Dekoracyjny dywan o splocie płaskim, pierwotnie wytwarzany we Francji, charakteryzujący się motywami kwiatowymi, medalionami i elementami architektonicznymi w pastelowych barwach. Tradycyjne aubussony były ręcznie tkanymi gobelinami dla francuskiej arystokracji.
Wzory i faktury inspirowane naturą, pomyślane tak, by wnieść elementy świata przyrody do wnętrz. Należą do szerszego nurtu projektowania biofilicznego, który dąży do wzmocnienia więzi człowieka z jego naturalnym otoczeniem.
Niewielkie dywany przeznaczone do modlitwy muzułmańskiej, każdy z mihrabem (pisanym także mehrabNisza w kształcie łuku lub drzwi, utkana na jednym końcu pola dywanu modlitewnego, nawiązująca do niszy meczetu wyznaczającej kierunek Mekki. Jest punktem centralnym dywanu i przypomina modlącemu się, że stoi w miejscu świętym. Rysunek bywa bardzo różny: od samego zarysu drzwi po architektoniczne ujęcie z kolumnami i drobnymi szczegółami.), czyli łukowym wejściem, który symbolizuje niszę meczetu i przypomina modlącemu się, że stoi w miejscu świętym; łuk wskazuje też kierunek Mekki. Wzór jest jednokierunkowy, przeznaczony do oglądania od jednego końca, a łuk może być zwykłym konturem albo rozbudowaną ramą architektoniczną z kolumnami. Dywany modlitewne są często nie większe niż około 90 × 150 cm (3 × 5 stóp), sięgają podobno najwcześniejszych początków tkania dywanów w krajach muzułmańskich, a tkają je m.in. tkacze turkmeńscy, beludżyccy oraz z QomDywany perskie z miasta Qom (Ghom, Qum), stosunkowo młodego ośrodka tkackiego, którego dywany słyną z najwyższej gęstości węzłów spośród wszystkich typów perskich. Mniej więcej dziewięć na dziesięć to czysty jedwab na jedwabnej podstawie, o gęstości około 600–1000 węzłów na cal kwadratowy (KPSI; około 93–155 na cm²); pozostałe, z runem z wełny kork albo z mieszanki wełny i jedwabiu, mają około 300–700 KPSI (około 47–108 na cm²). Wzory to medaliony kwiatowe, sceny myśliwskie i wzory figuralne, głównie w łagodnych tonach pastelowych, kości słoniowej, złota i zieleni (cenione jest pistacjowozielone pole), na jasnym lub ciemnym tle. Nowsze dywany zwykle noszą sygnaturę warsztatu, starsze często jej nie mają. Miejscowa woda ma podobno zmiękczać i rozjaśniać jedwab, dlatego dywany jedwabne z całego Iranu wysyła się tam do prania., Isfahanu i Malayeru. Do modlitwy może posłużyć każdy mały dywan, lecz prawdziwy dywan modlitewny ma łuk jako centralny element.
„Fartuch”: dodatkowe pasmo wzoru na jednym lub obu końcach dywanu turkmeńskiego, poza bordiurą główną, często tkane celowo inną techniką lub innym wzorem niż reszta pracy. Elemy pełniły praktyczne funkcje na torbach namiotowych i uprzęży zwierząt, a dla kolekcjonerów są odciskiem palca: styl elemu pomaga przypisać dany egzemplarz konkretnemu plemieniu, jak Tekke, Salor czy Jomudzi.
Tradycyjny grecki dywan wykonywany ręcznie, o długim, kudłatym runie ze stuprocentowej wełny. Autentyczne flokati tka się w Grecji, a następnie pierze w zimnych wodach gór Pindos, co spulchnia wełnę i daje charakterystyczną, puszystą fakturę. Pierwotnie służyły pasterzom do ogrzania się, dziś są cenionymi elementami dekoracji, znanymi z luksusowej miękkości i naturalnego, kremowego koloru.
Spiralnie zwijające się, liściaste pnącze, zwane też arabeską, które łączy główne elementy pola lub bordiury dywanu. W dywanach Nain nazwę tę nosi także rzadszy wzór, w którym po polu rozsianych jest kilka gwiaździstych medalionów, niczym konstelacja.
