Het atelier in Nain dat is opgericht door Fatollah Habibian, die naar verluidt in 1903 onder zijn vader begon te weven en, nadat de oudere stijlen van de familie hun markt hadden verloren en de voorraad was afgestoten, samen met zijn broer een eigen atelier oprichtte. Hij geldt als de schepper van het moderne Nain-tapijtFijne Perzische tapijten uit de stad Nain, bij Isfahan in centraal Iran, waar het tapijtweven pas in de twintigste eeuw begon, naar het voorbeeld van Isfahan, en het atelier van Habibian de naam wereldwijd bekend maakte. De wollen pool, vaak met accenten in zijde, is geknoopt op een katoenen fundering met ruwweg 200 tot 700 knopen per vierkante inch (KPSI) of meer (ongeveer 31 tot 108 per cm²). De dichtheid wordt uitgedrukt in la (“laag”): hoe lager het getal, hoe fijner het tapijt, van ongeveer 650 KPSI bij 4 la via 400 tot 500 bij 6 la naar 200 tot 300 bij 9 la. De dessins zijn kromlijnige bloemdessins in medaillon-, allover- of Shah Abbasi-opzet, meestal op een crème- of ivoorkleurige ondergrond met blauw, beige en grijs. De meeste Nain-tapijten zijn niet gesigneerd, al is de signatuur van Habibian een bekende uitzondering, en grote formaten zijn schaars en duur., en de naam is synoniem geworden met Nain-tapijten: geknoopt met de Perzische knoopDe asymmetrische knoop van handgeknoopte tapijten, het tegenstuk van de symmetrische Turkse (Ghiordes-)knoop. De wever legt het garen om één scheringdraad en laat het daarna onder de aangrenzende draad door lopen, meestal met de hand en zonder haak. Aan de achterzijde van het tapijt ogen de knopen verspringend of diagonaal in plaats van als nette vierkantjes, en de pool voelt zachter aan; de knoop maakt fijner detail en een hogere knoopdichtheid mogelijk. In Iran koppelt een vuistregel hem aan de tapijten uit het midden, het oosten en het zuiden (Kashan, Isfahan, Nain, Kerman), terwijl het noordwesten en het westen de voorkeur geven aan de Turkse knoop, al zijn er uitzonderingen. Fijne kromlijnige bloemdessins worden vaak aan deze knoop toegeschreven, maar tapijten met Turkse knopen kunnen even fijnzinnig zijn., dicht geweven, met een ingewikkeld ontwerp, zijden accenten en een modern uiterlijk. Habibian is een van de weinige bekende signaturen op Nain-tapijten, waarvan de meeste niet gesigneerd zijn, en de kleinzonen van de oprichter zetten het atelier voort.
De spiraalvormig kronkelende, bladerrijke rank, ook arabeskVloeiend ornament van in elkaar gevlochten, krullende ranken, rankjes en bladeren die in ritmische spiralen kronkelen en vaak in spiegelsymmetrie zijn getekend. In tapijten komt het voor in het middenveld en de bordures van stadstapijten als die uit Kashan en Tabriz, naast bloemtakjes, palmetten en vazen; in Shah Abbasi-dessins kronkelt het met ranken rond het centrale medaillon. genoemd, die de hoofdelementen van het veld of de bordure van een tapijt met elkaar verbindt. In Nain-tapijten wordt de naam ook gegeven aan een minder gangbaar dessin waarin meerdere sterrenvormige medaillons als een sterrenbeeld over het veld zijn verspreid.
