór z wierzchu.
Stopień, w jakim dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony. zachowuje proste, równoległe krawędzie i niemal stałą szerokość u góry, pośrodku i u dołu. Dywan maszynowy niemal zawsze ma identyczne wymiary w każdym miejscu, natomiast ręcznie wykonany nigdy nie osiąga takiej dokładności, ponieważ drewniane krosna z czasem się rozszerzają i kurczą, a wełniane podstawy, również wrażliwe na wilgoć, ulegają tym zmianom silniej niż bawełniane; szczególnie skłonne do krzywienia się są wyroby wiejskie i plemienne. Różnica rzędu 2,5–5 cm (1–2 cale) jest dopuszczalna, natomiast większe różnice uchodzą za wadę obniżającą jakość i wartość. Prostoliniowość ocenia się na oko z pewnej odległości, na tle linii twardej podłogi lub mierząc taśmą szerokość u góry, pośrodku i u dołu.
Technika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach., osnowa i wątekDwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosno jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy Hamadan, mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runo, natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach Bijar i Heriz, osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowy, który zabezpiecza runo. — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony.
Zaokrąglony rozmiar w stopach i calach, pod którym dywan ręcznie wiązanyTechnika wykonania dywanu, w której tkacz wiąże ręcznie na krośnie każdy węzeł wełnianej lub jedwabnej przędzy runa wokół sąsiednich nitek osnowy, po czym przeprowadza przez rząd wątek i go zbija. Przycięte końce węzłów tworzą runo, osnowa i wątek — podstawę, a końce osnowy stają się frędzlami. Wykonanie dywanu może zająć miesiące, a nawet lata, a praca zostawia subtelne nieregularności: wzory nie do końca symetryczne, przeciwległe krawędzie różniące się długością o kilka centymetrów, nierówne frędzle. Autentyczne dywany perskie, orientalne i tureckie są wiązane ręcznie, w odróżnieniu od dywanów ręcznie tuftowanych (czasem sprzedawanych jako „ręcznie wykonane”) i maszynowych, których spód jest w dotyku sztywny i równo ułożony. figuruje w ofercie, na przykład 9 × 12 stóp (około 2,7 × 3,7 m), będący jedynie przybliżeniem jego rzeczywistych wymiarów. Dywany perskie i wiele innych orientalnych wykonuje się w miarach metrycznych, a ponieważ tka się je ręcznie, ich wymiary nieco się różnią, więc po przeliczeniu rzeczywisty rozmiar bywa zwykle o mniej więcej 5–10 cm (kilka cali) większy lub mniejszy; dywan podany jako 9 × 12 stóp może mieć 279 × 378 cm (9 stóp 2 cale na 12 stóp 5 cali). Rozmiar podaje się w kolejności szerokość × długość, a frędzli zwykle nie wlicza się do długości.
Gatunek współczesnych ręcznie wiązanych dywanów kazakWyraziste, geometryczne dywany, pierwotnie tkane przez ormiańskich tkaczy w XIX wieku na południowym Kaukazie, na terenie dzisiejszej Armenii, Gruzji i Azerbejdżanu, o wzorach w dużej skali, z motywami plemiennymi i licznymi medalionami. Dziś pochodzą głównie z warsztatów w Pakistanie, gdzie afgańscy tkacze odtwarzają te wzory od lat 80. i 90. XX wieku, używając ręcznie przędzonej wełny z Ghazni i barwników roślinnych, w łagodniejszych, współczesnych barwach, takich jak beż, ciemny turkus, indygo i rdzawa czerwień, często z czerwonym polem, na którym wyróżnia się kremowy medalion, i kremową bordiurą; dywany w stylu kazak produkują także Indie. Niskie do średniego runo jest strzyżone krótko i poddawane praniu kamieniami, by uzyskać antyczny wygląd. Gatunki to komercyjny (o najniższej gęstości węzłów), Super (o najdrobniejszym wiązaniu, z jedwabistą wełną) i Kazak Azari (wzory inspirowane dywanami Heriz, grubsze runo, najlepsza wełna, najwyższa cena); przykładowe dywany mają od około 121 KPSI (węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900 na 10 × 10 cm) do 169 KPSI (około 2600). o najwyższej gęstości węzłów, tkany w Pakistanie przez tkaczy afgańskich. Gęstszy splot pozwala na drobniejsze, bardziej szczegółowe wzory geometryczne, a wysokiej jakości wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów. ma wygląd niemal jedwabisty i miękki połysk, przy dobrym wyborze barw. Cenowo zajmuje środek spośród trzech gatunków: tańszy jest standardowy (komercyjny) kazak, o najniższej gęstości i dużych, zdecydowanych wzorach, a droższy Kazak AzariNajdroższy z trzech gatunków współczesnych dywanów kazak, które afgańscy tkacze wykonują w Pakistanie, droższy od odmiany komercyjnej i od Super Kazaka. Gęstość węzłów jest taka jak w odmianie komercyjnej albo nieco wyższa, ale wybór wzorów i harmonijnych barw jest znacznie szerszy — z motywami inspirowanymi perskimi dywanami Heriz — a runo jest średnie do grubego i sprawia bardziej luksusowe wrażenie. Ręcznie przędzona wełna jest najlepsza z trzech gatunków, gruba i bogata, a barwy pochodzą z barwników roślinnych. Choć dywany wyglądają na antyczne, są wykonane niedawno., o szerszym wyborze wzorów i barw oraz grubszej wełnie.
Obrotowy wałek ze szczeciną w głowicy wielu odkurzaczy pionowych i odkurzaczy z elektroszczotką, który uderza w runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. i je wzrusza, by rozluźnić brud. Na dywanie ręcznie wiązanym jest zbyt ostry: spłaszcza runo i może pochwycić oraz poszarpać frędzle, których w ogóle nie należy odkurzać. Zalecaną alternatywą jest samo ssanie lekkiego odkurzacza cylindrycznego, którego głowica nie ma szczotki obrotowej, prowadzonego z boku na bok, w poprzek dywanu, a nie wzdłuż, pod włos; jeśli dostępny jest tylko odkurzacz ze szczotką obrotową, należy ją wyłączyć.