Epoka dynastii Kadżarów, która rządziła Persją w XIX wieku i dała największą w dziejach Persji produkcję dywanów. Tkactwo odżyło po zawirowaniach XVIII wieku, które wstrzymały pracę głównych ośrodków wytwórczych, a eksport do Europy i Ameryki kwitł, przy czym największymi odbiorcami były Anglia i Niemcy. Obok Tabriz i Kerman wyrosły nowsze ośrodki, takie jak Sultanabad i Kashan, a europejskie i amerykańskie firmy zakładały w Persji własne ośrodki produkcyjne. Dywany z tych wielkich wytwórni mają ujednolicone, łatwo rozpoznawalne wzory, w odróżnieniu od dywanów wiejskich i plemiennych, których tkacze wciąż sami projektują wzory.