Perzische classificatieschaal die specifiek voor Nain-tapijten geldt, waarin een getal als 4, 6 of 9 de lagen draad (la, Perzisch voor “laag”) op elke scheringpositie telt. De schaal loopt omgekeerd: hoe lager het getal, hoe dichter de knoping, doorgaans ongeveer 10 100 knopen per 10 × 10 cm (650 KPSIHet aantal knopen in één vierkante inch van een handgeknoopt tapijt (KPSI, knopen per vierkante inch; 1 KPSI is ongeveer 15,5 knopen per 10 × 10 cm). Het wordt aan de achterzijde met een liniaal geteld door het aantal knopen op één inch hoogte te vermenigvuldigen met het aantal op één inch breedte, gemiddeld over twee of drie plekken. Meer knopen geven scherper detail, zoals bij een scherm met een hogere resolutie, en, al het andere gelijk, iets meer duurzaamheid en een hogere prijs, maar knoopdichtheid alleen bepaalt de kwaliteit niet: Heriz en Bijar zijn bij een lage tot middelhoge dichtheid duurzaam, terwijl kromlijnige bloemdessins zonder voldoende knopen vervagen. De waarden lopen uiteen van minder dan ongeveer 80 bij grove stamtapijten als Gabbeh en Qashqai, via ruwweg 120 tot 225 bij veel dorpstapijten en 300 tot 700 bij fijne stadstapijten als Nain en Isfahan, tot 600 tot 1.000 of meer bij zuiver zijden Qum-tapijten., oftewel knopen per vierkante inch) bij 4 la, 6 200 tot 7 750 (400 tot 500 KPSI) bij 6 la en 3 100 tot 4 650 (200 tot 300 KPSI) bij 9 la.
Fijne Perzische tapijten uit de stad Nain, bij IsfahanPerzische stadstapijten uit Isfahan in centraal Iran, die tot de fijnst geknoopte ter wereld behoren: gewoonlijk 500-700 KPSI (knopen per vierkante inch; ongeveer 7.750-10.850 knopen per 10 × 10 cm), alleen overtroffen door Qom. De meeste zijn geweven van fijne korkwol van jonge schapen; sommige hebben een pool van zijde en wol op een fundering van zijde of katoen, en enkele zijn naar verluidt van zuivere zijde. De dessins putten uit de natuur en de architectuur van de stad, van medaillon-met-hoekstukken en allover-bloemcomposities tot jachttaferelen, levensbomen, gebedsnissen en tuintaferelen, meestal in zachte pasteltinten met indigo en fel rood op een ivoorkleurige grondkleur. De meeste stukken zijn gesigneerd, en grote formaten zijn schaars en kostbaar. in centraal Iran, waar het tapijtweven pas in de twintigste eeuw begon, naar het voorbeeld van Isfahan, en het atelier van HabibianHet atelier in Nain dat is opgericht door Fatollah Habibian, die naar verluidt in 1903 onder zijn vader begon te weven en, nadat de oudere stijlen van de familie hun markt hadden verloren en de voorraad was afgestoten, samen met zijn broer een eigen atelier oprichtte. Hij geldt als de schepper van het moderne Nain-tapijt, en de naam is synoniem geworden met Nain-tapijten: geknoopt met de Perzische knoop, dicht geweven, met een ingewikkeld ontwerp, zijden accenten en een modern uiterlijk. Habibian is een van de weinige bekende signaturen op Nain-tapijten, waarvan de meeste niet gesigneerd zijn, en de kleinzonen van de oprichter zetten het atelier voort. de naam wereldwijd bekend maakte. De wollen poolHet oppervlak van een tapijt, gevormd door rechtopstaande vezels in geknipte bundels of in lussen. Bij een handgeknoopt tapijt wordt het gevormd door de afgesneden uiteinden van duizenden wollen of zijden knopen die rij na rij op de schering zijn gelegd, tijdens het weven licht bijgeknipt en bij de afwerking door scheren op hun uiteindelijke hoogte gebracht. De dikte van de pool, gemeten van de achterzijde