SzirazDywany tkane przez miejscowe plemiona w Shiraz i okolicach, w prowincji Fars w południowo-zachodnim Iranie, we własnych domach i sprzedawane na miejscowym bazarze. Tkacze osiedlający się w okolicy przynoszą wzory swoich rodzinnych regionów, co daje mieszankę stylów Abadeh i Qashqai: geometryczne pojedyncze lub powtarzające się medaliony albo układy allover, czasem z motywem boteh, w mocnych czerwieniach i brązach ożywionych kremem, żółcią, błękitem i zielenią. Wełniane runo osadzone jest na podstawie bawełnianej, która pozwala na ciaśniejsze upakowanie, albo wełnianej, luźniejszej; gęstość jest niska do średniej, około 186 000 węzłów na metr kwadratowy (około 120 na cal kwadratowy).Zobacz w słowniku dywanów leży na południowym zachodzie Iranu. Jest stolicą prowincji Fars i rynkiem zbytu dla całego jej obszaru. To właśnie od nazwy Fars – w starszej pisowni Pars – reszta świata wzięła słowa „perski” i „farsi”. W drugiej połowie XVIII wieku miasto było siedzibą dynastii Zandów, stoją w nim grobowce poetów Hafiza i Saadiego, a jakieś sześćdziesiąt kilometrów na północny wschód leżą ruiny Persepolis. Dywany sprzedawane pod tą nazwą tka się i w samym mieście, i we wsiach rozsianych wokół niego po całej okolicznej prowincji Fars.

Tkactwem zajmują się tutaj rodziny plemienne, które porzuciły wędrówkę i osiadły na stałe. Krosna są wykonane ręcznie i zamocowane w jednym miejscu: stoją w domach tkaczy, nikt ich nie zwija ani nie przewozi z pastwiska na pastwisko, i na tym właśnie polega praktyczna różnica między tym wyrobem a dywanem tkanym w trakcie wędrówki. Kiedy dywan schodzi z krosna, rodzina zanosi go na miejscowy bazar i sprzedaje tamtejszym handlarzom. Z czasem uczyniło to z miasta punkt zbytu także dla sąsiadów: miasteczko AbadehDywany wiejskie z niewielkiego miasta Abadeh, położonego w Iranie między Shiraz a Isfahanem, rozpoznawalne po sześciokątnych kształtach w medalionie, narożnikach i polu, zwykle z małą rozetą pośrodku medalionu, a także po motywach zwierzęcych i roślinnych. Wełniane runo jest zwykle osadzone na bawełnianej podstawie i jest dość wysokie. Przy około 225 węzłach na cal kwadratowy (mniej więcej 350 000 na m²) gęstość węzłów jak na dywan wiejski jest wysoka, czego wymagają szczegółowe motywy. Pola są zwykle ciemnogranatowe lub głębokoczerwone, z akcentami kremowymi, żółtymi, pomarańczowymi, niebieskimi i zielonymi. Miasto jest zbyt małe, by mieć własny targ dywanowy, dlatego gotowe dywany sprzedaje się na bazarze w Shiraz.Zobacz w słowniku dywanów, leżące dalej na północ, jest zbyt małe, by utrzymać własny rynek dywanów, więc tamtejsi tkacze przywożą swoje wyroby na sprzedaż właśnie tutaj.

Rozpoznawalny charakter tych wzorów w dużej mierze wziął się z migracji. Większość tkaczy z okolic miasta przybyła tu z sąsiednich regionów i przywiozła ze sobą wzory, które umiała wiązać, bo nauczyła się ich jeszcze w stronach rodzinnych, przed przeprowadzką. Z czasem te repertuary się wymieszały. Powstała hybryda, a nie styl jednego ośrodka, i zwykle bez trudu daje się wskazać obie tradycje macierzyste: tę z Abadeh, miasteczka przy drodze biegnącej na północ w stronę Isfahanu, oraz kaszkajską, czyli wyroby najbardziej znanej konfederacji plemiennej tego regionu. Spotykają się tu dwa plemienne sposoby rysowania wzoru; to nie jest miejski warsztat, który ubiera wiejską robotę w wytworny kostium.

