Chorasan to dawna nazwa całego północno-wschodniego krańca Iranu, tłumaczona zwykle jako „kraina wschodzącego słońca”. Historycznie sięgał on daleko poza dzisiejszą granicę i obejmował HeratDywany z Heratu, historycznego miasta w zachodnim Afganistanie, które w okresie Safawidów (od XVI do początku XVIII wieku) należało do największych ośrodków produkcji dywanów, obok Tabriz, Kashan i Kerman. Miasto dało też nazwę wzorowi herati: powtarzanemu rombowi z małym kwiatem lub liśćmi w środku i wygiętymi liśćmi po bokach, który podobno tam powstał i do dziś tka się go w wielu dywanach perskich.Zobacz w słowniku dywanów, Balch oraz Merw – dlatego wzór heratiKlasyczny wzór perski oparty na rombie powtarzanym na całym polu, z małym kwiatem lub liśćmi wewnątrz każdego rombu i wygiętymi liśćmi po jego bokach; liście odczytuje się jako stylizowane ryby, które podobno krążą wokół lotosu. Nazwa pochodzi od Heratu, miasta w Afganistanie, w którym wzór ma podobno swoje źródło; nazywa się go też wzorem rybim, a mahi oznacza po persku „rybę”. Należy do trzech głównych rodzin wzorów; tkany jest jako wzór allover albo wokół medalionu centralnego, z rombami wewnątrz i na zewnątrz niego, a czasem występuje jako wąska bordiura. Często spotyka się go w dywanach Tabriz, Sarouk, Mashhad, Moud, Bijar, Hamadan, Abadeh, Zanjan, Kerman i Kashan.Zobacz w słowniku dywanów, zwany też mahi, czyli „ryba”, który zdobi tak wiele tutejszych dywanów, nosi nazwę miasta leżącego dziś w Afganistanie. Irańską część podzielono w 2004 roku na trzy prowincje: Chorasan Razawi ze stolicą w Meszhedzie, Chorasan Północny z ośrodkiem w Bodżnurdzie i Chorasan Południowy z Birdżandem. Na metce dywanu słowo to nadal oznacza jednak dawny, znacznie rozleglejszy region.

Jest to więc nazwa zbiorcza, a nie określenie jednego stylu, i różnice między warsztatami, które się pod nią kryją, są spore. Meszhed to tkactwo miejskie: wzór rysuje się najpierw na papierze i realizuje ściśle według projektu, tak jak w Tabrizie, Isfahanie, Kaszanie czy GhomDywany perskie z miasta Qom (Ghom, Qum), stosunkowo młodego ośrodka tkackiego, którego dywany słyną z najwyższej gęstości węzłów spośród wszystkich typów perskich. Mniej więcej dziewięć na dziesięć to czysty jedwab na jedwabnej podstawie, o gęstości około 600–1000 węzłów na cal kwadratowy (KPSI; około 93–155 na cm²); pozostałe, z runem z wełny kork albo z mieszanki wełny i jedwabiu, mają około 300–700 KPSI (około 47–108 na cm²). Wzory to medaliony kwiatowe, sceny myśliwskie i wzory figuralne, głównie w łagodnych tonach pastelowych, kości słoniowej, złota i zieleni (cenione jest pistacjowozielone pole), na jasnym lub ciemnym tle. Nowsze dywany zwykle noszą sygnaturę warsztatu, starsze często jej nie mają. Miejscowa woda ma podobno zmiękczać i rozjaśniać jedwab, dlatego dywany jedwabne z całego Iranu wysyła się tam do prania.Zobacz w słowniku dywanów. Kaszmar i Mud to ośrodki małomiasteczkowe z własnym, ustalonym repertuarem. Kuczan, położony na północny zachód od Meszhedu, w stronę granicy turkmeńskiej, reprezentuje z kolei tkactwo plemienne: bez kartonu i bez papieru, ze wzorami przechowywanymi w pamięci i przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Dywan opisany jako chorasański może pochodzić z każdego z tych ośrodków, warto więc wiedzieć, z którego miasta pochodzi, zanim oceni się to, co się ma przed sobą.

Meszhed wyrósł wokół sanktuarium imama Rezy, a tkactwo sięga tu późnego średniowiecza. O dzisiejszej pozycji miasta zdecydował wiek XIX, kiedy angielscy i niemieccy kupcy napędzali ogromny eksport perskich dywanów, a Meszhed stał się jednym z kilku ośrodków produkcji, które ten handel zaopatrywały, obok Tabrizu, Sułtanabadu i Kermanu. Dziś jest drugim co do wielkości miastem kraju i jednym z niewielu miejsc, których sama nazwa lokuje dywan w ścisłej czołówce perskiego tkactwa.

Obecność Kurdów na północnym wschodzie to skutek świadomej polityki. Safawidzi nie potrafili obronić tego odcinka granicy przed sąsiednimi plemionami, w tym przed Turkmenami, przesiedlili więc na wschód kurdyjskie rody i osadzili je właśnie tutaj, wiedząc, że to znakomici wojownicy. Osadnicy przywieźli ze sobą anatolijski język wzorów i nigdy go nie porzucili. Dywany z Kuczanu do dziś bliższe są kurdyjskim wyrobom kaukaskim i anatolijskim niż czemukolwiek, co tka się dalej na południu Iranu, choć cztery stulecia w Chorasanie nadały im własny charakter.