van het tapijt tot de bovenkant van de pool, loopt doorgaans van laag, ongeveer 3 tot 6 mm (⅛ tot ¼ inch), tot hoog, ongeveer 13 tot 16 mm (½ tot ⅝ inch). Fijne, dichte dessins worden kort geknipt om het patroon scherp te houden; een hogere pool is geschikt voor drukbelopen plekken en zware meubels, een lagere pool voor deuren die vrij moeten blijven en voor vochtige ruimten., vaak met accenten in zijde, is geknoopt op een katoenen fundering met ruwweg 200 tot 700 knopen per vierkante inchHet aantal knopen in één vierkante inch van een handgeknoopt tapijt (KPSI, knopen per vierkante inch; 1 KPSI is ongeveer 15,5 knopen per 10 × 10 cm). Het wordt aan de achterzijde met een liniaal geteld door het aantal knopen op één inch hoogte te vermenigvuldigen met het aantal op één inch breedte, gemiddeld over twee of drie plekken. Meer knopen geven scherper detail, zoals bij een scherm met een hogere resolutie, en, al het andere gelijk, iets meer duurzaamheid en een hogere prijs, maar knoopdichtheid alleen bepaalt de kwaliteit niet: Heriz en Bijar zijn bij een lage tot middelhoge dichtheid duurzaam, terwijl kromlijnige bloemdessins zonder voldoende knopen vervagen. De waarden lopen uiteen van minder dan ongeveer 80 bij grove stamtapijten als Gabbeh en Qashqai, via ruwweg 120 tot 225 bij veel dorpstapijten en 300 tot 700 bij fijne stadstapijten als Nain en Isfahan, tot 600 tot 1.000 of meer bij zuiver zijden Qum-tapijten. (KPSI) of meer (ongeveer 31 tot 108 per cm²). De dichtheidMaat voor hoe dicht een tapijt is opeengepakt. Bij machinaal gemaakt tapijt betreft ze de vezels in de pool en wordt ze berekend door het poolgewicht met 36 te vermenigvuldigen en te delen door de poolhoogte; een hogere dichtheid wijst doorgaans op een betere duurzaamheid en een beter gedrag in gebruik. Bij handgeknoopte tapijten gaat het om de knoopdichtheid (KPSI, knots per square inch: knopen per vierkante inch), geteld aan de achterzijde en gemiddeld over meerdere plekken (150 KPSI is ongeveer 23 knopen per cm²). Net als bij de resolutie van een afbeelding maakt een hogere dichtheid fijnere krommen en scherpere dessins mogelijk, meestal met een korter geschoren pool en meer arbeid, maar ze is niet de enige maatstaf voor kwaliteit: krachtige geometrische dorpstapijten worden met een lage tot gemiddelde dichtheid gemaakt. wordt uitgedrukt in la (“laag”): hoe lager het getal, hoe fijner het tapijt, van ongeveer 650 KPSI bij 4 laPerzische classificatieschaal die specifiek voor Nain-tapijten geldt, waarin een getal als 4, 6 of 9 de lagen draad (la, Perzisch voor “laag”) op elke scheringpositie telt. De schaal loopt omgekeerd: hoe lager het getal, hoe dichter de knoping, doorgaans ongeveer 10 100 knopen per 10 × 10 cm (650 KPSI, oftewel knopen per vierkante inch) bij 4 la, 6 200 tot 7 750 (400 tot 500 KPSI) bij 6 la en 3 100 tot 4 650 (200 tot 300 KPSI) bij 9 la. via 400 tot 500 bij 6 la naar 200 tot 300 bij 9 la. De dessins zijn kromlijnige bloemdessins in medaillonGroot motief in het midden van het veld van een tapijt, waaromheen de rest van het dessin is opgebouwd; het grote middenmedaillon zou in de Safawidentijd (zestiende en zeventiende eeuw) zijn ingevoerd. Bloemmedaillons, typisch voor stadstapijten als Tabriz, Kashan en Sarough, worden vaak opgevat als een lotusbloem, en het motief is ook uitgelegd als een weerspiegeling van de binnenkant van de koepel van een moskee; Geometrische medaillons, vaak zeshoekig of ruitvormig, kenmerken dorps- en stamtapijten als Heriz en Zanjan. Een medaillon kan alleen staan, samengaan met vier hoekstukken, worden geflankeerd door kleinere medaillons boven en onder, of zich herhalen over de lengte van een loper. Tapijten zonder centraal motief heten allover. Bij een goed gemaakt tapijt zit het medaillon in het midden en spiegelen de hoekstukken elkaar, zo nauwkeurig als handwerk toelaat.