Barwniki pozyskiwane z roślin, nasion, kwiatów i korzeni oraz, w niektórych tradycjach, ze źródeł zwierzęcych, używane do farbowania wełny i jedwabiu do dywanów. Tkacze, przede wszystkim plemienni, często przygotowują je z miejscowych roślin i innych zasobów naturalnych regionu, co nadaje każdemu regionowi charakterystyczną gamę tonów; typowymi surowcami barwierskimi są korzeń marzanny (czerwienie w odcieniu terakoty), indygo (błękity), łupiny orzecha włoskiego (brązy) i łupiny granatu (żółcie). Ponieważ barwnik powstaje w małych, rzemieślniczych partiach, odcienie różnią się nieco między partiami, co daje efekt abrash. Barwniki naturalne są cenione za bogatą, harmonijną, łagodną w tonie barwę, która z wiekiem blaknie delikatnie i równomiernie oraz niewiele farbuje wilgotną ściereczkę, choć dywan może łączyć głównie barwniki naturalne z kilkoma syntetycznymi.
Korzeń marzanny barwierskiej (Rubia tinctorum), naturalny czerwony barwnik i źródło terakotowych tonów w dywanach perskich i orientalnych. Razem z indygo i łupinami orzecha włoskiego należy do barwników roślinnych używanych do farbowania wełny, wiążąc się z zawartą w niej naturalną lanoliną. Niewielkie różnice odcienia w obrębie jednego obszaru barwnego, zwane abrash, są w dywanach farbowanych w ten sposób zjawiskiem normalnym.
Zielona zewnętrzna okrywa orzecha włoskiego, tradycyjny barwnik roślinny do barwienia wełny na brązowo. Farbiarze dywanów gotują ją, by uzyskać odcienie od głębokiego brązu po umbrę, a należy ona do tej samej palety roślinnej co korzeń marzanny (czerwienie terakoty), indygo (błękity) i łupiny granatu (żółcie). Właśnie takie barwniki roślinne odróżniają dywany barwione tradycyjnie od tych, które zabarwiono barwnikami syntetycznymi.