Kompozycje są niemal bez wyjątku geometryczne i wracają w nich trzy układy. Pierwszy to jeden duży geometryczny medalionDuży motyw pośrodku pola dywanu, wokół którego układa się reszta kompozycji; duży medalion centralny został podobno wprowadzony w epoce Safawidów (XVI–XVII wiek). Medaliony kwiatowe, typowe dla dywanów miejskich, takich jak Tabriz, Kashan i Sarouk, odczytuje się często jako kwiat lotosu, a sam motyw interpretowano też jako odzwierciedlenie wnętrza kopuły meczetu; medaliony geometryczne, zwykle sześciokątne lub rombowe, wyróżniają dywany wiejskie i plemienne, takie jak Heriz i Zanjan. Medalion może występować samodzielnie, łączyć się z czterema narożnikami, być otoczony mniejszymi medalionami powyżej i poniżej albo powtarzać się wzdłuż chodnika. Dywany bez motywu centralnego określa się jako allover. W dobrze wykonanym dywanie medalion leży pośrodku, a narożniki są swoimi wzajemnymi odbiciami lustrzanymi na tyle wiernie, na ile pozwala praca ręczna.Zobacz w słowniku dywanów osadzony pośrodku pola. Drugi to pionowy rząd powtarzających się medalionów, biegnący przez całą długość dywanu. Trzeci rezygnuje z medalionu w ogóle i pokrywa całe tło ciągłym, powtarzalnym wzorem geometrycznym. Nawet tam, gdzie środek wyznacza medalion, tkacze wolą pole gęsto wypełnione niż puste, więc powierzchnia sprawia wrażenie ruchliwej i żywej, a nie spokojnej i dostojnej.

BotehMotyw w kształcie kropli z wygiętym ku górze czubkiem, od stuleci wszechobecny w tkactwie perskim i kaszmirskim. Perskie słowo tłumaczy się jako „pączkujący kwiat lub roślina”, a motyw symbolizuje wzrost i odrodzenie; odczytuje się go też jako cyprys, który gnie się na wietrze, lecz rzadko się łamie, jako płomień, nasiono, szyszkę albo stylizowany migdał. Gdy w XIX wieku szkockie manufaktury zaczęły naśladować szale kaszmirskie, boteh stał się na Zachodzie znany jako „paisley”, od miasta Paisley. Na dywanach powtarza się zwykle na całym polu, zwłaszcza w dywanach Tabriz, Sarouk, Kerman, Mashhad i Malayer.Zobacz w słowniku dywanów to jedyny motyw o własnej nazwie, który pojawia się w tej grupie regularnie. Rysuje się go jako kroplę z zakręconym czubkiem – widzi się w niej raz płomień, raz sosnową szyszkę – i zwykle powtarza rzędami na całym polu. W języku farsi słowo to oznacza pączkujący kwiat lub roślinę, a w kulturze perskiej kształt ten jest znakiem wzrostu i odradzania się. Europejczycy rozpoznają w nim wzór paisley, nazwany od szkockiego miasteczka, którego tkalnie naśladowały szale kaszmirskie i zachowały perski kształt, gubiąc po drodze perską nazwę.

Z tradycji Abadeh pochodzą sześciokątna geometria, drobna rozetaOkrągły ornament przypominający kwiat, w którym płatki rozchodzą się równomiernie od środka, jak kwiat widziany z góry. Mniej więcej od XVI wieku, gdy wzornictwo kwiatowe zaczęło przenikać do dywanów perskich, tkacze zaczęli umieszczać rozetę pośrodku pola, z czego powstał medalion centralny kwiatowych dywanów miejskich, jak w okrągłym medalionie rozetowym z wijącymi się zwojami linii na okrągłym dywanie Tabriz we wzorze Shah Abbasi. Na dywanach Abadeh mała rozeta wykonana w granacie, czerwieni lub kremie oznacza środek medalionu, co jest jednym ze sposobów rozpoznania tego typu. Rozety powtarzają się też wzdłuż bordiur, jak w dywanach Tabriz i Bakhtiari, oraz wśród wici i palmet dywanów Sultanabad.Zobacz w słowniku dywanów w sercu medalionu oraz rozsiane po tle stylizowane wizerunki żywych stworzeń i roślin: koni, owiec, ptaków, drzew i kwiatów, sprowadzonych do prostych linii i kątów prostych. To nie są naturalistyczne obrazki i przy takim splocie być nimi nie mogą. Koń to cztery nogi, grzbiet i ogon, uproszczone na tyle, by dało się je zawiązać węzeł po węźle przy niewielkiej gęstości splotu. Właśnie ta redukcja sprawia, że plemienny rysunek tego rodzaju pozostaje czytelny z drugiego końca pokoju.