Wzornictwo Meszhedu jest niemal bez wyjątku krzywoliniowe. Układ klasyczny to jeden duży medalionDuży motyw pośrodku pola dywanu, wokół którego układa się reszta kompozycji; duży medalion centralny został podobno wprowadzony w epoce Safawidów (XVI–XVII wiek). Medaliony kwiatowe, typowe dla dywanów miejskich, takich jak Tabriz, Kashan i Sarouk, odczytuje się często jako kwiat lotosu, a sam motyw interpretowano też jako odzwierciedlenie wnętrza kopuły meczetu; medaliony geometryczne, zwykle sześciokątne lub rombowe, wyróżniają dywany wiejskie i plemienne, takie jak Heriz i Zanjan. Medalion może występować samodzielnie, łączyć się z czterema narożnikami, być otoczony mniejszymi medalionami powyżej i poniżej albo powtarzać się wzdłuż chodnika. Dywany bez motywu centralnego określa się jako allover. W dobrze wykonanym dywanie medalion leży pośrodku, a narożniki są swoimi wzajemnymi odbiciami lustrzanymi na tyle wiernie, na ile pozwala praca ręczna.Zobacz w słowniku dywanów Shah AbbasiKlasyczny perski styl kwiatowy nazwany od szacha Abbasa, władcy z dynastii Safawidów, który narodził się jako wzór z królewskiego dworu około 400 lat temu. Jego główne cechy to stylizowane liście palmet przypominające pióra oraz kwiaty lotosu, prastary symbol długiego życia, ułożone w ścisłej symetrii z wijącym się ornamentem wokół medalionu centralnego, często w formie rozety. We wczesnych egzemplarzach przeważają głębokie czerwienie i błękity, w późniejszych dywanach tego stylu często sięga się po stonowane barwy neutralne. Wzór występuje w dywanach Kashan, Nain i Tabriz.Zobacz w słowniku dywanów na polu gęsto zasianym kwiatami, domknięty kwiatowymi narożnikami. Narożniki te są niezwykle wydłużone i właśnie ten rozciągnięty narożnik najszybciej zdradza dywan z Meszhedu. Równie często spotyka się wersje kwiatowe pokrywające całe pole, bez medalionu, a wić niosąca kwiaty bywa raz gruba i wyrazista, raz cienka jak włos, a czasem znika zupełnie. Jako motywy drugoplanowe pojawiają się botehMotyw w kształcie kropli z wygiętym ku górze czubkiem, od stuleci wszechobecny w tkactwie perskim i kaszmirskim. Perskie słowo tłumaczy się jako „pączkujący kwiat lub roślina”, a motyw symbolizuje wzrost i odrodzenie; odczytuje się go też jako cyprys, który gnie się na wietrze, lecz rzadko się łamie, jako płomień, nasiono, szyszkę albo stylizowany migdał. Gdy w XIX wieku szkockie manufaktury zaczęły naśladować szale kaszmirskie, boteh stał się na Zachodzie znany jako „paisley”, od miasta Paisley. Na dywanach powtarza się zwykle na całym polu, zwłaszcza w dywanach Tabriz, Sarouk, Kerman, Mashhad i Malayer.Zobacz w słowniku dywanów, czyli pączkująca łezka, oraz krata herati.

Drugim znakiem rozpoznawczym jest kolor. Czerwień z Meszhedu ma raczej odcień wina lub bordo niż jaskrawego karmazynu; uzyskuje się ją z miejscowych barwników roślinnych i zwykle wypełnia ona całe pole, zestawiona z ciemnymi i jasnymi błękitami oraz z kremem. Egzemplarze łączące jedwab z wełną bywają jeszcze ciemniejsze: czarne lub bordowe tła rozjaśniają w nich beż, złoto, jasna zieleń i żółć. Na tle całego perskiego tkactwa Meszhed zalicza się do wyrobów jaśniejszych, w jednym rzędzie z Tabrizem, Nainem i Kaszanem, a nie do stonowanych.

Kaszmar, miasteczko na południowy zachód od Meszhedu, którego dywany trafiają na rynek dopiero przez Meszhed, posługuje się zupełnie innym językiem. Jego znakiem firmowym jest wzór ogrodowy, zwany też kwaterowym: pole dzieli się na przegrody, a w każdej rozgrywa się osobna scena, drzewo życiaWzór, w którym jedno duże, misternie rozbudowane drzewo wznosi się przez większą część pola, otoczone ornamentem roślinnym, a wśród jego gałęzi rozmieszczone są ptaki, zwierzęta i kwiaty. Drzewo może też zajmować jedną kwaterę dywanu o wzorze ogrodowym z kwaterami albo pojawiać się jako wzór bordiury. W tradycji perskiej uosabia związek ziemi ze środowiskiem, bywa też odczytywane jako łącznik nieba z ziemią i symbolizuje siłę, mądrość oraz ciągłość życia. Występuje w dywanach Tabriz, Kashan, Isfahan, Kerman i Malayer oraz w dywanach beludżyckich.Zobacz w słowniku dywanów, ptaki w locie, sarny w lesie, jezioro, cztery pory roku, tak że dywan czyta się jak ciąg obrazów, a nie jeden wzór. Do repertuaru miasta należą też dywany obrazkowe z postaciami z dawnych dziejów oraz wzór wazonowyUkład wazonów z kwiatami rozmieszczonych na całym dywanie, często z jednym dużym wazonem pośrodku i mniejszymi wokół medalionu; taki układ jest następnie powtarzany na całym polu. W tradycji perskiej kwitnący wazon oznacza rozwój i szanse, a odczytuje się go także jako symbol obfitości i raju. Wzór jest typowy dla dywanów Kashmar i spotyka się go również w dywanach Bakhtiari, Tabriz, Sarouk, Ghom i Kashan; w dywanach Kashmar i Kashan wazony mogą występować także w bordiurze.Zobacz w słowniku dywanów, rozsypujący po polu naczynia pełne kwiatów. Dzięki licznym stadom w okolicy Kaszmar przędzie własną wełnę i barwi ją roślinami zbieranymi w pobliżu, więc paleta jest przygaszona i ziemista, oparta na pomarańczowo-rdzawym brązie, jakiego trudno szukać w innym perskim tkactwie.

