De tijd van de Mongoolse en Ilkhanidische heerschappij over Perzië, die in sommige tapijtgeschiedenissen van de veertiende tot in de zestiende eeuw wordt gedateerd. Aan deze periode wordt de vermenging van Chinese en islamitische kunst in het Perzische tapijtontwerp toegeschreven: picturale, ruim opgezette composities en motieven als feniks, lotus, wolkenband en draak worden op dit contact teruggevoerd, en het Perzische tapijtweven zoals het nu bekend is, is hier mogelijk begonnen. Er is weinig bewijs bewaard gebleven, omdat veel werk uit die tijd is vernietigd, maar enkele zeldzame tapijten geven een blik op deze periode en tonen dat er bloemmotieven en vogels beginnen te verschijnen.