Dywan o splocie płaskim, bez runa, tradycyjnie wykonywany w Turcji, Iranie, Afganistanie i na Bałkanach. Barwne nitki wątku przeplata się z osnową bez węzłów, dzięki czemu obie strony wyglądają tak samo. Włókna to zwykle wełna, bawełna lub kozia sierść, a barwniki naturalne często dają lekkie różnice odcieni, które są normalne i nie stanowią wady. Dzięki niewielkiej grubości kilim nie zahacza o drzwi i może też wisieć na ścianie jako dekoracja. W dywanie wiązanym „kilim” oznacza także płasko tkany pas na każdym końcu, w którym dodatkowe rzędy wątku zabezpieczają końce przy frędzlach.
Włókno zwierzęce, którego tkacze plemienni używają czasem do wykonania podstawy dywanu zamiast wełny, jak w dywanach Gabbeh i Quchan, podczas gdy samo runo pozostaje wełniane. Razem z moherem, wielbłądzią sierścią i sierścią krowią należy do rzadziej spotykanych materiałów dywanowych, występujących głównie w tkactwie plemiennym; trafia się też w niektórych kilimach o splocie płaskim.
Szkielet dywanu wiązanego ręcznie: nitki osnowy i wątku, na których wiąże się każdy węzeł runa. W dywanach miejskich i wiejskich zwykle stosuje się bawełnę, ponieważ pod wpływem wilgoci prawie się nie rozciąga ani nie kurczy, dzięki czemu dywan zachowuje kształt, a przy tym jest dość sztywna, by łatwo było wiązać na niej węzły; ta sama sztywność może udzielać się wzorowi, który sprawia wrażenie mniej płynnego niż na podstawie wełnianej. Wełna, a czasem kozia sierść, jest typowa dla dywanów plemiennych, w których tkacze mogą użyć jednego materiału zarówno na podstawę, jak i na runo; daje to więcej charakteru, lecz dywan ma mniej prosty kształt. Jedwab, jako cieńszy, pozwala na bardzo dużą gęstość węzłów. Frędzle na obu końcach to odsłonięte końce osnowy podstawy, więc zdradzają jej materiał.