-, allover- of Shah AbbasiKlassieke Perzische bloemstijl, genoemd naar de Safawidische heerser sjah Abbas, die ongeveer 400 jaar geleden als dessin van het koninklijk hof begon. De belangrijkste kenmerken zijn gestileerde, veerachtige palmetbladeren en lotusbloemen — de lotus is een eeuwenoud symbool van een lang leven — in strenge symmetrie gerangschikt met rankornament rond een centraal medaillon, vaak een rozet. In vroege exemplaren overheersen diep rood en blauw, terwijl latere tapijten in deze stijl vaak overgaan op gedempte neutrale tinten. Het dessin komt voor in Kashan-, Nain- en Tabriz-tapijten.-opzet, meestal op een crème- of ivoorkleurige ondergrond met blauw, beige en grijs. De meeste Nain-tapijten zijn niet gesigneerd, al is de signatuur van Habibian een bekende uitzondering, en grote formaten zijn schaars en duur.
De naam van een wever of atelier die in een tapijt is geweven, hetzij in een klein omkaderd vak (een cartoucheEen klein omkaderd vak dat in een tapijt wordt geweven en de naam van de meesterwever of het atelier bevat, vaak samen met de stad. Het is een van de twee gebruikelijke manieren waarop Perzische stadsateliers een tapijt signeren; de andere is de naam rechtstreeks in de bordurestroken weven.), hetzij rechtstreeks in de bordurestroken. Die signatuur werkt als een merkteken van de maker dat het tapijt verbindt met de normen van dat atelier; gesigneerde stukken van beroemde ateliers brengen meer op en zijn gewild bij verzamelaars, en een tapijt dat onder de signatuur van een atelier wordt verkocht, moet ook werkelijk uit dat atelier komen. Niet elk ateliertapijt is gesigneerd, en een atelier kan ook stoppen met het gebruik van zijn signatuur. IsfahanPerzische stadstapijten uit Isfahan in centraal Iran, die tot de fijnst geknoopte ter wereld behoren: gewoonlijk 500-700 KPSI (knopen per vierkante inch; ongeveer 7.750-10.850 knopen per 10 × 10 cm), alleen overtroffen door Qom. De meeste zijn geweven van fijne korkwol van jonge schapen; sommige hebben een pool van zijde en wol op een fundering van zijde of katoen, en enkele zijn naar verluidt van zuivere zijde. De dessins putten uit de natuur en de architectuur van de stad, van medaillon-met-hoekstukken en allover-bloemcomposities tot jachttaferelen, levensbomen, gebedsnissen en tuintaferelen, meestal in zachte pasteltinten met indigo en fel rood op een ivoorkleurige grondkleur. De meeste stukken zijn gesigneerd, en grote formaten zijn schaars en kostbaar.-tapijten en nieuwere QomPerzische tapijten uit de stad Qom (Qum), een relatief jong weefcentrum dat bekendstaat om de hoogste knoopdichtheid van alle Perzische typen. Ongeveer negen van de tien zijn van zuivere zijde op een zijden fundering, met ruwweg 600 tot 1.000 knopen per vierkante inch (KPSI; ongeveer 93 tot 155 per cm²); de overige, met een pool van korkwol of van zijde en wol, halen ongeveer 300 tot 700 KPSI (ongeveer 47 tot 108 per cm²). De dessins zijn bloemmedaillons, jachttaferelen en picturale dessins, meestal in zachte pastel-, ivoor-, goud- en groentinten (een pistachegroen veld wordt hoog gewaardeerd) op een lichte of donkere ondergrond. Nieuwere tapijten dragen meestal de signatuur van het atelier, oudere vaak niet. Het plaatselijke water zou zijde zachter en glanzender maken, waardoor zijden tapijten uit heel Iran ernaartoe worden gestuurd om te worden gewassen.