Het atelier in Isfahan dat in 1940 is opgericht door Haj Agha Reza Seirafian, een bankier die al lang tapijten verhandelde en produceerde, en dat door zijn familie over meerdere generaties is voortgezet. Het geldt algemeen als de bekendste naam voor fijne Isfahan-tapijten, die dicht zijn geknoopt in fijne wol, soms met zijde, in bloem- en medaillondessins. Zoals in andere topateliers in de stad is de naam van de meester in een bordure of in een kleine cartouche geweven, waardoor het tapijt aan de strenge normen van het atelier wordt gebonden en gesigneerde stukken gewild zijn bij verzamelaars.
Een klein omkaderd vak dat in een tapijt wordt geweven en de naam van de meesterwever of het atelier bevat, vaak samen met de stad. Het is een van de twee gebruikelijke manieren waarop Perzische stadsateliers een tapijt signeren; de andere is de naam rechtstreeks in de bordurestroken weven.
De naam van een wever of atelier die in een tapijt is geweven, hetzij in een klein omkaderd vak (een cartouche), hetzij rechtstreeks in de bordurestroken. Die signatuur werkt als een merkteken van de maker dat het tapijt verbindt met de normen van dat atelier; gesigneerde stukken van beroemde ateliers brengen meer op en zijn gewild bij verzamelaars, en een tapijt dat onder de signatuur van een atelier wordt verkocht, moet ook werkelijk uit dat atelier komen. Niet elk ateliertapijt is gesigneerd, en een atelier kan ook stoppen met het gebruik van zijn signatuur. Isfahan-tapijten en nieuwere Qom-tapijten dragen er meestal een, terwijl de meeste Nain-tapijten en veel oudere Qom-tapijten er geen hebben.