Warsztat z MashhadPerskie dywany miejskie z Mashhad, drugiego co do wielkości miasta Iranu, na północnym wschodzie kraju, gdzie tkactwo zaczęło się w późnym średniowieczu. Słyną z wysokiej gęstości węzłów (zwykle powyżej 250 KPSI, czyli węzłów na cal kwadratowy, co daje około 39 na cm², a wyjątkowo blisko 1000, czyli około 155 na cm², na jedwabnej podstawie) i misternych wzorów kwiatowych w układzie medalionowym, medalionowo-narożnikowym lub allover, w barwach winnej czerwieni lub burgundu, głębokiego błękitu, zieleni i kremu. Runo jest wełniane, na bawełnianej podstawie, i wyższe niż w większości dywanów miejskich; jedwabna podstawa zdarza się rzadko, a w nowszych dywanach jedwabno-wełnianych jedwab wchodzi w skład runa. Dywany zamkniętego już warsztatu Saber są dziś poszukiwane przez kolekcjonerów, a Astan Quds Razavi pozostaje dobrze znaną nazwą., którego założycielem był Khalil Khadivi; zaczynał jako projektant i tkacz w starszym warsztacie AmoghliWarsztat dywanowy z Mashhad, opisywany jako bardzo słynny, znany przede wszystkim jako miejsce, w którym Khalil Khadivi zaczynał karierę jako projektant i tkacz, awansował na brygadzistę, po czym w XX wieku założył własny warsztat i własną sygnaturę. i awansował na brygadzistę. Będąc jeszcze brygadzistą, tkał na boku kilka własnych dywanów; ich jakość przyciągnęła nabywców, więc założył własny warsztat i własną sygnaturę. Przedkładał jakość nad ilość, a jego dywany są cenione jako bardzo drobne, gęsto tkane i rzadkie; w szczytowym okresie warsztat prowadził około 35 krosien, przy których pracowało kilkudziesięciu ludzi w Mashhad i pobliskich miejscowościach. Później kierował nim jeden z jego synów, a rodzina kontynuuje tę sygnaturę do dziś.
Układ, w którym motyw lub wzór rozciąga się na całe pole, zamiast być zorganizowany wokół medalionu centralnego. Motywem mogą być kwiaty połączone pnączami, liśćmi i kwiatami (czasem z ptakami i zwierzętami), kanciaste kształty geometryczne albo powtarzające się elementy takie jak botehMotyw w kształcie kropli z wygiętym ku górze czubkiem, od stuleci wszechobecny w tkactwie perskim i kaszmirskim. Perskie słowo tłumaczy się jako „pączkujący kwiat lub roślina”, a motyw symbolizuje wzrost i odrodzenie; odczytuje się go też jako cyprys, który gnie się na wietrze, lecz rzadko się łamie, jako płomień, nasiono, szyszkę albo stylizowany migdał. Gdy w XIX wieku szkockie manufaktury zaczęły naśladować szale kaszmirskie, boteh stał się na Zachodzie znany jako „paisley”, od miasta Paisley. Na dywanach powtarza się zwykle na całym polu, zwłaszcza w dywanach Tabriz, Sarouk, Kerman, Mashhad i Malayer., gulOśmioboczny lub wielokątny, stylizowany motyw kwiatu, powtarzany rzędami na polu dywanów turkmeńskich. Taki sam układ powtórzeń jest typowy dla dywanów beludżyckich, w których wewnątrz każdego ośmioboku znajduje się kwiat, oraz dla dywanów Buchara, tkanych głównie w Pakistanie według wzorów turkmeńskich. W starszych dywanach turkmeńskich każde plemię (Tekke, Salor, Ersari i inne) miało zwykle własny gul, więc znawca często potrafi rozpoznać plemię po motywie, podczas gdy w dywanach współczesnych gule łączy się dowolnie. Słowo to oznacza po persku „kwiat” lub „różę”, choć kształty są silnie geometryczne, a nie naturalistyczne. i herati; może pozostać ledwo zauważalny środek. Geometryczny allover albo powtarza jeden kształt, albo przebiega jako ciągły wzór o zmiennych kształtach, często z innym kolorem tła wewnątrz każdego z nich. Ponieważ nie ma tu wyraźnego punktu środkowego, dywan allover pasuje do każdego wnętrza, także o nieregularnym kształcie; w wersjach kwiatowych kwiaty są większe i osadzone na grubszych gałązkach niż w dywanie z medalionem kwiatowym.