Dywany pakistańskie to owoc młodej branży o dawnych korzeniach. Tkactwo warsztatowe z prawdziwego zdarzenia rozwinęło się w Pakistanie w drugiej połowie XX wieku, a przełomowa fala nadeszła w latach 70., gdy embarga odcięły irańskie tkactwo od zachodnich nabywców. Doświadczeni właściciele warsztatów przenieśli się do Pakistanu, przywożąc ze sobą archiwa wzorów i umiejętności produkcyjne, wyszkolili miejscowych tkaczy i wyznaczyli kierunek całej branży: klasyczne wzory tureckie i perskie, tkane według rygorystycznych standardów warsztatowych.

Podstawowym surowcem jest wełnaZobacz w słowniku dywanów z wyżyn Ghazni w sąsiednim Afganistanie — gęsta wełna owiec z wysokogórskich pastwisk, bogata w lanolinę i zwykle przędziona ręcznie. Głęboko przyjmuje barwnik, ma naturalny połysk, a w miarę użytkowania nabiera miękkości i niemal jedwabistego dotyku, z którego słyną pakistańskie dywany wełniane; w lepszych gatunkach towarzyszy jej przędza z wełny nowozelandzkiej. RunoZobacz w słowniku dywanów powstaje na bawełnianej osnowie, przeważnie z asymetrycznych węzłów perskich, zwykle o gęstości od 100 do 300 węzłów na cal kwadratowy.

Najbardziej rozpoznawalnym obliczem tego tkactwa jest styl PeshawarZobacz w słowniku dywanów, znany w handlu także jako Chobi, ZieglerZobacz w słowniku dywanów lub FarahanZobacz w słowniku dywanów — zależnie od wzoru i gęstości węzłów. Dywany te wyglądają na antyczne, choć są świeżo utkane, a postarzające wykończenie jest zamierzone: wełnę barwi się barwnikami naturalnymi, więc paleta jest z początku ciemniejsza, a gotowy dywan pierze się z kamieniami i wystawia na mocne słońce, aż kolory złagodnieją. W tym samym duchu runo przycina się nisko. Mimo tej obróbki każdy z nich to wciąż bardzo trwały dywan ręcznie tkany.

Wzornictwo trzyma się klasycznego repertuaru: eleganckich, często nieco uproszczonych wersji wzorów perskich, takich jak Mahal, SultanabadZobacz w słowniku dywanów i Ziegler, ułożonych w przestronne, wyrafinowane kompozycje. Dominuje rysunek kwiatowy i tradycyjny, a wzory plemienne czy wiejskie należą tu do rzadkości. Drugą pakistańską specjalnością jest wzór BucharaZobacz w słowniku dywanów — rzędy ośmiokątnych medalionów gulZobacz w słowniku dywanów, zwykle na głębokim czerwonym tle — tkany z tą samą precyzją.

Kolory dobiera się świadomie. Warsztaty zatrudniają projektantów, którzy układają palety pod aktualne gusta i upodobania rynku docelowego, dlatego klasyczne egzemplarze mają nasycone czerwienie, głębokie błękity i ciepłe odcienie bordo, a nowsze prace sięgają po subtelne barwy ziemi i neutralne zestawienia. W jednym dywanie często przewija się kilka odcieni tego samego koloru, co pogłębia efekt postarzenia, a barwniki naturalne dają delikatny efekt abrashZobacz w słowniku dywanów — subtelne różnice koloru, które dodają głębi i charakteru.

Rozmiary obejmują pełen zakres warsztatowej produkcji — od niewielkich dywanów ok. 90x150 cm po egzemplarze większe niż 350x550 cm — więc dywan wełniany w tym stylu łatwo dobrać do większości pomieszczeń i formatów.

Współczesna produkcja w Pakistanie swobodnie łączy wierne odwzorowania wzorów antycznych z nowymi interpretacjami. To właśnie umiejętność godzenia tradycji z otwartością na zmiany uczyniła z Pakistanu jeden z czołowych ośrodków, w których powstają dziś dywany ręcznie tkane.

Dywany te oferują uczciwy stosunek jakości do ceny: wygląd najlepszych dywanów perskich i tę samą ręczną pracę, węzeł po węźle, w przystępniejszych cenach. Połączenie trwałej wełny z Ghazni, starannego rysunku i rozsądnego kosztu przekonuje zarówno osoby kupujące swój pierwszy dywan, jak i kolekcjonerów.

Każdy dywan pakistański to owoc syntezy kultur: wielowiekowa tradycja wzornicza, którą kontynuują młodsze warsztaty. Niezależnie od tego, czy wybiorą go Państwo dla klasycznej elegancji, czy dla palety, po którą chętnie sięgają projektanci wnętrz, to praktyczny dywan z wełny, stworzony, by służyć pod stopami przez dziesięciolecia.