Kuczan jest geometryczny tam, gdzie reszta regionu pozostaje kwiatowa. Niemal wszystko, co się tu tka, sprowadza się do dwóch układów: pionowego szeregu powtarzalnych geometrycznych medalionów biegnącego przez całą długość pola albo tej samej geometrii rozsianej po całej powierzchni, bez żadnego środka. Tła są mocne, czerwone, niebieskie albo w kolorze kości słoniowej, a akcenty utrzymane w kilku odcieniach brązu oraz w złocie, szarości i czerni. Konstrukcja jest na wskroś plemienna: osnowa i wątekDwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosno jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy Hamadan, mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runo, natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach Bijar i Heriz, osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowy, który zabezpiecza runo.Zobacz w słowniku dywanów z wełny albo z koziej sierści, na nich wełniany włos, ani śladu bawełny. GęstośćMiara tego, jak ciasno upakowany jest dywan. W dywanach maszynowych opisuje włókna w runie i oblicza się ją, mnożąc gramaturę runa przez 36 i dzieląc przez wysokość runa; większa gęstość zwykle oznacza lepszą trwałość i zachowanie wyglądu. W dywanach ręcznie wiązanych oznacza gęstość węzłów (KPSI, czyli liczbę węzłów na cal kwadratowy), liczoną na spodzie dywanu i uśrednianą z kilku miejsc (150 KPSI to około 23 węzłów na cm²). Podobnie jak rozdzielczość obrazu, większa gęstość pozwala na drobniejsze krzywizny i wyraźniejszy rysunek, zwykle przy niżej przystrzyżonym runie i większym nakładzie pracy, ale nie jest jedyną miarą jakości: zdecydowane, geometryczne dywany wiejskie tka się przy gęstości małej do średniej.Zobacz w słowniku dywanów wynosi średnio około 120 węzłów na cal kwadratowy (KPSILiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.Zobacz w słowniku dywanów), czyli znacznie powyżej przeciętnej dla dywanów tkanych w ten sposób.

Mud w Chorasanie Południowym, niedaleko Birdżandu, to w tym regionie ojczyzna wzoru herati: drobna, powtarzalna krata z ryb i listków pokrywa większość tutejszej produkcji, w beżach, błękitach, rdzy i czerwieni. Podstawa jest bawełniana, włos wełniany, a w nowszych egzemplarzach w runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach.Zobacz w słowniku dywanów wplata się jedwab. Dywany z Mudu zwykle noszą sygnaturę, spora część pochodzi bowiem z zakładów Iran Carpet CompanyBardzo duży irański producent dywanów będący własnością państwa, znany pod skrótem ICC, a w Stanach Zjednoczonych jako Iranian Rug Company; jego korzenie sięgają 1934 roku. Prowadzi sieć warsztatów w około 44 miastach, m.in. w Tabriz, Hamadan i Sarouk, zatrudniając około 25 000 pracowników, i wytwarza rocznie około 50 000 m² dywanów (około 540 000 stóp kwadratowych). Dostarcza wełnę i materiały oraz udziela pożyczek na wymianę starych krosien. Barwienie i tkanie są ściśle kontrolowane, a nawet drobną wadę trzeba wypruć i wykonać od nowa, dzięki czemu jego sygnatura świadczy o stałej, wysokiej jakości niezależnie od tego, z jakiego miasta pochodzi dywan.Zobacz w słowniku dywanów. To najspokojniejszy z chorasańskich dywanów, a ponieważ krata powtarza się równomiernie na całym polu, wzór pozostaje czytelny nawet wtedy, gdy część dywanu przykrywają meble.

Pod względem materiału Meszhed to zwykle wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów.Zobacz w słowniku dywanów na bawełnianej podstawie. Jedwab, jeśli się pojawia, występuje raczej w podstawie niż w runie, choć nowsze egzemplarze jedwabno-wełniane wprowadzają go także w sam włos. W najwyższej klasie wełną jest kork, pierwsza strzyża z młodych owiec, tłustsza i miększa, przyjmująca barwnik z większym blaskiem. Nie cała pochodzi z okolicy: istnieją dywany manufakturowe tkane ze sprowadzanej wełny nowozelandzkiej, połysk bierze się więc z klasy runa i ze sposobu barwienia, a nie z gór wokół miasta. Delikatna wić wymaga dużej liczby węzłów, by wyraźnie się zarysować, i dlatego dywany z Meszhedu zaczynają się na ogół powyżej 250 KPSI, a wyjątkowe sztuki manufakturowe tkano w gęstości bliskiej tysiąca. Przy takiej gęstości podstawa musi być jedwabna, bo bawełna nie utrzyma tylu węzłów.

W codziennym użytkowaniu sploty te różnią się najbardziej wysokością włosa. Meszhed należy, obok Herizu, Bidżaru i Sarouku, do perskich dywanów o wysokim runie, co czyni go rozsądnym wyborem do przedpokoju, holu wejściowego czy na każdą intensywnie użytkowaną podłogę. Niżej strzyżony Kaszmar sprawdzi się w jadalni, gdzie trzeba przesuwać krzesła. Rozmiary obejmują pełną skalę: Meszhed i Kaszmar słyną z dużych dywanów salonowych i sztuk ponadwymiarowych, natomiast Kuczan rzadko przekracza około 1,8 metra szerokości i 4 metry długości, bo ogranicza go zwarte krosnoRama, na której najpierw naciąga się nitki osnowy (pionowe) i utrzymuje je w napięciu, tak by można było przeplatać przez nie nitki wątku (poziome) i wiązać na nich węzły. Dywany wiązane ręcznie powstają na prostych krosnach, od ustawianych w domach tkaczy po zwarte, przenośne krosna koczowniczych tkaczy, gdzie każdy węzeł wiąże się ręcznie. Wielkość krosna wyznacza wielkość dywanu: małe krosna koczowników dają zwykle dywany nie większe niż około 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), warsztaty miejskie z bardzo dużymi krosnami tkają rozmiary pałacowe, a o skali warsztatu świadczy liczba prowadzonych w nim krosien. Drewniane krosna w tkactwie plemiennym i wiejskim z czasem rozszerzają się i kurczą, co jest jedną z przyczyn krzywych dywanów. Krosna mechaniczne, takie jak Wilton, Axminster i żakardowe, są ich przemysłowymi następcami i służą do produkcji wykładzin tkanych maszynowo.Zobacz w słowniku dywanów plemienne, a część jego produkcji stanowią małe torby i dywaniki.

