Tradycyjna tkanina o splocie płaskim z Iranu i Kaukazu, zbliżona do kilimu, ale tkana zwykle w wąskich pasach, które następnie się zszywa. Jajimy mają barwne pasy i proste motywy geometryczne, często w żywych błękitach, czerwieniach i żółciach. Historycznie plemiona koczownicze używały ich jako posłania na podłogę, narzuty lub chusty do zawijania; dziś ceni się je jako tkaninę dekoracyjną i ozdobę ścienną.
Dywan o splocie płaskim, bez runa, tradycyjnie wykonywany w Turcji, Iranie, Afganistanie i na Bałkanach. Barwne nitki wątku przeplata się z osnową bez węzłów, dzięki czemu obie strony wyglądają tak samo. Włókna to zwykle wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów., bawełna lub kozia sierśćWłókno zwierzęce, którego tkacze plemienni używają czasem do wykonania podstawy dywanu zamiast wełny, jak w dywanach Gabbeh i Quchan, podczas gdy samo runo pozostaje wełniane. Razem z moherem, wielbłądzią sierścią i sierścią krowią należy do rzadziej spotykanych materiałów dywanowych, występujących głównie w tkactwie plemiennym; trafia się też w niektórych kilimach o splocie płaskim., a barwniki naturalne często dają lekkie różnice odcieni, które są normalne i nie stanowią wady. Dzięki niewielkiej grubości kilim nie zahacza o drzwi i może też wisieć na ścianie jako dekoracja. W dywanie wiązanym „kilim” oznacza także płasko tkany pas na każdym końcu, w którym dodatkowe rzędy wątku zabezpieczają końce przy frędzlach.
Włókno zwierzęce, którego tkacze plemienni używają czasem do wykonania podstawy dywanu zamiast wełny, jak w dywanach GabbehDywan z prowincji Fars w Iranie, po raz pierwszy udokumentowany w XVII wieku (około 400 lat temu), tkany przez plemiona tego regionu i osiadłych mieszkańców wsi na podstawie z wełny lub koziej sierści (rzadko z bawełny), z długim, grubym, gęstym runem wełnianym, którego nie przycina się na krótko. Mała gęstość węzłów daje proste, zdecydowane wzory, w których drzewa, zwierzęta i ludzie stają się abstrakcyjnymi kształtami geometrycznymi. Gabbeh kolorowy jest barwiony w dowolnym odcieniu, często intensywnie, natomiast Gabbeh naturalny wykorzystuje niefarbowaną białą i czarną wełnę w tonacjach kremowych, brązowych, szarych i czarnych, zwykle na kremowym tle. Typowe rozmiary to około 0,9–1,2 × 1,8–2,1 m (3–4 × 6–7 stóp). Drobniejsze wersje tkane w miastach pochodzą z Shirazu, a bardzo drobne, ciężkie egzemplarze nazywa się czasem Qashqai, choć nie są prawdziwymi dywanami Qashqai. i QuchanDywany plemienne tkane przez kurdyjskich tkaczy w okolicach Quchan, na północ od miasta Mashhad w północno-wschodnim Iranie, w regionie przygranicznym, gdzie władcy Safawidów osiedlili plemiona kurdyjskie, by pomagały strzec granicy. Podstawa z wełny lub z sierści koziej niesie wełniane runo o gęstości około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy), wysokiej jak na wyroby plemienne. Geometryczne wzory z medalionem lub allover na polach w mocnej czerwieni, błękicie lub kolorze kości słoniowej przypominają dywany kaukaskie, a przede wszystkim anatolijskie, ponieważ przodkowie tkaczy pochodzili z Anatolii. Niewielkie krosna ograniczają rozmiary do małych i średnich, rzadko powyżej 1,8 m (6 stóp) szerokości i 4 m (13 stóp) długości., podczas gdy samo runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. pozostaje wełniane. Razem z moherem, wielbłądzią sierścią i sierścią krowią należy do rzadziej spotykanych materiałów dywanowych, występujących głównie w tkactwie plemiennym; trafia się też w niektórych kilimach o splocie płaskim.
Prostokątna tkana torba-skrzynia — bagaż koczowników — używana przez plemiona Persji i Kaukazu do przechowywania i przewożenia pościeli podczas wędrówek. Tkane na płasko techniką kilimu, soumaku albo mieszaną, a następnie zszywane, panele mafrash noszą jedne z najśmielszych wzorów plemiennych; wiele dawnych egzemplarzy rozpruto i przerobiono na efektowne dywany płaskie lub poduszki.
Ilustracja wygenerowana: powiększony model splotu płóciennego ze sznurków.
Dwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosnoRama, na której najpierw naciąga się nitki osnowy (pionowe) i utrzymuje je w napięciu, tak by można było przeplatać przez nie nitki wątku (poziome) i wiązać na nich węzły. Dywany wiązane ręcznie powstają na prostych krosnach, od ustawianych w domach tkaczy po zwarte, przenośne krosna koczowniczych tkaczy, gdzie każdy węzeł wiąże się ręcznie. Wielkość krosna wyznacza wielkość dywanu: małe krosna koczowników dają zwykle dywany nie większe niż około 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), warsztaty miejskie z bardzo dużymi krosnami tkają rozmiary pałacowe, a o skali warsztatu świadczy liczba prowadzonych w nim krosien. Drewniane krosna w tkactwie plemiennym i wiejskim z czasem rozszerzają się i kurczą, co jest jedną z przyczyn krzywych dywanów. Krosna mechaniczne, takie jak Wilton, Axminster i żakardowe, są ich przemysłowymi następcami i służą do produkcji wykładzin tkanych maszynowo. jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy HamadanDywany z miasta Hamadan w zachodnim Iranie, od dawna uznanego regionu tkackiego, oraz z ponad 1500 okolicznych wsi, które razem wytwarzają tysiące wzorów. Dywany wiejskie, często tkane przez rodziny w domach zimą, to zwykle mniejsze dywany lub chodniki (niektóre dłuższe niż 6 m, czyli 20 stóp) o wzorach geometrycznych, z medalionem sześciokątnym lub rombowym albo o wzorze herati, w czerwieni, głębokim błękicie i kremie, wiązane węzłem symetrycznym (tureckim), zwykle o niskiej do średniej gęstości. Dywany z warsztatów miejskich są bardziej kwiatowe i drobniej wiązane. Runo jest wełniane, na bawełnianej podstawie (w niektórych starszych dywanach wełnianej), a standardowa w okolicach Hamadan konstrukcja z pojedynczym wątkiem daje miękkie runo, cieńsze niż w dywanach z podwójnym wątkiem., mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach., natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach BijarDywany z miasta Bijar w prowincji Kurdystan w północno-zachodnim Iranie oraz z okolicznych wsi; nazwa obejmuje zarówno drobne, jak i grube dywany z podwójnym wątkiem, tkane przez plemiona kurdyjskie, a w warsztatach przez tkaczy Afshar. Zwane „żelaznymi dywanami” Iranu, należą do najcięższych w stosunku do rozmiaru: podwójny wątek, węzły symetryczne (tureckie) i mocno zbijane rzędy, często przy wełnie utrzymywanej w stanie mokrym, dają grube, gęste runo. Wzory sięgają od kwiatowych, herati i medalionowych po geometryczne, czerpiąc zarówno z wzorów Isfahanu i Kashanu, jak i ze źródeł rosyjskich, kaukaskich i europejskich (m.in. bukiet róż w stylu francuskim), a utrzymane są w nasyconych, szlachetnych odcieniach rdzawego, czerwonego, beżowego i granatowego. Bijary to często niewielkie formaty lub chodniki, duże rozmiary należą do rzadkości, a płasko tkane końce i frędzle są zwykle plecione. i HerizWyraziste dywany wiejskie z okolic Heriz w północno-zachodnim Iranie, niedaleko Tabriz, najbardziej znane ze wszystkich perskich dywanów wiejskich. Bardzo trwałe czynią je gruba, wytrzymała wełna w runie na bawełnianej podstawie, zwykle z podwójnym wątkiem dla większej grubości, oraz niska do średniej gęstość węzłów (zwykle podawana jako około 120–170 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900–2600 na 10 × 10 cm); wytrzymałość wełny tradycyjnie przypisuje się górskiej wodzie zawierającej miedź. Klasyczny wzór to duży, kanciasty medalion z czterema narożnikami, czasem układ allover, w rdzawej czerwieni, którą tradycyjnie przypisuje się minerałom miedzi w miejscowej rzece, z ciemnym granatem i kremem. Bakshaish i Serapi, ten drugi liczący dziś ponad sto lat, są ich starszymi odmianami., osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowyPas na każdym z krótszych końców dywanu wiązanego, między ostatnim rzędem runa a frędzlami, tkany wyłącznie wątkiem. Tkacz przeprowadza tam przez osnowę kilkakrotnie dodatkowy wątek, bez węzłów, aby zabezpieczyć runo i nadać końcom ściślejsze, mocniejsze wykończenie. Jest to szczegół wykończeniowy dywanu z runem, a nie odrębny dywan kilim; frędzle, które trzeba ukryć, można podwinąć i przywiązać do tego pasa od spodu. W dywanach Bijar frędzle na tym końcu są często zaplecione., który zabezpiecza runo.