Tradycja kaszkajska wnosi nie tyle zestaw kształtów, ile sposób pracy. Niczego nie rysuje się wcześniej: nad krosnem nie wisi żaden projekt, nie ma też kratkowanego papieru, według którego można by pracować. Wzór nosi się w pamięci i przekazuje z pokolenia na pokolenie, a tkaczka wypełnia pole tym, co ma wokół siebie – zwierzętami, sprzętami domowymi, roślinami, scenami z kolejnych pór roku. Rodzina, która nie spisuje swojej historii, wplata ją w dywany; dlatego dwa dywany z tego samego domu rzadko bywają dokładnie takie same.

Najbardziej konsekwentna w całej grupie jest kolorystyka. Pole jest zwykle mocno czerwone albo ciepłobrązowe, a wzór wyprowadzony jest na nim kremowym, żółtym, niebieskim i zielonym kolorem. Czerwienie są raczej głębokie niż jaskrawe, a o czytelności decyduje przede wszystkim krem: obrysowuje kształty, dzięki czemu geometria pozostaje wyraźna także z dystansu. W zestawieniu z dywanem kaszkajskim, w którym przeważają nasycone, szlachetne barwy szafranowego złota i indyga na tle głębokiej czerwieni albo granatu, dywan z okolic Szirazu wypada nieco bardziej ziemiście i nieco spokojniej.

RunoPowierzchnia dywanu lub wykładziny, utworzona ze stojących włókien w postaci ciętych pęczków lub pętelek. W dywanie wiązanym ręcznie tworzą ją przycięte końce tysięcy wełnianych lub jedwabnych węzłów, zawiązanych na osnowie rząd po rzędzie, lekko przystrzyganych w trakcie tkania, a ostateczną wysokość nadaje im dopiero strzyżenie przy wykończeniu. Grubość runa, mierzona od spodu dywanu do wierzchołka runa, waha się zwykle od niskiej, około 3–6 mm (1/8–1/4 cala), do wysokiej, około 13–16 mm (1/2–5/8 cala). Drobne, gęste wzory przycina się krótko, by rysunek pozostał ostry; wyższe runo sprawdza się przy dużym natężeniu ruchu i ciężkich meblach, a niższe tam, gdzie liczy się prześwit pod drzwiami, oraz w wilgotnych pomieszczeniach.Zobacz w słowniku dywanów jest niemal zawsze wełniane, a plemienne stada z prowincji Fars pasą się w górach Zagros, wśród których leży samo miasto. Taka wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów.Zobacz w słowniku dywanów nosi w branży nazwę twardej wełny tkackiej: jest grubsza od surowca kupowanego przez warsztaty wielkich miast, trudniej się ją przędzie i trudniej wiąże na krośnie. Ten trud opłaca się jednak w użytkowaniu. Dywany z niej zrobione znoszą ciężkie traktowanie, a mimo to pozostają miękkie pod stopą, i właśnie to połączenie decyduje o tym, że jest to dywan do chodzenia, a nie ozdoba do powieszenia na ścianie.

Osnowa bywa bawełniana albo wełniana i od tego zależy, jak dywan zachowuje się w dłoni. Osnowa wełniana idzie w parze z węzłem tureckim, czyli symetrycznym, i daje luźniejsze runo, a sam dywan jest bardziej miękki i podatny w dotyku. Osnowa bawełniana jest bardziej zwarta, pewniej trzyma kształt i pozwala wiązać gęściej. Żadna z nich nie jest lepsze – to po prostu dwa różne dywany sprzedawane pod jedną nazwą, a odgięcie rogu i sprawdzenie, co jest pod spodem, powie o zachowaniu konkretnego egzemplarza więcej niż nazwa na metce.