Sygnowane manufaktury są chorasańską specjalnością, a najwięcej ich w Meszhedzie. Astan Kods Razawi, fundacja sanktuarium, tkała najpierw wyłącznie na potrzeby własnych sal i dziedzińców, a w 1983 roku rozrosła się w jedno z największych w kraju producentów ręcznie tkanych dywanów; jej renoma opiera się na barwieniu, które daje niezwykle głębokie czerwienie i błękity. Manufakturę KhadiviWarsztat z Mashhad, którego założycielem był Khalil Khadivi; zaczynał jako projektant i tkacz w starszym warsztacie Amoghli i awansował na brygadzistę. Będąc jeszcze brygadzistą, tkał na boku kilka własnych dywanów; ich jakość przyciągnęła nabywców, więc założył własny warsztat i własną sygnaturę. Przedkładał jakość nad ilość, a jego dywany są cenione jako bardzo drobne, gęsto tkane i rzadkie; w szczytowym okresie warsztat prowadził około 35 krosien, przy których pracowało kilkudziesięciu ludzi w Mashhad i pobliskich miejscowościach. Później kierował nim jeden z jego synów, a rodzina kontynuuje tę sygnaturę do dziś.Zobacz w słowniku dywanów, założoną przez projektanta, który doszedł do stanowiska majstra w warsztacie AmoghliWarsztat dywanowy z Mashhad, opisywany jako bardzo słynny, znany przede wszystkim jako miejsce, w którym Khalil Khadivi zaczynał karierę jako projektant i tkacz, awansował na brygadzistę, po czym w XX wieku założył własny warsztat i własną sygnaturę.Zobacz w słowniku dywanów, prowadzi nadal jeden z jego synów. Warsztat SaberWarsztat tkacki w Mashhad (Mashad) w północno-wschodnim Iranie, założony około połowy XX wieku przez Abbasa Gholi Sabera; znany jest z dużych, wysokiej klasy dywanów o powierzchni zwykle od około 12 m² (mniej więcej 129 stóp kwadratowych, czyli 10 × 13 stóp) wzwyż, tkanych w szczytowym okresie na około sześćdziesięciu krosnach. Niektóre dywany mają jedwabną podstawę, co jest bardzo rzadkie wśród dywanów Mashhad, tkanych zwykle z wełnianym runem na bawełnianej podstawie; jeden taki dywan osiąga podobno prawie 1000 węzłów na cal kwadratowy (około 155 na centymetr kwadratowy). Po śmierci założyciela jego wieloletni majster podobno utrzymał tę samą jakość, lecz przestał dodawać sygnaturę Saber, więc sygnowane dywany Saber są rzadkie, poszukiwane przez kolekcjonerów i osiągają wyższe ceny.Zobacz w słowniku dywanów, wyspecjalizowany w dywanach monumentalnych, przestał sygnować swoje prace po śmierci założyciela, a warsztat ZarinehDawny warsztat z Mashhad (Mashad), którego dywany, już niewytwarzane, trudno znaleźć i uważa się je za obiekty kolekcjonerskie. Typowe egzemplarze mają kremowe tło z delikatnymi wzorami kwiatowymi na bardzo cienkich gałązkach, wzór pokrywający całe pole z ledwie zarysowanym medalionem centralnym oraz miękkie, stonowane barwy, takie jak brzoskwiniowa, błękitna i kremowa. Wełnę opisuje się jako miękką, bogatą w lanolinę wełnę młodych owiec, dzięki której barwy wyglądają na bardziej lśniące. Tkanie podobno ustało najpóźniej w połowie lat 80. XX wieku, ponieważ następne pokolenie nie chciało go kontynuować.Zobacz w słowniku dywanów, pamiętany z kremowych teł i cienkich jak włos wici, zamknięto kilkadziesiąt lat temu. Sygnowanych dywanów z tych dwóch domów jest więc skończona liczba i właśnie to przyciąga do nich kolekcjonerów.

Dywan perski to dywan ręcznie tkany w Iranie, a tradycja, z której wyrasta, jest najstarszą udokumentowaną na świecie. Najstarszy zachowany egzemplarz, dywan pazyryskiNajstarszy znany dywan z runem na świecie, utkany około V wieku p.n.e. i odkryty w 1949 roku w zamarzniętym grobowcu scytyjskiego możnowładcy w syberyjskich górach Ałtaj. Rabusie grobów zostawili kurhan otwarty, więc zimno i wilgoć zamroziły komorę i zamknęły dywan w lodzie na około 2500 lat. Jego węzły symetryczne, około 36 na centymetr kwadratowy (mniej więcej 230 na cal kwadratowy), dowodzą, że tkactwo dywanowe było już w starożytności dojrzałą sztuką. Często opisuje się go jako najstarszy dywan perski i wczesne świadectwo tkactwa plemiennego, rzemiosła, które zrodziło się jako ochrona przed zimnem i wilgocią. Jest eksponowany w Ermitażu w Petersburgu.Zobacz w słowniku dywanów, przetrwał w zamarzniętym kurhanie i pochodzi z V wieku p.n.e. — sprzed mniej więcej 2500 lat — a mimo to jest już dziełem dojrzałym, nie próbą nowicjusza. To, co zaczęło się jako ciepłe, wytrzymałe pokrycia podłóg w plemiennych domostwach, przez kolejne stulecia wyrosło na sztukę, z której czerpie każdy inny kraj tkający dywany orientalne.

