Dywany tkane przez plemiona w większości koczownicze, głównie w Iranie, ale także na całym Bliskim Wschodzie, w Azji Środkowej i Afryce Północnej; kilka nazw, takich jak Bakhtiari i Gabbeh, obejmuje zarówno tkactwo plemienne, jak i wiejskie. Plemiona wędrują ze stadami od wiosny do jesieni, a zimą zwykle się osiedlają i tkają na zwartych, przenośnych krosnach, dlatego dywany są małe, często 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), albo mają postać chodników, a formaty ponadwymiarowe zdarzają się rzadko. Wełna z tych stad, barwiona miejscowymi roślinami, często tworzy podstawę i runo; używa się też koziej sierści. Wzory, w większości geometryczne, są przekazywane dalej i tkane z pamięci, bez rysunku, dlatego w odróżnieniu od dywanów miejskich wzór często nie domyka się równo w narożnikach. Dywany Qashqai, beludżyckie i turkmeńskie noszą nazwy od plemion, które je tkają.