Gęstość węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.Zobacz w słowniku dywanów jest niska albo średnia i wynosi przeciętnie około 120 węzłów na cal kwadratowy (w branży używa się angielskiego skrótu KPSI). To plasuje te dywany wśród wytrzymałych dywanów do codziennego użytku, a nie wśród wyrobów o drobnym splocie, i dobrze odpowiada samemu rysunkowi: śmiała geometria nie potrzebuje wysokiej rozdzielczości, a grubszy splot daje dywan bardziej mięsisty i odporniejszy na trudy codziennego użytkowania. Dla porównania sąsiednie Abadeh ma mniej więcej 225 KPSI, bo tamtejsze drobne zwierzęta i kwiaty potrzebują tej dodatkowej szczegółowości, żeby w ogóle dało się je odczytać. Wyższa gęstośćMiara tego, jak ciasno upakowany jest dywan. W dywanach maszynowych opisuje włókna w runie i oblicza się ją, mnożąc gramaturę runa przez 36 i dzieląc przez wysokość runa; większa gęstość zwykle oznacza lepszą trwałość i zachowanie wyglądu. W dywanach ręcznie wiązanych oznacza gęstość węzłów (KPSI, czyli liczbę węzłów na cal kwadratowy), liczoną na spodzie dywanu i uśrednianą z kilku miejsc (150 KPSI to około 23 węzłów na cm²). Podobnie jak rozdzielczość obrazu, większa gęstość pozwala na drobniejsze krzywizny i wyraźniejszy rysunek, zwykle przy niżej przystrzyżonym runie i większym nakładzie pracy, ale nie jest jedyną miarą jakości: zdecydowane, geometryczne dywany wiejskie tka się przy gęstości małej do średniej.Zobacz w słowniku dywanów nie jest więc automatycznie lepsza: jest lepsza przy drobniejszym rysunku, a ten rysunek drobny nie jest.

Ponieważ krosna stoją na stałe w domu i nie składają się do juków, rozmiary sięgają dalej, niż pozwala tkactwo naprawdę koczownicze. Przenośna rama ogranicza wyroby mniej więcej do formatów 120 na 180 centymetrów, 150 na 210 centymetrów oraz chodników, podczas gdy krosnoRama, na której najpierw naciąga się nitki osnowy (pionowe) i utrzymuje je w napięciu, tak by można było przeplatać przez nie nitki wątku (poziome) i wiązać na nich węzły. Dywany wiązane ręcznie powstają na prostych krosnach, od ustawianych w domach tkaczy po zwarte, przenośne krosna koczowniczych tkaczy, gdzie każdy węzeł wiąże się ręcznie. Wielkość krosna wyznacza wielkość dywanu: małe krosna koczowników dają zwykle dywany nie większe niż około 1,2 × 1,8 m (4 × 6 stóp) lub 1,5 × 2,1 m (5 × 7 stóp), warsztaty miejskie z bardzo dużymi krosnami tkają rozmiary pałacowe, a o skali warsztatu świadczy liczba prowadzonych w nim krosien. Drewniane krosna w tkactwie plemiennym i wiejskim z czasem rozszerzają się i kurczą, co jest jedną z przyczyn krzywych dywanów. Krosna mechaniczne, takie jak Wilton, Axminster i żakardowe, są ich przemysłowymi następcami i służą do produkcji wykładzin tkanych maszynowo.Zobacz w słowniku dywanów wbudowane w dom można dopasować do wielkości pomieszczenia, któremu dywan ma służyć. Należy się więc spodziewać przede wszystkim formatów małych i średnich, a większych sztuk rzadziej. To dywany zrobione po to, żeby po nich chodzić: splot i wełna razem bez trudu znoszą intensywne użytkowanie w przedpokoju i w salonie.

Dywany indyjskie należą do jednej z najbardziej zróżnicowanych i najbogatszych historycznie tradycji tkackich świata, obejmującej style od misternych wzorów inspirowanych sztuką perską po śmiałe motywy plemienne i współczesne wzornictwo. Odzwierciedlają rolę, jaką Indie od stuleci odgrywają jako kulturowe skrzyżowanie dróg.

Indyjskie tkactwo dywanów, którego początki sięgają czasów imperium Wielkich Mogołów, łączy rodzime rzemiosło z wpływami Persji i Azji Centralnej, a później także europejskiego wzornictwa. Z tego fascynującego połączenia narodziła się rozpoznawalna estetyka, w której płynne arabeski, naturalistyczne motywy kwiatowe i wzory geometryczne idą w parze z typowymi dla Indii żywymi zestawieniami barw.

Paleta materiałów w dywanach indyjskich ukazuje bogactwo zasobów naturalnych subkontynentu. Najznamienitsze egzemplarze wykorzystują wełnę z wyżyn Himalajów, cenioną za wyjątkową długość włókna i połysk, a wersje premium zawierają połyskujący jedwab z Bengalu i Karnataki. Wiele współczesnych wyrobów korzysta także z innowacyjnych mieszanek włókien, które zwiększają trwałość przy zachowaniu tradycyjnej elegancji.