-tapijten dragen er meestal een, terwijl de meeste Nain-tapijten, Turkmeense YomutTurkmeense tapijten van de Yomut, gerekend tot de fijnste Turkmeense stukken. De meeste Turkmeense tapijten zijn wol op wol (wollen pool op wollen fundering), maar de Yomut staan bekend om stukken met een zijden fundering onder een wollen pool; de zijde maakt een hogere knoopdichtheid en een gedetailleerdere tekening mogelijk dan bij dit type gebruikelijk is. De grondkleuren neigen naar rood, bruin en beige, en de tapijten zijn doorgaans niet gesigneerd.-tapijten met zijden funderingFundering van een tapijt waarvan de schering- en inslagdraden van zijde zijn in plaats van het gebruikelijke katoen of wol. Zijde is fijner en dunner, zodat er veel meer knopen in elke vierkante inch passen; tapijten met een zijden fundering hebben doorgaans ongeveer 500 tot 1000 knopen per vierkante inch (KPSI), oftewel circa 78 tot 155 per vierkante centimeter. Ze komen vooral voor bij fijne traditionele stadstapijten, het vaakst bij Qom- en Isfahan-tapijten, en daarnaast in enkele uitgekozen ateliers in Tabriz en bij een bijzondere groep Turkmeense Yomut-tapijten. De pool erop kan van wol, van wol en zijde of van zuivere zijde zijn. en veel oudere Qom-tapijten er geen hebben.
Zijden garen dat in bepaalde delen van een verder wollen poolHet oppervlak van een tapijt, gevormd door rechtopstaande vezels in geknipte bundels of in lussen. Bij een handgeknoopt tapijt wordt het gevormd door de afgesneden uiteinden van duizenden wollen of zijden knopen die rij na rij op de schering zijn gelegd, tijdens het weven licht bijgeknipt en bij de afwerking door scheren op hun uiteindelijke hoogte gebracht. De dikte van de pool, gemeten van de achterzijde van het tapijt tot de bovenkant van de pool, loopt doorgaans van laag, ongeveer 3 tot 6 mm (⅛ tot ¼ inch), tot hoog, ongeveer 13 tot 16 mm (½ tot ⅝ inch). Fijne, dichte dessins worden kort geknipt om het patroon scherp te houden; een hogere pool is geschikt voor drukbelopen plekken en zware meubels, een lagere pool voor deuren die vrij moeten blijven en voor vochtige ruimten. is geknoopt, zoals bloemen, dieren en andere dessindetails, zodat die delen glinsteren tegen de wolDierlijke natuurvezel waarvan bij hoogwaardige tapijten de pool wordt gemaakt en bij sommige ook het grondweefsel. Wol is duurzaam, veerkrachtig, vlekbestendig en moeilijk ontvlambaar, voelt zacht en verend aan onder de voeten, isoleert tegen kou, neemt kleurstof gemakkelijk op en houdt die vele jaren vast. Ze houdt ook stofdeeltjes vast, wat allergische reacties helpt verminderen. De kwaliteit hangt vooral af van waar de schapen grazen: weiden op grote hoogte en goed voer leveren dikkere, vettere wol, en Manchester-wol, Nieuw-Zeelandse wol en Ghazni-wol zijn de bekendste geprezen voorbeelden. Scheren in het vroege voorjaar en handspinnen (dat een fijnere, zachtere draad geeft dan machinaal spinnen) verbeteren de kwaliteit nog verder, terwijl dunne, droge wol van dode schapen in goedkopere tapijten terechtkomt. en het dessin meer levendigheid en diepte krijgt. Omdat zijde fijner is dan wol, maakt het ook een