Pas na każdym z krótszych końców dywanu wiązanego, między ostatnim rzędem runa a frędzlami, tkany wyłącznie wątkiem. Tkacz przeprowadza tam przez osnowę kilkakrotnie dodatkowy wątek, bez węzłów, aby zabezpieczyć runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach. i nadać końcom ściślejsze, mocniejsze wykończenie. Jest to szczegół wykończeniowy dywanu z runem, a nie odrębny dywan kilimDywan o splocie płaskim, bez runa, tradycyjnie wykonywany w Turcji, Iranie, Afganistanie i na Bałkanach. Barwne nitki wątku przeplata się z osnową bez węzłów, dzięki czemu obie strony wyglądają tak samo. Włókna to zwykle wełna, bawełna lub kozia sierść, a barwniki naturalne często dają lekkie różnice odcieni, które są normalne i nie stanowią wady. Dzięki niewielkiej grubości kilim nie zahacza o drzwi i może też wisieć na ścianie jako dekoracja. W dywanie wiązanym „kilim” oznacza także płasko tkany pas na każdym końcu, w którym dodatkowe rzędy wątku zabezpieczają końce przy frędzlach.; frędzle, które trzeba ukryć, można podwinąć i przywiązać do tego pasa od spodu. W dywanach BijarDywany z miasta Bijar w prowincji Kurdystan w północno-zachodnim Iranie oraz z okolicznych wsi; nazwa obejmuje zarówno drobne, jak i grube dywany z podwójnym wątkiem, tkane przez plemiona kurdyjskie, a w warsztatach przez tkaczy Afshar. Zwane „żelaznymi dywanami” Iranu, należą do najcięższych w stosunku do rozmiaru: podwójny wątek, węzły symetryczne (tureckie) i mocno zbijane rzędy, często przy wełnie utrzymywanej w stanie mokrym, dają grube, gęste runo. Wzory sięgają od kwiatowych, herati i medalionowych po geometryczne, czerpiąc zarówno z wzorów Isfahanu i Kashanu, jak i ze źródeł rosyjskich, kaukaskich i europejskich (m.in. bukiet róż w stylu francuskim), a utrzymane są w nasyconych, szlachetnych odcieniach rdzawego, czerwonego, beżowego i granatowego. Bijary to często niewielkie formaty lub chodniki, duże rozmiary należą do rzadkości, a płasko tkane końce i frędzle są zwykle plecione. frędzle na tym końcu są często zaplecione.
Technika splotu płaskiego, dająca fakturowaną powierzchnię przypominającą plecionkę lub haft. W odróżnieniu od kilimu soumak ma wypukły wzór, powstający przez owijanie nitek wątku wokół osnowy. Technika ta daje trwałe dywany o charakterystycznych wzorach geometrycznych, tradycyjnie wykonywane na Kaukazie, w Iranie i Turcji.
Dywan wykonany bez runa, w którym osnowa i wątekDwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosno jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy Hamadan, mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runo, natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach Bijar i Heriz, osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowy, który zabezpiecza runo. przeplatają się, tworząc płaską powierzchnię. Przykładami są kilimy, dhurrieIndyjski dywan o splocie płaskim, tradycyjnie z bawełny lub wełny, o geometrycznych motywach i dwustronnym wzorze. i soumaki. Tkaniny płaskie są zwykle dwustronne, lekkie i łatwiejsze w czyszczeniu niż dywany z runem, dzięki czemu chętnie stosuje się je w swobodnych wnętrzach i cieplejszym klimacie.
Sposób eksponowania dywanu na ścianie jako dzieła sztuki; powiesić można dywan w każdym stylu: plemienny i kwiatowy, tak samo jak figuralny. Pasy mocnej tkaniny bawełnianej, niezawierającej kleju (dla szerokiego dywanu na przykład trzy pasy o wymiarach około 61 × 10 cm, czyli 24 × 4 cale; dla małego dywanu jeden pas, którego końce leżą około 2,5 cm, czyli 1 cal, od bocznych brzegów dywanu), przyszywa się ręcznie do spodu dywanu około 5 cm (2 cale) poniżej jego górnej krawędzi, tak by nie obejmować frędzli ani pasa kilimowego, ściegami co 1,3–2,5 cm (od 1/2 do 1 cala), i składa w kieszeń. Przez kieszeń przesuwa się drewniany lub metalowy drążek, który spoczywa na hakach ściennych dostatecznie mocnych, by udźwignąć ciężar dywanu, co nie uszkadza dywanu.