Dzisiejszy wygląd dywanu perskiego ukształtowały dwa późniejsze rozdziały. Za dynastii Safawidów, w latach 1501–1732, dwór wspierał tkactwo na równi z malarstwem i kaligrafią, a warsztaty Tabrizu, Heratu, Kashanu i Kermanu tworzyły arcydzieła, które dziś można oglądać w muzeach. To wtedy pojawił się wielki centralny medalionDuży motyw pośrodku pola dywanu, wokół którego układa się reszta kompozycji; duży medalion centralny został podobno wprowadzony w epoce Safawidów (XVI–XVII wiek). Medaliony kwiatowe, typowe dla dywanów miejskich, takich jak Tabriz, Kashan i Sarouk, odczytuje się często jako kwiat lotosu, a sam motyw interpretowano też jako odzwierciedlenie wnętrza kopuły meczetu; medaliony geometryczne, zwykle sześciokątne lub rombowe, wyróżniają dywany wiejskie i plemienne, takie jak Heriz i Zanjan. Medalion może występować samodzielnie, łączyć się z czterema narożnikami, być otoczony mniejszymi medalionami powyżej i poniżej albo powtarzać się wzdłuż chodnika. Dywany bez motywu centralnego określa się jako allover. W dobrze wykonanym dywanie medalion leży pośrodku, a narożniki są swoimi wzajemnymi odbiciami lustrzanymi na tyle wiernie, na ile pozwala praca ręczna.Zobacz w słowniku dywanów, a wzory stały się na tyle złożone, że osobny projektant — często malarz miniatur — rysował je na kartonie tkackim, według którego pracował tkacz. Drugi rozdział przypadł na XIX wiek i czasy dynastii Kadżarów: produkcja osiągnęła wówczas historyczny szczyt, eksport do Europy i Ameryki przeżywał rozkwit, a warsztatowy przemysł dywanowy, którego spadkobiercy tkają do dziś, przybrał nowoczesną formę.