hogere knoopdichtheidHet aantal knopen in één vierkante inch van een handgeknoopt tapijt (KPSI, knopen per vierkante inch; 1 KPSI is ongeveer 15,5 knopen per 10 × 10 cm). Het wordt aan de achterzijde met een liniaal geteld door het aantal knopen op één inch hoogte te vermenigvuldigen met het aantal op één inch breedte, gemiddeld over twee of drie plekken. Meer knopen geven scherper detail, zoals bij een scherm met een hogere resolutie, en, al het andere gelijk, iets meer duurzaamheid en een hogere prijs, maar knoopdichtheid alleen bepaalt de kwaliteit niet: Heriz en Bijar zijn bij een lage tot middelhoge dichtheid duurzaam, terwijl kromlijnige bloemdessins zonder voldoende knopen vervagen. De waarden lopen uiteen van minder dan ongeveer 80 bij grove stamtapijten als Gabbeh en Qashqai, via ruwweg 120 tot 225 bij veel dorpstapijten en 300 tot 700 bij fijne stadstapijten als Nain en Isfahan, tot 600 tot 1.000 of meer bij zuiver zijden Qum-tapijten. mogelijk. Deze toepassing is een kenmerk van Nain-tapijten, waar blauwe of ivoorkleurige zijde verschillende delen van het dessin doet uitkomen, en komt ook veel voor in TabrizTapijten uit Tabriz, de grote stad in het noordwesten van Iran en voormalige hoofdstad van de Safawiden, en uit de omliggende dorpen, waar het weven minstens tot de zestiende eeuw terug te voeren is. De wevers gebruiken de Turkse knoop en kleine metalen haken, wat zeer regelmatige, symmetrische dessins oplevert, meestal op een katoenen grondweefsel (zijde bij de allerfijnste stukken), vaak met dubbele inslag en met een pool die van kortgeschoren tot middelhoog loopt. De knoopdichtheid loopt uiteen van ruwweg 8 tot 78 knopen per cm² (ongeveer 50 tot 500 knopen per vierkante inch, KPSI); tapijten op een zijden fundering kunnen boven de 600 KPSI uitkomen (ruim 90 knopen per cm²), en accenten in zijde geven bloemdessins levendigheid. Sommige ateliers weven uitsluitend tapijten van wol en zijde, bij voorkeur in pasteltinten. Tabriz biedt de grootste verscheidenheid aan dessins en kleuren van alle Perzische weefcentra: medaillon-, bloem-, Herati-, jacht- en vaasdessins, plus de meeste figuratieve portrettapijten. Een tapijt dat als “Tabriz-stijl” wordt verkocht, is niet per se in Tabriz geweven.- en enkele SaroughPopulaire, duurzame Perzische stadstapijten uit Sarough, een stad in centraal Iran, ongeveer 50 km (31 mijl) ten noorden van Arak; ze namen vanaf de negentiende eeuw een vooraanstaande plaats in en werden naar Europa en Amerika geëxporteerd. Een katoenen grondweefsel draagt een middeldikke tot dikke wollen pool, soms met accenten in zijde, meestal geknoopt met de Perzische knoop (sommige oudere stukken met de Turkse knoop), met een middelhoge tot hoge dichtheid van maximaal ongeveer 50 knopen per cm² (circa 320 knopen per vierkante inch, KPSI). Bloemdessins, medaillondessins en allover-dessins, met daarnaast enkele Herati-, boteh- en figuratieve dessins, verschijnen op een veld in beige, ivoor, crème, marineblauw of rood, waarbij het rood naar oranje of roest neigt, meestal met een smalle secundaire bordure. De Amerikaanse Sarough-tapijten, vooral geweven in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw, pasten dessins en kleuren aan de Amerikaanse smaak aan, en veel exemplaren werden overgeverfd tot de geliefde rozerode tint.-tapijten. Vlekken zijn uit zijde moeilijker te verwijderen dan uit wol; een zuiver wollen pool is daarom de betere keuze voor een eetkamer.