Kolor odgrywa kluczową rolę w indyjskim wzornictwie dywanów: farbiarze sięgają po szerokie spektrum – od rubinowych i szafirowych barw klejnotów po ziemiste odcienie uzyskiwane z barwników roślinnych. Współczesne dywany indyjskie często mają odważne, nowoczesne palety, które poszerzają granice tradycji, nie porzucając jej.

Techniki wykonania różnią się w zależności od ośrodków tkackich Indii – liczba węzłówLiczba węzłów na jednym calu kwadratowym dywanu wiązanego ręcznie (KPSI, od ang. knots per square inch; 1 KPSI to około 15,5 węzła na 10 × 10 cm), liczona na spodzie dywanu za pomocą linijki przez pomnożenie liczby węzłów na jednym calu wysokości przez liczbę węzłów na jednym calu szerokości i uśredniana z dwóch lub trzech miejsc. Więcej węzłów daje ostrzejszy rysunek, jak na ekranie o wyższej rozdzielczości, a przy innych czynnikach bez zmian także nieco większą trwałość i wyższą cenę, ale sama gęstość nie przesądza o jakości: dywany Heriz i Bijar są trwałe przy niskiej i średniej gęstości węzłów, natomiast kwiatowe wzory krzywoliniowe rozmywają się, gdy węzłów jest za mało. Wartości mieszczą się w przedziale od poniżej około 80 w grubo tkanych dywanach plemiennych, takich jak Gabbeh i Qashqai, przez mniej więcej 120–225 w wielu dywanach wiejskich i 300–700 w drobnych dywanach miejskich, takich jak Nain i Isfahan, po 600–1000 i więcej w dywanach Qom z czystego jedwabiu.Zobacz w słowniku dywanów waha się od umiarkowanych 100 KPSI do niezwykle drobnych 500 KPSI w egzemplarzach premium. Wszechstronność indyjskich tradycji tkackich pozwala zarówno na puszyste, luksusowe dywany o gęstym, wysokim runie, jak i tkane na płasko dhurrieIndyjski dywan o splocie płaskim, tradycyjnie z bawełny lub wełny, o geometrycznych motywach i dwustronnym wzorze.Zobacz w słowniku dywanów, odpowiednie dla różnych klimatów i preferencji.

Warto podkreślić znakomite możliwości personalizacji. Współczesne indyjskie warsztaty umiejętnie adaptują tradycyjne wzory do potrzeb nowoczesnych wnętrz, oferując wykonanie na wymiar, dopasowanie kolorystyczne i modyfikacje projektowe przy zachowaniu autentycznych technik tkackich.

Współczesna produkcja dywanów w Indiach łączy wielowiekowe rzemiosło z innowacyjnymi, zrównoważonymi praktykami. Wiele warsztatów używa dziś przyjaznych środowisku barwników i etycznie pozyskiwanej wełny oraz zapewnia uczciwe warunki pracy, dzięki czemu te dywany są doskonałym wyborem dla świadomych ekologicznie klientów.

Dywany indyjskie są warte swojej ceny w każdym segmencie rynku – od eleganckich egzemplarzy na co dzień po dzieła klasy muzealnej. Relacja jakości do ceny jest korzystna, a dywany ręcznie tkane zapewniają dodatkowo trwałość, jaką dają wełnaNaturalne włókno zwierzęce, z którego wykonuje się runo dywanów wysokiej jakości, a w niektórych także podstawę. Wełna jest trwała, sprężysta, odporna na plamy i trudnopalna, daje pod stopami wrażenie miękkości i amortyzacji, izoluje od zimna, chętnie przyjmuje barwnik i utrzymuje go przez wiele lat. Zatrzymuje też cząsteczki kurzu, co pomaga ograniczać reakcje alergiczne. Jakość zależy przede wszystkim od tego, gdzie pasą się owce: pastwiska wysokogórskie i dobra pasza dają wełnę grubszą i bardziej tłustą, a do najbardziej znanych cenionych gatunków należą wełny manchesterska, nowozelandzka i z Ghazni. Strzyżenie wczesną wiosną i ręczne przędzenie (cieńsza, miększa nić niż przy przędzeniu maszynowym) jeszcze ją poprawiają, natomiast cienka, sucha wełna z padłych owiec trafia do tańszych dywanów.Zobacz w słowniku dywanów i rzetelne wykonanie.

Każdy dywan indyjski niesie w sobie historię dziedzictwa kulturowego i rzemiosła. Niezależnie od tego, czy trafi do nowoczesnego mieszkania, czy do tradycyjnego domu, wnosi do wnętrza ciepło, charakter i odrobinę klimatu subkontynentu.