Barwniki pozyskiwane z roślin, nasion, kwiatów i korzeni oraz, w niektórych tradycjach, ze źródeł zwierzęcych, używane do farbowania wełny i jedwabiu do dywanów. Tkacze często przygotowują je z surowców z regionu, w którym tkany jest dywan, co współtworzy charakterystyczną gamę barw każdego regionu; typowymi surowcami barwierskimi są korzeń marzanny (czerwienie w odcieniu terakoty), indygo (błękity), łupiny orzecha włoskiego (brązy) i łupiny granatu (żółcie). Ponieważ barwnik powstaje w małych, rzemieślniczych partiach, odcienie różnią się nieco między partiami, co powoduje efekt abrash. Barwniki naturalne są cenione za bogatą, harmonijną barwę, która z wiekiem łagodnieje i niewiele puszcza na wilgotną ściereczkę, choć w jednym dywanie mogą występować głównie barwniki naturalne z domieszką kilku syntetycznych.
Korzeń marzanny barwierskiej (Rubia tinctorum), naturalny czerwony barwnik i źródło terakotowych tonów w dywanach perskich i orientalnych. Razem z indygo i łupinami orzecha włoskiego należy do barwników roślinnych używanych do farbowania wełny, wiążąc się z zawartą w niej naturalną lanoliną. Niewielkie różnice odcienia w obrębie jednego obszaru barwnego, zwane abrash, są w dywanach farbowanych w ten sposób zjawiskiem normalnym.
Zielona zewnętrzna okrywa orzecha włoskiego, tradycyjny barwnik roślinny do barwienia wełny na brązowo. Farbiarze dywanów gotują ją, by uzyskać odcienie od głębokiego brązu po umbrę, a należy ona do tej samej palety roślinnej co korzeń marzanny (czerwienie terakoty), indygo (błękity) i łupiny granatu (żółcie). Właśnie takie barwniki roślinne odróżniają dywany barwione tradycyjnie od tych, które zabarwiono barwnikami syntetycznymi.
Znaleziono 3 wyników dla „Korzeń marzanny”
📎 Link do udostępnienia: https://yourcarpet.com/pl/resources-and-guides/carpet-dictionary?search=Korze%C5%84%20marzanny