Temat dywanów figuralnych zaczerpnięty z klasycznej perskiej opowieści o miłości dwojga młodych, którym rodziny zabraniają się pobrać. Mężczyzna, zwany Madżnunem („szaleniec”), z tęsknoty traci rozum i wędruje po pustyni, układając wiersze i pieśni; kobieta, Lajla, zostaje wydana za zamożnego szlachcica, by ocalić honor swojej rodziny, i umiera z żalu, a on opłakuje ją na jej grobie aż do własnej śmierci. Najbardziej znaną perską wersją jest poemat romantyczny Nizamiego z 1188 roku, a opowieść pojawia się na dywanach figuralnych, na przykład z Tabriz.