Dekoracyjny dywan o splocie płaskim, pierwotnie wytwarzany we Francji, charakteryzujący się motywami kwiatowymi, medalionami i elementami architektonicznymi w pastelowych barwach. Tradycyjne aubussony były ręcznie tkanymi gobelinami dla francuskiej arystokracji.
Wzory i faktury inspirowane naturą, pomyślane tak, by wnieść elementy świata przyrody do wnętrz. Należą do szerszego nurtu projektowania biofilicznego, który dąży do wzmocnienia więzi człowieka z jego naturalnym otoczeniem.
Niewielkie dywany przeznaczone do modlitwy muzułmańskiej, z mihrabem (łukiem) wskazującym kierunek Mekki. Mierzą zwykle około 90 × 150 cm i mają charakterystyczne elementy architektoniczne, jak nisza lub łuk modlitewny na jednym końcu. Dywany z poszczególnych regionów różnią się wzorami, barwami i motywami, odzwierciedlającymi miejscowe wpływy kulturowe.
Dywany wykonywane ręcznie w krajach Wschodu, m.in. w Persji (Iranie), Turcji, Afganistanie, Pakistanie, Indiach i Chinach. Znane z misternych wzorów, wysokiej gęstości węzłów i tradycyjnych kompozycji. Klasyfikuje się je według regionu pochodzenia, techniki tkania, elementów wzoru i materiałów; każdy obszar wypracował własny styl, odzwierciedlający miejscowe tradycje kulturowe i artystyczne.
„Fartuch”: dodatkowe pasmo wzoru na jednym lub obu końcach dywanu turkmeńskiego, poza bordiurą główną, często tkane celowo inną techniką lub innym wzorem niż reszta pracy. Elemy pełniły praktyczne funkcje na torbach namiotowych i uprzęży zwierząt, a dla kolekcjonerów są odciskiem palca: styl elemu pomaga przypisać dany egzemplarz konkretnemu plemieniu, jak Tekke, Salor czy Jomudzi.
Tradycyjny grecki dywan wykonywany ręcznie, o długim, kudłatym runie ze stuprocentowej wełny. Autentyczne flokati tka się w Grecji, a następnie pierze w zimnych wodach gór Pindos, co spulchnia wełnę i daje charakterystyczną, puszystą fakturę. Pierwotnie służyły pasterzom do ogrzania się, dziś są cenionymi elementami dekoracji, znanymi z luksusowej miękkości i naturalnego, kremowego koloru.