Branża dzieli dywany perskie na trzy grupy. Dywany miejskie — TabrizDywany z Tabriz, wielkiego miasta w północno-zachodnim Iranie i dawnej stolicy Safawidów, oraz z okolicznych wsi, gdzie początki tkactwa sięgają co najmniej XVI wieku. Tkacze używają węzła tureckiego i małych metalowych haczyków, które dają bardzo regularne, symetryczne wzory, zwykle na bawełnianej podstawie (w najdrobniej tkanych egzemplarzach jedwabnej), często z podwójnym wątkiem, z runem od krótko przystrzyżonego do średniego. Gęstość węzłów waha się od około 8 do 78 węzłów na cm² (od 50 do 500 na cal kwadratowy, KPSI); dywany na jedwabnej podstawie mogą przekraczać 93 węzły na cm² (600 na cal kwadratowy), a jedwabne akcenty dodają żywości wzorom kwiatowym. Niektóre warsztaty tkają wyłącznie dywany z wełny i jedwabiu, preferując pastelowe barwy. Tabriz oferuje najszerszy wybór wzorów i barw spośród wszystkich perskich ośrodków: wzory medalionowe, kwiatowe, herati, myśliwskie i wazonowe, a także większość dywanów figuralnych z portretami. Dywan sprzedawany jako „w stylu Tabriz” niekoniecznie został utkany w Tabriz.Zobacz w słowniku dywanów, KashanWysokiej klasy dywany perskie z miasta Kashan w środkowym Iranie, ośrodka tkackiego od epoki Safawidów w XVII wieku, gdy władcy wypoczywali tam i wyposażali swoje wille w miejscowe dywany. Runo to zwykle sama wełna, często importowana wełna manchesterska, o średniej wysokości, na bawełnianej podstawie; dywany z wełny i jedwabiu są w większości starsze. Kompozycje są uporządkowane i mało zróżnicowane: medalion centralny, medalion z pasującymi narożnikami albo kwiatowe wzory allover, a do tego rzadki wzór zwany Darbari, podobno z niewielką bordiurą lub w ogóle bez niej. Dywany o wymiarach około 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp) i mniejsze są bardziej zróżnicowane, mają na przykład wzory drzewa życia, wazonów i ptaków. Klasyczne barwy to głęboka czerwień, granat i krem; żółte lub zielone pola są rzadkie, a nowsze dywany są utrzymane w łagodniejszych pastelach.Zobacz w słowniku dywanów, KermanWysokiej klasy dywany perskie z Kermanu w południowym Iranie, miasta słynącego z mistrzów farbiarzy, leżącego na dawnym szlaku handlowym między Iranem a Indiami i będącego jednym z historycznych ośrodków tkactwa dywanowego. Wzory są bardzo różnorodne: kwiatowe i allover, drzewo życia, kompozycje myśliwskie, ogrodowe i z otwartym polem, delikatne „wiosenne” wzory z maleńkich kwiatków oraz charakterystyczna technika „wazonowa”. Runo to zwykle miękka wełna kork na bawełnianej podstawie, czasem wełniano-jedwabne albo z czystego jedwabiu. W jednym dywanie może być od 15 do 30 kolorów: głównie głębokie czerwienie, kilka odcieni błękitu, zieleń i krem, a w nowszych dywanach także pastele, takie jak szampański, limonkowa zieleń, róż i szaroniebieski. Mniej więcej połowa dywanów Kerman, pochodząca z warsztatów niższej klasy, jest wiązana węzłem jufti, oszczędnościowym skrótem dającym rzadszy splot niższej jakości.Zobacz w słowniku dywanów, Nain, IsfahanPerskie dywany miejskie z Isfahanu w środkowym Iranie, należące do najdrobniej wiązanych na świecie: zwykle 500–700 KPSI (węzłów na cal kwadratowy, czyli mniej więcej 7750–10 850 węzłów na 10 × 10 cm), ustępujące pod tym względem jedynie dywanom z Qom. Większość tka się z drobnej wełny kork z młodych owiec; niektóre mają runo z jedwabiu i wełny na jedwabnej lub bawełnianej podstawie, a kilka podobno jest z czystego jedwabiu. Wzory czerpią z natury i z architektury miasta — od układów z medalionem i narożnikami oraz kwiatowych układów allover po sceny myśliwskie, drzewa życia, nisze modlitewne i obrazowe ogrody — zwykle w miękkich pastelach z indygo i jaskrawą czerwienią na tle w kolorze kości słoniowej. Większość dywanów jest sygnowana, a duże rozmiary są rzadkie i drogie.Zobacz w słowniku dywanów — powstają w warsztatach według narysowanego projektu, mają najwyższą gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.Zobacz w słowniku dywanów i występują w najszerszej gamie kolorów, rozmiarów i wzorów. Dywany wiejskie, takie jak HerizWyraziste dywany wiejskie z okolic Heriz w północno-zachodnim Iranie, niedaleko Tabriz, najbardziej znane ze wszystkich perskich dywanów wiejskich. Bardzo trwałe czynią je gruba, wytrzymała wełna w runie na bawełnianej podstawie, zwykle z podwójnym wątkiem dla większej grubości, oraz niska do średniej gęstość węzłów (zwykle podawana jako około 120–170 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, mniej więcej 1900–2600 na 10 × 10 cm); wytrzymałość wełny tradycyjnie przypisuje się górskiej wodzie zawierającej miedź. Klasyczny wzór to duży, kanciasty medalion z czterema narożnikami, czasem układ allover, w rdzawej czerwieni, którą tradycyjnie przypisuje się minerałom miedzi w miejscowej rzece, z ciemnym granatem i kremem. Bakshaish i Serapi, ten drugi liczący dziś ponad sto lat, są ich starszymi odmianami.Zobacz w słowniku dywanów, BakhtiariBarwne dywany plemienia Bakhtiari z gór Zagros, które było koczownicze, dopóki w XIX wieku znaczna jego część nie osiadła na południowy zachód od Isfahanu; dziś jego tkactwo rozciąga się na ponad 200 wsi, przy czym mniejsze egzemplarze to zwykle prace plemienne, a większe pochodzą z wiosek tego regionu. Podstawa jest zwykle bawełniana, a runo wykonuje się z wełny własnych owiec plemienia, choć niektóre małe wyroby plemienne są w całości wełniane. Każdy rząd ubija się tak mocno, że runo wychodzi gęste i trwałe. Charakterystyczne układy to wzór ogrodowy z kwaterami (Khesti, także Kheshti) — siatka obramowanych kwadratów, z których każdy przedstawia scenę ogrodową, mającą być widokiem na raj — oraz układ z medalionem i narożnikami, z półgeometrycznym medalionem centralnym. Zwykłymi barwami pola są głęboka czerwień i ciemny granat.Zobacz w słowniku dywanów czy KarajaDywany wiejskie z grupy wsi w regionie Azerbejdżan w Iranie, na zachodnim skraju obszaru tkackiego Heriz, nazwane od wsi Karaja położonej w ich centrum. Wełniane runo na bawełnianej podstawie (bardzo stare egzemplarze mogą mieć podstawę wełnianą), węzeł turecki i pojedynczy wątek, dlatego runo jest cieńsze i miększe niż w zwykle dwuwątkowych dywanach Heriz, a gęstość węzłów jest niska do średniej. Dwa wyraziste, geometryczne medaliony o hakowatych krawędziach zazwyczaj występują na przemian wzdłuż chodnika, często na innym kolorze tła przy każdym powtórzeniu, a na szerokich dywanach powtarzające się medaliony układają się w geometryczny wzór allover, w pomarańczowoczerwonych odcieniach, błękitach, kremach i brązach. Miękkie, cienkie runo i znaczna długość, niekiedy ponad 6 m (20 stóp), sprawiają, że dywany te są popularne jako chodniki korytarzowe i schodowe.Zobacz w słowniku dywanów, plasują się pośrodku: są przeważnie geometryczne i w dużej mierze tkane z pamięci. Dywany nomadów — BeludżDywany plemienne tkane przez Beludżów z pogranicza północno-wschodniego Iranu i Afganistanu, którzy swoje wyroby sprzedają na bazarze w mieście Mashhad, ponieważ w okolicy mają niewielu nabywców. Wzory łączą wpływy tureckie, perskie i kaukaskie, a najbliższe są tkactwu turkmeńskiemu, które powstało wcześniej: powtarzające się gule (kwiaty osadzone w ośmiokątach), boteh, motywy drzewa życia i wzory modlitewne, przeważnie na polu ciemnogranatowym, czerwonym lub brązowym, z akcentami w kolorze kości słoniowej i ciemnofioletowymi, choć nowsze dywany bywają jaśniejsze. Cienkie runo jest wełniane, zwykle na wełnianej podstawie. Ponieważ tkacze wciąż się przemieszczają i nie mogą rozstawiać dużych krosien, dywany są małe, zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp), 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp) lub mniejsze, a chodniki mają zaledwie około 3–3,7 m (10–12 stóp) długości i 0,46–1,5 m (1,5–5 stóp) szerokości.Zobacz w słowniku dywanów, QashqaiDywany plemienne tkane przez Qashqai, koczownicze plemię południowo-zachodniego Iranu, które łączy grupy turkijskie, arabskie, kurdyjskie i Lurów i zamieszkuje ten region co najmniej od XVI wieku. Wzory powstają z pamięci, a nie według spisanych planów; łączą układy geometryczne i medalionowe, czasem w prostszej, oszczędnie zdobionej postaci, ze zwierzętami, roślinami i przedmiotami codziennego użytku, w klejnotowych czerwieniach, szafranowym złocie i indygo, często na głęboko czerwonym lub ciemnogranatowym tle. Gruba, twarda w tkaniu wełna z własnych stad plemienia jest trwała, a zarazem miękka i tworzy gęste runo średniej wysokości na podstawie bawełnianej lub wełnianej, dobrze znoszące miejsca o dużym ruchu; niewielkie krosna sprawiają, że rozmiary pozostają małe: zwykle 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), do tego chodniki.Zobacz w słowniku dywanów i dywany turkmeńskie, każdy nazwany od ludu, który go tka — powstają na małych, przenośnych krosnach, dlatego są mniejsze, a ich śmiały, geometryczny rysunek rodzi się w głowie tkacza, a nie na papierze.

