Niewielka ramka wpleciona w dywan, w której mieści się nazwisko mistrza tkackiego lub nazwa warsztatu, często wraz z miastem. Jest to jeden z dwóch zwykłych sposobów, w jakie perskie warsztaty miejskie sygnują dywan; drugi polega na wpleceniu nazwy bezpośrednio w pasy bordiury.
Nazwa tkacza lub warsztatu wpleciona w dywan, albo w niewielkiej ramce (kartuszu), albo wprost w pasach bordiury. Pełni funkcję znaku wytwórcy, który wiąże dywan ze standardami danego warsztatu; sygnowane dywany ze słynnych warsztatów osiągają wyższe ceny i są poszukiwane przez kolekcjonerów, a dywan sprzedawany pod sygnaturą warsztatu musi rzeczywiście z niego pochodzić. Nie każdy dywan warsztatowy jest sygnowany, a warsztat może zaprzestać używania swojej sygnatury. Dywany Isfahan i nowsze dywany Qom zwykle ją mają, natomiast większość dywanów Nain oraz wiele starszych dywanów Qom jej nie ma.
Warsztat z Isfahanu, założony w 1940 roku przez Haj Agha Rezę Seirafiana, bankiera od dawna zajmującego się handlem dywanami i ich produkcją, a przez kilka pokoleń prowadzony dalej przez jego rodzinę. Powszechnie uważa się go za najbardziej znaną nazwę wśród wysokiej klasy dywanów Isfahan, które są gęsto wiązane z drobnej wełny, czasem z dodatkiem jedwabiu, i zdobione wzorami kwiatowe i medalionowe. Podobnie jak w innych elitarnych warsztatach miejskich, nazwisko mistrza wplata się w bordiurę lub w niewielki kartusz, co łączy dywan z rygorystycznymi standardami warsztatu i sprawia, że sygnowane egzemplarze są poszukiwane przez kolekcjonerów.