Narysowany plan wzoru, zwany też projektem, według którego tkacz warsztatowy wiąże węzeł po węźle. W okresie Safawidów, gdy wzory stawały się coraz bardziej złożone, osobni projektanci, często malarze miniatur, podobno rozrysowywali je na takich planach, tak że tkacze jedynie wykonywali cudze projekty, a wokół takiego sposobu pracy wyrosły szkoły tkackie. Dywany miejskie z warsztatów w takich ośrodkach jak Tabriz i Isfahan są tak precyzyjne właśnie dlatego, że tkane są według takich planów. Tkacze wiejscy polegają na planach znacznie mniej, a tkacze plemienni pracują z pamięci i według wzorów przekazywanych w rodzinie, przez co ich dywany bywają mniej symetryczne.