Język wzorów czerpie z bogatego zasobu motywów: palmet Shah AbbasiKlasyczny perski styl kwiatowy nazwany od szacha Abbasa, władcy z dynastii Safawidów, który narodził się jako wzór z królewskiego dworu około 400 lat temu. Jego główne cechy to stylizowane liście palmet przypominające pióra oraz kwiaty lotosu, prastary symbol długiego życia, ułożone w ścisłej symetrii z wijącym się ornamentem wokół medalionu centralnego, często w formie rozety. We wczesnych egzemplarzach przeważają głębokie czerwienie i błękity, w późniejszych dywanach tego stylu często sięga się po stonowane barwy neutralne. Wzór występuje w dywanach Kashan, Nain i Tabriz.Zobacz w słowniku dywanów, płynnych arabesek, drobnego, powtarzalnego wzoru herati, medalionów, kompozycji ogrodowych i drzewa życia. W połączeniu z lokalnymi upodobaniami tworzą one style, które wprawne oko od razu przypisze do właściwego regionu — od śmiałych geometrycznych medalionów Heriz po delikatne, krzywoliniowe motywy kwiatowe Isfahanu.

Klasyczna paleta opiera się na barwnikach naturalnych: czerwieniach marzanny, błękitach indygo, żółcieniach szafranu i łagodnych odcieniach kości słoniowej, zestawionych w harmonijne połączenia dopracowywane przez stulecia. Naturalne barwniki pięknie się starzeją — łagodnieją i nabierają patyny, za którą ceni się starsze dywany — a lekkie różnice tonu między partiami barwienia, czyli efekt zwany abrashSubtelne zmiany barwy w dywanie wykonanym ręcznie, często widoczne jako poziome pasy w poprzek pola dywanu. Powstają dlatego, że kolejne partie barwnika nigdy nie są identyczne, że różnice w zawartości tłuszczu i olejów w wełnie sprawiają, iż barwy z upływem lat zmieniają się nierównomiernie, a w kremowych partiach tkanych z wełny niefarbowanej także dlatego, że włókno z wiekiem zmienia odcień. Abrash z czasem często staje się wyraźniejszy, dlatego w starszym dywanie uchodzi za oznakę barwników naturalnych i pracy ręcznej, a nie za wadę, a w nowszym dywanie nadal kontroluje się jednolitość barwy. Naśladują go celowo dywany maszynowe i niektóre nowe dywany ręcznie wiązane.Zobacz w słowniku dywanów, są znakiem naturalnego barwienia w małych kadziach, a nie wadą.

Niemal każdy dywan perski to dywan wełniany: runoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach.Zobacz w słowniku dywanów powstaje z wełny, a od niej w dużej mierze zależy jakość dywanu. Najlepsza wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów.Zobacz w słowniku dywanów pochodzi od stad z wysokogórskich pastwisk, gdzie rośnie gęstsza i bogatsza w naturalne tłuszcze; wełna z wiosennej strzyży przewyższa jesienną, a ręczne przędzenie daje cieńszą i miększą nić niż przędzenie maszynowe. Szlachetne egzemplarze łączą wełniane runo z jedwabnymi akcentami, a na samym szczycie stoi dywan jedwabny, tkany w całości z czystego jedwabiu. Osnowa i wątekDwa systemy nitek tworzące podstawę dywanu: osnowa, czyli pionowe nitki naciągnięte na krosno jako pierwsze, oraz wątek, czyli poziome nitki przeprowadzane przez osnowę między rzędami węzłów. Podstawa jest zwykle bawełniana, choć w dywanach plemiennych i starszych często spotyka się wełnę, a w bardzo drobnych — jedwab. Dywany jednowątkowe, standardowe w szerszej okolicy Hamadan, mają na spodzie zygzakowate rzędy białych punktów osnowy i cieńsze runo, natomiast konstrukcja z podwójnym wątkiem, standardowa w drobnych, gęsto tkanych dywanach oraz w dywanach Bijar i Heriz, osnowę ukrywa i daje grubsze, gęstsze runo. Końce osnowy tworzą frędzle, a dodatkowe rzędy wątku na obu końcach tworzą płasko tkany pas kilimowy, który zabezpiecza runo.Zobacz w słowniku dywanów są zwykle bawełniane w dywanach miejskich, wełniane w dywanach nomadów i w starszych egzemplarzach, a jedwabne w absolutnie najwyższej klasie.

Każdy węzeł wiąże się ręcznie, jeden po drugim, na jeden z dwóch sposobów: jako asymetryczny węzeł perskiAsymetryczny węzeł dywanów wiązanych ręcznie, odpowiednik symetrycznego węzła tureckiego (Ghiordes). Tkacz owija przędzę wokół jednej nitki osnowy i przeprowadza ją pod sąsiednią, zwykle pracując ręcznie, bez haczyka. Od spodu dywanu węzły wyglądają na przesunięte lub ułożone ukośnie, a nie jak równe kwadraty, a runo jest miększe w dotyku; węzeł ten pozwala na drobniejszy detal i większą gęstość węzłów. W Iranie orientacyjna reguła wiąże go z dywanami środkowej, wschodniej i południowej części kraju (Kashan, Isfahan, Nain, Kerman), podczas gdy północno-zachodnia i zachodnia część woli węzeł turecki, choć zdarzają się wyjątki. Delikatne krzywoliniowe wzory kwiatowe często przypisuje się właśnie jemu, ale dywany z węzłem tureckim potrafią być równie misterne.Zobacz w słowniku dywanów, typowy dla środkowego i wschodniego Iranu, albo jako symetryczny węzeł tureckiJeden z dwóch głównych rodzajów węzła w dywanach wiązanych ręcznie, zwany też węzłem symetrycznym (drugim jest asymetryczny węzeł perski, czyli senneh). Przędza jest owinięta wokół dwóch sąsiednich nitek osnowy, a oba jej końce wychodzą pomiędzy nimi, dlatego od spodu widać małe, równe, z grubsza kwadratowe główki węzłów; tkacze często wiążą go haczykiem. Nazwę zawdzięcza miastu Ghiordes (dziś Gördes) w Turcji; jest typowy dla Turcji, Kaukazu i północno-zachodniego Iranu (Tabriz, Bidjar, Heriz, wiejskie dywany Hamadan), dokąd podobno wprowadzili go Turcy seldżuccy, i daje trwałe, precyzyjne runo. Węzłowi perskiemu często przypisuje się drobniejszy rysunek, jednak rodzaj węzła jest tendencją, a nie granicą: dywany Tabriz wiązane węzłem tureckim osiągają około 78 węzłów na cm² (około 500 na cal kwadratowy, KPSI).Zobacz w słowniku dywanów, powszechny na północnym zachodzie, odkąd w XI i XII wieku wprowadzili go tkacze seldżuccy. Duży dywan liczy około dwóch milionów węzłów, a jego utkanie może zająć tkaczowi mniej więcej rok.

Gęstość węzłów to liczba, na której skupia się niemal każdy, kto kupuje swój pierwszy dywan orientalnyDywan wiązany ręcznie z krajów tkackich Azji i Bliskiego Wschodu, zwykle nazywany od miasta lub regionu, z którego pochodzi, i znany z misternych wzorów. W handlowym zestawieniu „perskie i orientalne” określenie „perskie” oznacza dywany wykonane w Iranie, a „orientalne” obejmuje pozostałe kraje pochodzenia, takie jak Turcja, Pakistan, Indie, Afganistan i Chiny, na przykład wytwarzane w Pakistanie dywany kazak, dywany o wzorach Oushak i dywany Buchara albo afgańskie dywany Khal Mohammadi; w szerokim rozumieniu słowo to obejmuje także dywany perskie. Naśladownictwa z Pakistanu, Indii lub Chin nie są perskie. Autentyczne są wyłącznie dywany wiązane ręcznie; niżej plasują się dywany tuftowane ręcznie, które bywają sprzedawane jako „ręcznie wykonane”, oraz dywany maszynowe. Kraj i miasto pochodzenia dywanu mówią kupującemu, czego może się spodziewać po jego typowych barwach i jakości.Zobacz w słowniku dywanów, a najdoskonalsze egzemplarze na jedwabnej osnowie rzeczywiście osiągają nawet 1000 węzłów na cal kwadratowy. GęstośćMiara tego, jak ciasno upakowany jest dywan. W dywanach maszynowych opisuje włókna w runie i oblicza się ją, mnożąc gramaturę runa przez 36 i dzieląc przez wysokość runa; większa gęstość zwykle oznacza lepszą trwałość i zachowanie wyglądu. W dywanach ręcznie wiązanych oznacza gęstość węzłów (KPSI, czyli liczbę węzłów na cal kwadratowy), liczoną na spodzie dywanu i uśrednianą z kilku miejsc (150 KPSI to około 23 węzłów na cm²). Podobnie jak rozdzielczość obrazu, większa gęstość pozwala na drobniejsze krzywizny i wyraźniejszy rysunek, zwykle przy niżej przystrzyżonym runie i większym nakładzie pracy, ale nie jest jedyną miarą jakości: zdecydowane, geometryczne dywany wiejskie tka się przy gęstości małej do średniej.Zobacz w słowniku dywanów ma jednak znaczenie tylko w takim stopniu, w jakim wymaga jej rysunek: krzywoliniowy Isfahan potrzebuje drobnego splotu, by zachować ostrość, a geometryczny Heriz słynie z trwałości przy umiarkowanej liczbie węzłów. Materiał, symetria, harmonia barw i stan mówią o jakości więcej niż jakakolwiek pojedyncza liczba.

Dywan perski odnajduje się w nowoczesnym wnętrzu równie naturalnie jak w klasycznym: jako dywan do salonu, wokół którego układa się cała aranżacja, spokojna baza pod stołem w jadalni albo cichszy akcent w sypialni. Pielęgnacja nie jest wymagająca: delikatne odkurzanie bez szczotki obrotowej, od czasu do czasu obrócenie dywanu, by zużywał się równomiernie, i profesjonalne pranie mniej więcej co pięć lat — częściej w przedpokoju lub przy wejściu, rzadziej w pokoju, po którym mało się chodzi.

Ręcznie tkany dywan perski zwykle przeżywa swoich właścicieli. Stuletnie egzemplarze nierzadko przetrwały w bardzo dobrym stanie — z barwami, które zdążyły się ułożyć, i wciąż sprężystym runem — i często wyglądają lepiej niż w dniu, w którym zeszły z krosna. Dobrze wybrany i zadbany dywan zachowuje wartość i zamiast zostać zastąpiony nowym, przechodzi z pokolenia na pokolenie jako rodzinna pamiątka — a właśnie temu od zawsze służyły węzły, wełna i barwniki.